verbthird conjugation
ascīscō
ascīscō (present infinitive ascīscere, perfect active ascīvī, supine ascītum)
Classical[asˈkiːs.koː]Ecclesiastical[aʃˈʃis.ko]
Meaning
- to take or receive something with knowledge; approve, accept, recognize, adopt
- to take or receive someone to oneself; bring in, win over, recruit, adopt, associate with oneself
- to assume, claim or arrogate something to oneself, lay claim to
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in societātem assūmōadscīscō -ere, -scīvī — in IVLIANVS III: Persia, ch. 24
take on, admit
adscīscō -ere — in De Bello Gallico II
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ascīscō | ascīscēbam | ascīscam | ascīvī | ascīveram | ascīverō |
| 2nd sg. | ascīscis | ascīscēbās | ascīscēs | ascīvistī | ascīverās | ascīveris |
| 3rd sg. | ascīscit | ascīscēbat | ascīscet | ascīvit | ascīverat | ascīverit |
| 1st pl. | ascīscimus | ascīscēbāmus | ascīscēmus | ascīvimus | ascīverāmus | ascīverimus |
| 2nd pl. | ascīscitis | ascīscēbātis | ascīscētis | ascīvistis | ascīverātis | ascīveritis |
| 3rd pl. | ascīscunt | ascīscēbant | ascīscent | ascīvērunt ascīvēre | ascīverant | ascīverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ascīscam | ascīscerem | ascīverim | ascīvissem |
| 2nd sg. | ascīscās | ascīscerēs | ascīverīs | ascīvissēs |
| 3rd sg. | ascīscat | ascīsceret | ascīverit | ascīvisset |
| 1st pl. | ascīscāmus | ascīscerēmus | ascīverīmus | ascīvissēmus |
| 2nd pl. | ascīscātis | ascīscerētis | ascīverītis | ascīvissētis |
| 3rd pl. | ascīscant | ascīscerent | ascīverint | ascīvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ascīscor | ascīscēbar | ascīscar |
| 2nd sg. | ascīsceris ascīscere | ascīscēbāris ascīscēbāre | ascīscēris ascīscēre |
| 3rd sg. | ascīscitur | ascīscēbātur | ascīscētur |
| 1st pl. | ascīscimur | ascīscēbāmur | ascīscēmur |
| 2nd pl. | ascīsciminī | ascīscēbāminī | ascīscēminī |
| 3rd pl. | ascīscuntur | ascīscēbantur | ascīscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ascīscar | ascīscerer |
| 2nd sg. | ascīscāris ascīscāre | ascīscerēris ascīscerēre |
| 3rd sg. | ascīscātur | ascīscerētur |
| 1st pl. | ascīscāmur | ascīscerēmur |
| 2nd pl. | ascīscāminī | ascīscerēminī |
| 3rd pl. | ascīscantur | ascīscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ascīsce | ascīscere |
| pres. 2nd pl. | ascīscite | ascīsciminī |
| fut. 2nd sg. | ascīscitō | ascīscitor |
| fut. 3rd sg. | ascīscitō | ascīscitor |
| fut. 2nd pl. | ascīscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | ascīscuntō | ascīscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ascīscere | ascīscī |
| perfect infinitive | ascīvisse | ascītum esse |
| future infinitive | ascītūrum esse | ascītum īrī |
| present participle | ascīscēns | — |
| perfect participle | — | ascītus ascīta, ascītā, ascītae, ascītam, ascītārum, ascītās, ascīte, ascītī, ascītīs, ascītō, ascītōrum, ascītōs |
| future participle | ascītūrus ascītūra, ascītūrā, ascītūrae, ascītūram, ascītūrārum, ascītūrās, ascītūre, ascītūrī, ascītūrīs, ascītūrō, ascītūrōrum, ascītūrōs, ascītūrum | ascīscendus ascīscundus, ascīscenda, ascīscendā, ascīscendae, ascīscendam, ascīscendārum, ascīscendās, ascīscende, ascīscendīs, ascīscendōrum, ascīscendōs |
gerundascīscendī, ascīscendō, ascīscendumsupineascītum, ascītū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- socium aliquem asciscere (B. G. 1. 5)
- to make some one one's ally.
