LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

scīscitor

scīscitor (present infinitive scīscitārī, perfect active scīscitātus sum)
Classical[ˈskiːs.kɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈʃiʃ.ʃi.tor]

Meaning

  1. deponentto ask, inquire, question, examine, consult, interrogate

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Rogare · Interrogare · Percontari · Sciscitari

Rogare, interrogare, and quærere, denote a simple questioning; rogare (ὀργᾶν, ὀρέγεσθαι), as willing to know; interrogare, as wishing to know; whereas percontari and sciscitari denote urgently asking; percontari (from γνῶναι) always from a desire of knowledge, with seriousness and calmness; sciscitari (redupl. of scitari) often from curiosity, with inquisitiveness, eagerness, or also with cunning, like pumping or ferreting out. (v. 125.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.scīscitorscīscitābarscīscitābor———
2nd sg.scīscitāris
scīscitāre
scīscitābāris
scīscitābāre
scīscitāberis
scīscitābere
———
3rd sg.scīscitāturscīscitābāturscīscitābitur———
1st pl.scīscitāmurscīscitābāmurscīscitābimur———
2nd pl.scīscitāminīscīscitābāminīscīscitābiminī———
3rd pl.scīscitanturscīscitābanturscīscitābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.scīsciterscīscitārer——
2nd sg.scīscitēris
scīscitēre
scīscitārēris
scīscitārēre
——
3rd sg.scīscitēturscīscitārētur——
1st pl.scīscitēmurscīscitārēmur——
2nd pl.scīscitēminīscīscitārēminī——
3rd pl.scīscitenturscīscitārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.scīscitāre—
pres. 2nd pl.scīscitāminī—
fut. 2nd sg.scīscitātor—
fut. 3rd sg.scīscitātor—
fut. 3rd pl.scīscitantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivescīscitārī—
perfect infinitivescīscitātum esse—
future infinitivescīscitātūrum esse—
present participlescīscitāns—
perfect participlescīscitātus
scīscitāta, scīscitātā, scīscitātae, scīscitātam, scīscitātārum, scīscitātās, scīscitāte, scīscitātī, scīscitātīs, scīscitātō, scīscitātōrum, scīscitātōs
—
future participlescīscitātūrus
scīscitātūra, scīscitātūrā, scīscitātūrae, scīscitātūram, scīscitātūrārum, scīscitātūrās, scīscitātūre, scīscitātūrī, scīscitātūrīs, scīscitātūrō, scīscitātūrōrum, scīscitātūrōs, scīscitātūrum
scīscitandus
scīscitanda, scīscitandā, scīscitandae, scīscitandam, scīscitandārum, scīscitandās, scīscitande, scīscitandīs, scīscitandōrum, scīscitandōs
gerundscīscitandī, scīscitandō, scīscitandumsupinescīscitātum, scīscitātū

sciscĭtor, ātus, 1,
I. v. dep. a. [scisco], to inform one's self; to ask, inquire, question, examine, interrogate, etc. (class.; syn.: percontor, interrogo); constr. regularly, ex (ab) aliquo aliquid, de aliquā re, with a rel.clause or absol.; also (post-Aug.) with aliquem quid.
(a). With acc. rei: Epicuri ex Velleio sciscitabar sententiam, Cic. N. D. 1, 7, 17: sententiam ex aliquo (with requirere), id. de Or. 1, 23, 105: id sciscitari, id. Or. 16, 52: consulis voluntatem, Liv. 7, 26. consilium ejus, Tac. H. 2, 33: imperia ducum sciscitando, id. ib. 1, 84: diversa, id. ib. 2, 34: mores naturasque hominum, Gell. 1, 9, 2.—
(b). With de: de victoriă sciscitantes, Cic. Div. 1, 34, 76: de unoquoque nostrum sciscitantur omnes, id. Phil. 14, 7, 19: de Domitio, ut facis, sciscitare, ubi sit, id. Att. 9, 15, 4.—
(g). With an indirect question: lubet prius sciscitari quid sit, Ter. Eun. 3, 4, 10; Liv. 1, 9; 1, 54; 1, 56; 2, 12 al.; Suet. Claud. 10; id. Ner. 48; id. Vit. 17 al.: ab utroque sciscitor, cur, etc., Cic. N. D. 1, 9, 21.—
(d). Absol.: elicuit comiter sciscitando, ut fateretur, etc., Liv. 6, 34; cf. id. 1, 5; Quint. 9, 2, 7: si de vetere jure discendum esset, issem plane sciscitatum ad istos, Gell. 12, 13, 3.—(ε) Aliquem: sciscitatum deos descendunt, Liv. 45, 27: ut mane singulos, anne jentassent, sciscitaretur, Suet. Vit. 7; so id. Calig. 28; id. Dom. 15.
a. Act. collat. form: paucula etiam sciscitare prius volo, Plaut. Merc. 2, 3, 52. —
b. sciscĭtātus, a, um, pass.: omnium sententiis occultius sciscitatis, Amm. 25, 8, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*sek-?
  2. Latinscīscitor

Proto-Indo-European *skey-der. Latin sciō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin scīscō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin scīscitor From scīscō (“seek to know; ascertain”) + -itō. Compare scītor.

Quick answers

What does scīscitor mean in Latin?
scīscitor, a verb, means “to ask, inquire, question, examine, consult, interrogate”.
What are the principal parts of scīscitor?
scīscitor, scīscitārī, scīscitātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce scīscitor?
In classical Latin, [ˈskiːs.kɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈʃiʃ.ʃi.tor].
Where does scīscitor come from?
Proto-Indo-European *sek-? → Latin scīscitor.