LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

ascīscō

ascīscō (present infinitive ascīscere, perfect active ascīvī, supine ascītum)
Classical[asˈkiːs.koː]Ecclesiastical[aʃˈʃis.ko]

Meaning

  1. to take or receive something with knowledge; approve, accept, recognize, adopt
  2. to take or receive someone to oneself; bring in, win over, recruit, adopt, associate with oneself
  3. to assume, claim or arrogate something to oneself, lay claim to

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ascīscōascīscēbamascīscamascīvīascīveramascīverō
2nd sg.ascīscisascīscēbāsascīscēsascīvistīascīverāsascīveris
3rd sg.ascīscitascīscēbatascīscetascīvitascīveratascīverit
1st pl.ascīscimusascīscēbāmusascīscēmusascīvimusascīverāmusascīverimus
2nd pl.ascīscitisascīscēbātisascīscētisascīvistisascīverātisascīveritis
3rd pl.ascīscuntascīscēbantascīscentascīvērunt
ascīvēre
ascīverantascīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ascīscamascīsceremascīverimascīvissem
2nd sg.ascīscāsascīscerēsascīverīsascīvissēs
3rd sg.ascīscatascīsceretascīveritascīvisset
1st pl.ascīscāmusascīscerēmusascīverīmusascīvissēmus
2nd pl.ascīscātisascīscerētisascīverītisascīvissētis
3rd pl.ascīscantascīscerentascīverintascīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ascīscorascīscēbarascīscar
2nd sg.ascīsceris
ascīscere
ascīscēbāris
ascīscēbāre
ascīscēris
ascīscēre
3rd sg.ascīsciturascīscēbāturascīscētur
1st pl.ascīscimurascīscēbāmurascīscēmur
2nd pl.ascīsciminīascīscēbāminīascīscēminī
3rd pl.ascīscunturascīscēbanturascīscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ascīscarascīscerer
2nd sg.ascīscāris
ascīscāre
ascīscerēris
ascīscerēre
3rd sg.ascīscāturascīscerētur
1st pl.ascīscāmurascīscerēmur
2nd pl.ascīscāminīascīscerēminī
3rd pl.ascīscanturascīscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ascīsceascīscere
pres. 2nd pl.ascīsciteascīsciminī
fut. 2nd sg.ascīscitōascīscitor
fut. 3rd sg.ascīscitōascīscitor
fut. 2nd pl.ascīscitōte—
fut. 3rd pl.ascīscuntōascīscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveascīscereascīscī
perfect infinitiveascīvisseascītum esse
future infinitiveascītūrum esseascītum īrī
present participleascīscēns—
perfect participle—ascītus
ascīta, ascītā, ascītae, ascītam, ascītārum, ascītās, ascīte, ascītī, ascītīs, ascītō, ascītōrum, ascītōs
future participleascītūrus
ascītūra, ascītūrā, ascītūrae, ascītūram, ascītūrārum, ascītūrās, ascītūre, ascītūrī, ascītūrīs, ascītūrō, ascītūrōrum, ascītūrōs, ascītūrum
ascīscendus
ascīscundus, ascīscenda, ascīscendā, ascīscendae, ascīscendam, ascīscendārum, ascīscendās, ascīscende, ascīscendīs, ascīscendōrum, ascīscendōs
gerundascīscendī, ascīscendō, ascīscendumsupineascītum, ascītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

socium aliquem asciscere (B. G. 1. 5)
to make some one one's ally.
in civitatem recipere, ascribere, asciscere aliquem
to enroll as a citizen, burgess.