- in civitatem recipere, ascribere, asciscere aliquem
- to enroll as a citizen, burgess.
a-scisco (adsc-, Lachm., Baiter, Dietsch, Weissenb., K. and H., Halm in Tac.; asc-, Merk., Kayser, Rib., Halm in Nep.), īvi (in ante-class. and class. Lat. never ii), ītum, 3, v. a.
I. A.. Lit., to take or receive a thing with knowledge (and approbation), to approve, receive as true:
cum jussisset populus Romanus aliquid, si id ascivissent socii populi ac Latini, etc., Cic. Balb. 8, 20: quas (leges) Latini voluerunt, asciverunt, id. ib. 8, 20, § 21: quibus (scitis) adscitis susceptisque, id. Leg. 2, 5: tu vero ista ne adsciveris neve fueris commenticiis rebus assensus, id. Ac. 2, 40, 125: ne labar ad opinionem, et aliquid adsciscam et comprobem incognitum, id. ib. 2, 45, 138.—B. Of persons, to receive or admit one in some capacity (as citizen, ally, son, etc.):
dominos acrīs adsciscunt, Lucr. 5, 87; 6, 63: perficiam ut hunc A. Licinium non modo non segregandum, cum sit civis, a numero civium, verum etiam, si non esset, putetis asciscendum fuisse, Cic. Arch. 2 fin.; cf. id. Balb. 13: [aliā (civitate) ascitā], Nep. Att. 3, 1 Halm: Numam Pompilium ... regem alienigenam sibi ipse populus adscivit eumque ad regnandum Romam Curibus adscivit, Cic. Rep. 2, 13: aliquem patronum, id. Pis. 11, 25: socios sibi ad id bellum Osismios, etc., adsciscunt, Caes. B. G. 3, 9, 10; so id. ib. 1, 5, 4: socius adscitus, Sall. C. 47, 1: aliquem ducem, Auct. B. Alex. 59, 2: qui non asciverit ultro Dardanium Aenean generumque acceperit urbi, Verg. A. 11, 471: gener inde provecto annis adscitus, Liv. 21, 2; so Tac. H. 1, 59: ascivit te filium non vitricus, sed princeps, Plin. Pan. 7, 4: tribuni centurionesque adsciscebantur, Tac. H. 2, 5 fin.: aliquem successorem, Suet. Tib. 23 fin. al.—In the histt. also with in (in civitatem, societatem, senatum, nomen, etc.): adsciti simul in civitatem et patres, Liv. 6, 40, 4: simul in civitatem Romanam et in familias patriciorum adscitus, Tac. A. 11, 24: aliquem in numerum patriciorum, id. ib. 11, 25: inter patricios, id. Agr. 9: Chauci in commilitium adsciti sunt, id. A. 1, 60: aliquem in penates suos, id. H. 1, 15: aliquem in nomen, id. A. 3, 30; Suet. Claud. 39: aliquem in bona et nomen, id. Galb. 17.—II. Transf., in gen., to take or receive a person to one's self; of things, to appropriate to one's self, adopt (diff. from adjungere and assumere, by the accessory idea of exertion and mediation, or of personal reflection; cf. Herz. ad Caes. B. G. 3, 9, 10; Sall. C. 24, 3).
