LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

sepulcrum

sepulcrum n (genitive sepulcrī)
Classical[sɛˈpʊɫ.krũː]Ecclesiastical[seˈpul.krum]
№ 949 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. neutergrave; burial place
  2. neutertomb; sepulchre

Latīnē defined in Latin in our graded readers

locus ubi mortuus conditur; monumentum ex saxō.
sepulcrum -ī n — in Mille Verba, ch. Vīta et Mors

Declension

declension
formsingularplural
nominativesepulcrumsepulcra
sepulchra
genitivesepulcrī
sepulchrī
sepulcrōrum
sepulchrōrum
dativesepulcrō
sepulchrō
sepulcrīs
sepulchrīs
accusativesepulcrumsepulcra
sepulchra
ablativesepulcrō
sepulchrō
sepulcrīs
sepulchrīs
vocativesepulcrumsepulcra
sepulchra

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

elogium in sepulcro incisum
the epitaph.
mortuum in sepulcro condere
to entomb a dead body.
sepulcro (Dat.) or in sepulcro hoc inscriptum est
this is the inscription on his tomb...

sĕpulcrum (less correctly sĕpul-chrum; cf. Charis. p. 56 P.), i, n. sepelio; cf. fulcrum, from fulcio; lavacrum, from lavo, etc..
I. Lit., a burial-place, grave, tomb, sepulchre (cf.: monumentum, tumulus): sepulcri appellatione omnem sepulturae locum contineri existimandum est, Dig. 47, 12 (De sepulcro violato), 3, § 2: sepulcrum est ubi corpus ossave hominis condita sunt, ib. 11, 7, 2; cf. Fest. p. 339 Müll; Edict. Praet. ap. Dig. l. l.: qui sepulcrum violat, facit, quo quis minus sepultus sit, ib. 7: siti dicuntur hi, qui conditi sunt: nec tamen eorum ante sepulcrum est, quam justa facta et corpus ingestum est, Cic. Leg. 2, 22, 57: duae sunt leges de sepulcris, id. ib. 2, 24, 61: neque sepulcrum, quo recipiat, habeat portum corporis, Ubi corpus requiescat malis, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 107 (Trag. v. 415 Vahl.): (Ennius) in sepulcro Scipionum putatur esse constitutus ex marmore, Cic. Arch. 9, 22; cf.: cui (Africano) super Carthaginem Virtus sepulcrum condidit, Hor. Epod. 9, 26: in summo sepulcro (Archimedis) sphaeram esse positam cum cylindro, etc., Cic. Tusc. 5, 23, 64: sepulcri Mitte supervacuos honores, Hor. C. 2, 20, 23: monumento sepulcri donatus est, Nep. Dion, 10.—So in sing., Plaut. Ep. 2, 1, 7; id. Bacch. 3, 4, 21; id. Mil. 2, 4, 19: terra rerum commune sepulcrum, Lucr. 5, 259; Cic. Rosc. Am. 9, 24; id. Leg. 2, 25, 62; Verg. A. 2, 542; 2, 646; 3, 67; 4, 29; Hor. S. 2, 3, 84; 2, 5, 104.—Plur., Cic. Leg. 2, 22, 55; id. Tusc. 1, 12, 27; 1, 14, 31; Verg. E. 8, 98; id. G. 1, 497; Hor. Epod. 17, 47: sepulcra legens, while reading the sepulchres, i. e. the inscriptions on them, Cic. Sen. 7, 21: magnae moles sepulcrorum, Sen. Brev. Vit. 20, 5.—
B. Esp., a place where a corpse is burned (cf. sepelio): funus interim procedit: ad sepulcrum venimus, Ter. And. 1, 1, 101; cf.: aram sepulcri (i. e. rogus), Congerere, Verg. A. 6, 177: alta sepulcri ara, Sil. 15, 387.—Comically: clam uxorem ubi sepulcrum habeamus et hunc comburamus diem, etc., we may dig a grave for the day (v. comburo fin.), Plaut. Men. 1, 2, 43 sq.—Likewise, jestingly, of an old man: ex hoc sepulcro vetere viginti minas Effodiam ego hodie, Plaut. Ps. 1, 4, 19.—
II. Transf., grave, tomb, etc. (poet.); of a vulture's maw' (vultur) Heu quam crudeli condebat membra (hominis) sepulcro, Enn. ap. Prisc. p. 683 P (Ann. v. 142 Vahl.).—Of Troy: Troja nefas, commune sepulcrum Europae Asiaeque, Cat. 68, 89.—Of the dead: gratum mutis sepulcris, Cat. 96, 1: placatis sepulcris, Ov F. 2, 33.

Origins

Proto-Indo-European *-tḗr Proto-Indo-European *-trom Proto-Indo-European *-tlom Proto-Italic *-klom Latin -crum Latin sepulcrum From sepeliō (“to bury, inter”) + -crum.

Descendants
  • Catalansepulcre
  • Italiansepolcro
  • Englishsepulchrefrom Old French sepulcre
  • Frenchsépulcrefrom Old French sepulcre
  • Portuguesesepulcro
  • Romaniansepulcru
  • Spanishsepulcro
  • Friuliansepulcri
  • Piedmontesesepolcr

In English words that came into English from sepulcrum

  • sepulchresepulchrum
  • sepulchralsepulcralis

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does sepulcrum mean in Latin?
sepulcrum, a noun, means “grave; burial place; tomb”.
What is the genitive of sepulcrum?
The genitive singular is sepulcrī. sepulcrum is neuter, second declension.
How do you pronounce sepulcrum?
In classical Latin, [sɛˈpʊɫ.krũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [seˈpul.krum].