noun · femininefirst declension
sepultūra
sepultūra f (genitive sepultūrae)
Classical[sɛ.pʊɫˈtuː.ra]Ecclesiastical[se.pulˈtuː.ra]
Meaning
- A burial, funeral, interment, a sepulchering
4th century, St Jerome, Vulgate, Tobit 2:10
Now it happened one day that being wearied with burying, he came to his house, and cast himself down by the wall and slept,
Latīnē defined in Latin in our graded readers
honor mortuī, humātiōsepultūra -ae (f) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 16
locus vel āctus sepeliendīsepultūra -ae (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 25
mortuī conditiōsepultūra -ae (f) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 20
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sepultūra | sepultūrae |
| genitive | sepultūrae | sepultūrārum |
| dative | sepultūrae | sepultūrīs |
| accusative | sepultūram | sepultūrās |
| ablative | sepultūrā | sepultūrīs |
| vocative | sepultūra | sepultūrae |
sĕpultūra, ae, f. id.,
I. a burial, interment, funeral obsequies, sepulture (freq. and class.;
syn.: exsequiae, funus, humatio): mos sepulturae, Lucr. 6, 1278: mihi quidem antiquissimum sepulturae genus illud fuisse videtur, quo apud Xenophontem Cyrus utitur. Redditur enim terrae corpus, etc., Cic. Leg. 2, 22, 56: mercedem funeris ac sepulturae constituere, Cic. Verr. 2, 5, 51, § 134: is, quem sepultura adfecerat, id. Div 1, 27, 56: honore sepulturae carere, id. Sen. 20, 75: corpus ad sepulturam dare, id. Phil. 2, 7, 17: locum sepulturae dare, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 12, 3; so, locus sepulturae, Tac. A. 2, 73 fin.; for which: locus ad sepulturam, Suet. Tib. 1: caput periculis pro sepulturā objecit, Sen. Cons. ad Helv. 19, 5: sepulturae causā, Dig. 11, 7, 2.—Plur.: ab Euhemero et mortes et sepulturae demonstrantur deorum, Cic. N. D. 1, 42, 119. — II. Esp., the burning of the dead body:
corpus antequam cremaretur nudatum in foro, qui locus sepulturae destinabatur, Tac. A. 2, 73: corpora sepulturae reddidit, Just. 9, 4, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sepultūra ae, f
cf. sepelio, a burial, interment, funeral obsequies, sepulture : de humatione et sepulturā dicendum: antiquissimum sepulturae genus: honore sepulturae carere: et mortes et sepulturae deorum.— The burning of a dead body, cremation , Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-tew-? Proto-Indo-European *-r-eh₂? Latin -tūra Latin sepultūra From sepeliō (“to bury”) + -tūra.
Descendants
- Catalansepultura
- Englishsepulture
- Frenchsépulture
- Italiansepoltura
- Portuguesesepulturafrom Old Galician-Portuguese sepultura
- Romaniansepultură
- Spanishsepultura
- Asturiansepultura
- Friuliansepulture
- Normansépultuthe
In English words that came into English from sepultūra
- sepulturesepultūra