1. Of persons:
nemo oppressus aere alieno fuit, quem non ad hoc incredibile sceleris foedus asciverit, Cic. Cat. 2, 4 fin.: exsulibus omnium civitatium ascitis, receptis latronibus, etc., Hirt. B. G. 8, 30: eā tempestate plurimos cujusque generis homines adscivisse dicitur, Sall. C. 24, 3: Veientes re secundā elati voluntarios undique ad spem praedae adsciverunt, Liv. 4, 31, 3; Tac. H. 2, 8: in conscientiam facinoris pauci adsciti, id. ib. 1, 25.—Poet.: asciscere for asciscere se or ascisci, to join or unite one's self to one (cf.. Accingunt omnes operi, Verg. A. 2, 235): ascivere tuo comites sub numine divae centum omnes nemorum, Grat. Cyn. 16.—2. Of things: Quae neque terra sibi adscivit nec maxumus aether, which neither the earth appropriates to itself nor etc., Lucr. 5, 473: Jovisque numen Mulciberi adscivit manus, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 10, 23:
sibi oppidum asciscere, Cic. Verr. 2, 4, 10: Ceres et Libera ... quarum sacra populus Romanus a Graecis ascita et accepta tantā religione tuetur, etc., id. ib. 2, 5, 72; so id. Har Resp. 13, 27; Ov. M. 15, 625 Heins., where Merk. reads acciverit (cf. Web. ad Luc. 8, 831): peregrinos ritus, Liv. 1, 20: Spem si quam ascitis Aetolum habuistis in armis, Verg. A. 11, 308: opimum quoddam et tamquam adipatae dictionis genus, Cic. Or 8, 25: nova (verba) adsciscere, * Hor. Ep. 2, 2, 119: quod ipsa natura adsciscat et reprobet, Cic. Fin. 1, 7, 23 (B. and K., sciscat et probet): adsciscere aut probare amicitiam aut justitiam, id. ib. 3, 21, 70; id. Leg. 1, 11: illa, quae prima sunt adscita naturā, id. Fin. 3, 5, 17 (cf. Beier ad Cic. Off. 3, 3, 13, p. 203): hanc consuetudinem lubenter ascivimus, id. Brut. 57, 209. —3. Sibi, like arrogo, to assume or arrogate something to one's self (very rare):
eos illius expertes esse prudentiae, quam sibi asciscerent, Cic. de Or. 1, 19, 87: eloquentiae laudem uni sibi, Tac. A. 14, 52; cf. Cic. Dom. 36, 95.—* B. To order, decree, or approve also or further, = etiam sciscere:
alterum (genus sacerdotum) quod interpretetur fatidicorum et vatium ecfata incognita, quae eorum senatus populusque adsciverit, Cic. Leg. 2, 8, ubi v. Moser.— ascītus, P. a. (opp. nativus, innatus, insitus), derived, assumed, foreign: in eo nativum quemdam leporem esse, non ascitum, Nep. Att. 4, 1 Halm: proles, Stat. S. 1, 1, 23; genitos esse vos mihi, non ascitos milites credite, Curt. 10, 3, 6: nec petit ascitas dapes, Ov. F. 6, 172.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ascīscō (ad-sc-) scīvī, scītus, ere,
to take to oneself, adopt, accept: leges: aliā (civitate) ascitā, by accepting citizenship elsewhere, N.: si non esset (civis), asciscendum fuisse, ought to be made one: socios sibi ad bellum, Cs.: in civitatem et patres, L.: inter patricios, Ta.: alqm civem: (Aenean) generum urbi, V.: superis ascitus Caesar, O.— To associate with oneself, take into association, accept, win over: alquem ad sceleris foedus: homines, S.: voluntarios ad spem praedae, L.: Spem Aetolum in armis, in the alliance, V.—To receive, take, appropriate, adopt, approve: sacra a Graecis: Coroniden sacris urbis, add by adoption, O.: ritūs, L.: nova verba, H.: vacuitatem doloris, to seek as a good. — To claim, aspire to, lay claim to: imperium, L.: mihi sapientiam.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinascīscō
Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *skey-der. Latin sciō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin scīscō Latin ascīscō From ad- + scīscō (“seek to know; learn; approve”).