a-scisco (adsc-, Lachm., Baiter, Dietsch, Weissenb., K. and H., Halm in Tac.; asc-, Merk., Kayser, Rib., Halm in Nep.), īvi (in ante-class. and class. Lat. never ii), ītum, 3, v. a.
I. A.. Lit., to take or receive a thing with knowledge (and approbation), to approve, receive as true: cum jussisset populus Romanus aliquid, si id ascivissent socii populi ac Latini, etc., Cic. Balb. 8, 20: quas (leges) Latini voluerunt, asciverunt, id. ib. 8, 20, § 21: quibus (scitis) adscitis susceptisque, id. Leg. 2, 5: tu vero ista ne adsciveris neve fueris commenticiis rebus assensus, id. Ac. 2, 40, 125: ne labar ad opinionem, et aliquid adsciscam et comprobem incognitum, id. ib. 2, 45, 138.—
B. Of persons, to receive or admit one in some capacity (as citizen, ally, son, etc.): dominos acrīs adsciscunt, Lucr. 5, 87; 6, 63: perficiam ut hunc A. Licinium non modo non segregandum, cum sit civis, a numero civium, verum etiam, si non esset, putetis asciscendum fuisse, Cic. Arch. 2 fin.; cf. id. Balb. 13: [aliā (civitate) ascitā], Nep. Att. 3, 1 Halm: Numam Pompilium ... regem alienigenam sibi ipse populus adscivit eumque ad regnandum Romam Curibus adscivit, Cic. Rep. 2, 13: aliquem patronum, id. Pis. 11, 25: socios sibi ad id bellum Osismios, etc., adsciscunt, Caes. B. G. 3, 9, 10; so id. ib. 1, 5, 4: socius adscitus, Sall. C. 47, 1: aliquem ducem, Auct. B. Alex. 59, 2: qui non asciverit ultro Dardanium Aenean generumque acceperit urbi, Verg. A. 11, 471: gener inde provecto annis adscitus, Liv. 21, 2; so Tac. H. 1, 59: ascivit te filium non vitricus, sed princeps, Plin. Pan. 7, 4: tribuni centurionesque adsciscebantur, Tac. H. 2, 5 fin.: aliquem successorem, Suet. Tib. 23 fin. al.—In the histt. also with in (in civitatem, societatem, senatum, nomen, etc.): adsciti simul in civitatem et patres, Liv. 6, 40, 4: simul in civitatem Romanam et in familias patriciorum adscitus, Tac. A. 11, 24: aliquem in numerum patriciorum, id. ib. 11, 25: inter patricios, id. Agr. 9: Chauci in commilitium adsciti sunt, id. A. 1, 60: aliquem in penates suos, id. H. 1, 15: aliquem in nomen, id. A. 3, 30; Suet. Claud. 39: aliquem in bona et nomen, id. Galb. 17.—
II. Transf., in gen., to take or receive a person to one's self; of things, to appropriate to one's self, adopt (diff. from adjungere and assumere, by the accessory idea of exertion and mediation, or of personal reflection; cf. Herz. ad Caes. B. G. 3, 9, 10; Sall. C. 24, 3).
1. Of persons: nemo oppressus aere alieno fuit, quem non ad hoc incredibile sceleris foedus asciverit, Cic. Cat. 2, 4 fin.: exsulibus omnium civitatium ascitis, receptis latronibus, etc., Hirt. B. G. 8, 30: eā tempestate plurimos cujusque generis homines adscivisse dicitur, Sall. C. 24, 3: Veientes re secundā elati voluntarios undique ad spem praedae adsciverunt, Liv. 4, 31, 3; Tac. H. 2, 8: in conscientiam facinoris pauci adsciti, id. ib. 1, 25.—Poet.: asciscere for asciscere se or ascisci, to join or unite one's self to one (cf.. Accingunt omnes operi, Verg. A. 2, 235): ascivere tuo comites sub numine divae centum omnes nemorum, Grat. Cyn. 16.—
2. Of things: Quae neque terra sibi adscivit nec maxumus aether, which neither the earth appropriates to itself nor etc., Lucr. 5, 473: Jovisque numen Mulciberi adscivit manus, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 10, 23: sibi oppidum asciscere, Cic. Verr. 2, 4, 10: Ceres et Libera ... quarum sacra populus Romanus a Graecis ascita et accepta tantā religione tuetur, etc., id. ib. 2, 5, 72; so id. Har Resp. 13, 27; Ov. M. 15, 625 Heins., where Merk. reads acciverit (cf. Web. ad Luc. 8, 831): peregrinos ritus, Liv. 1, 20: Spem si quam ascitis Aetolum habuistis in armis, Verg. A. 11, 308: opimum quoddam et tamquam adipatae dictionis genus, Cic. Or 8, 25: nova (verba) adsciscere, * Hor. Ep. 2, 2, 119: quod ipsa natura adsciscat et reprobet, Cic. Fin. 1, 7, 23 (B. and K., sciscat et probet): adsciscere aut probare amicitiam aut justitiam, id. ib. 3, 21, 70; id. Leg. 1, 11: illa, quae prima sunt adscita naturā, id. Fin. 3, 5, 17 (cf. Beier ad Cic. Off. 3, 3, 13, p. 203): hanc consuetudinem lubenter ascivimus, id. Brut. 57, 209. —
3. Sibi, like arrogo, to assume or arrogate something to one's self (very rare): eos illius expertes esse prudentiae, quam sibi asciscerent, Cic. de Or. 1, 19, 87: eloquentiae laudem uni sibi, Tac. A. 14, 52; cf. Cic. Dom. 36, 95.—*
B. To order, decree, or approve also or further, = etiam sciscere: alterum (genus sacerdotum) quod interpretetur fatidicorum et vatium ecfata incognita, quae eorum senatus populusque adsciverit, Cic. Leg. 2, 8, ubi v. Moser.— ascītus, P. a. (opp. nativus, innatus, insitus), derived, assumed, foreign: in eo nativum quemdam leporem esse, non ascitum, Nep. Att. 4, 1 Halm: proles, Stat. S. 1, 1, 23; genitos esse vos mihi, non ascitos milites credite, Curt. 10, 3, 6: nec petit ascitas dapes, Ov. F. 6, 172.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinascīscō

Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *skey-der. Latin sciō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin scīscō Latin ascīscō From ad- + scīscō (“seek to know; learn; approve”).

Quick answers

What does ascīscō mean in Latin?
ascīscō, a verb, means “to take or receive something with knowledge; approve, accept, recognize, adopt; to take or receive someone to oneself”.
What are the principal parts of ascīscō?
ascīscō, ascīscere, ascīvī, ascītum (third conjugation).
How do you pronounce ascīscō?
In classical Latin, [asˈkiːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aʃˈʃis.ko].
Where does ascīscō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin ascīscō.