noun · neutersecond declension
sepulcrētum
sepulcrētum n (genitive sepulcrētī)
Classical[sɛ.pʊɫˈkreː.tũː]Ecclesiastical[se.pulˈkrɛː.tum]
Meaning
- cemetery, graveyard
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sepulcrētum | sepulcrēta |
| genitive | sepulcrētī | sepulcrētōrum |
| dative | sepulcrētō | sepulcrētīs |
| accusative | sepulcrētum | sepulcrēta |
| ablative | sepulcrētō | sepulcrētīs |
| vocative | sepulcrētum | sepulcrēta |
sĕpulcrētum, i, n. id.,
I. a burialplace, cemetery:
in sepulcretis rapere de rogo cenam, Cat. 59, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sepulcrētum ī, n
sepulcrum, a burial-place, cemetery , Ct.
Origins
From sepulcrum (“grave, tomb”) + -ētum (“place of”).