LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

ruīna

ruīna f (genitive ruīnae)
Classical[ruˈiː.na]Ecclesiastical[ruˈiː.na]

Meaning

  1. singulara falling down, collapse, ruin, destruction
    Denique saepe geli multus fragor atque ruinaTranslation by William Ellery Leonard And down-pour of swift hail gives forth a sound Among the mighty clouds on high; […]c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 6.156–157
    vis illa fuit et, ut saepe iam dixi, ruina quaedam atque tempestas et quidvis potius quam iudicium aut disceptatio aut quaestio.Translation by Charles Duke Yonge It was all violence, and, as I have said before, a sort of earthquake or tempest,—it was anything rather than a court of justice, or a legal discussion, or a judicial investigation.66 BCE, Cicero, Pro Cluentio 35.96
  2. pluralruins, debris
    nunc humilis veteres tantummodo Troia ruinas8 CE, Ovidius, Metamorphoses 15.424–425
    Sagunti ruinae—falsus utinam uates sim—nostris capitibus incident, susceptumque cum Saguntinis bellum habendum cum Romanis est.27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 21.10.10
  3. pluralraresingularruins, debris
    77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 33.4.21 (passim)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Ruina · Strages

Ruina (from ῥεῦσαι is the falling down of things raised one upon another, in consequence of the basis giving way; whereas strages is the throwing down of bodies standing upright, in consequence of a push from without. Liv. iv. 33. Strages ruinæ similis. (vi. 309.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeruīnaruīnae
genitiveruīnaeruīnārum
dativeruīnaeruīnīs
accusativeruīnamruīnās
ablativeruīnāruīnīs
vocativeruīnaruīnae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

domus ruina impendet
the house threatens to fall in (vid. sect. X. 5, note "Threaten"...).
iter ruina patefactum
a breach.
domus subita ruina collapsa est
the house suddenly fell in ruins.
patentia ruinis (vid. XII. 1, note ruina...)
a breach.

rŭīna, ae, f. ruo,
I. a rushing or tumbling down; a falling down, fall (syn.: casus, lapsus).
I. In abstracto.
A. Lit.
1. In gen. (rare). grandinis, Lucr. 6, 156: aquarum, Cael. Aur. Tard. 2, 1 med.: nostra (sc. nucum), Mart. 13, 25, 2: jumentorum sarcinarumque, Liv. 44, 5: Capanei, a fall by lightning (v. Capaneus), Prop. 2, 34 (3, 32), 40: (apri saevi) Permixtas dabant equitum peditumque ruinas, Lucr. 5, 1329: Tyrrhenus et Aconteus Conixi incurrunt hastis, primique ruinam Dant sonitu ingenti, rush or fall upon each other, Verg. A. 11, 613: interea suspensa graves aulaea ruinas In patinam fecere, fell down, Hor. S. 2, 8, 54.—
2. In partic., of buildings, a tumbling or falling down, downfall, ruin (class.; in good prose only in sing.): repentinā ruinā pars ejus turris concidit ... tum hostes, turris repentinā ruinā commoti, etc., Caes. B. C. 2, 11 fin. and 12 init.; cf.: ferunt conclave illud, ubi epularetur Scopas, concidisse: eā ruinā ipsum oppressum cum suis interiisse, Cic. de Or. 2, 86, 353; id. Div. 2, 8, 20; Tac. A. 2, 47: aedificiorum, Suet. Oth. 8: amphitheatri, id. Tib. 40: camerae, id. Ner. 34: spectaculorum, id. Calig. 31: pontis, id. Aug. 20: tecta Penthei Disjecta non leni ruinā, Hor. C. 2, 19, 15: jam Deiphobi dedit ampla ruinam, Vulcano superante, domus, i. e. fell in, Verg. A. 2, 310; so, trahere ruinam, id. ib. 2, 465; 9, 712; cf. B. α, infra: effulsisse inter ruinam ignes, Tac. A. 2, 47: ruinam urbis et incendia recordantes, Just. 5, 7, 10: morbus, captivitas, ruina, ignis, Sen. Tranq. 11, 6: multos occidere incendii ac ruinae potentia est, id. Clem. 1, 26, 5.—In plur.: tantae in te impendent ruinae, nisi suffulcis firmiter, Plaut. Ep. 1, 1, 77; so Vell. 2, 35, 4 (with incendia); Suet. Vesp. 8; Lucr. 2, 1145: si fractus illabatur orbis, Impavidum ferient ruinae, Hor. C. 3, 3, 8: dum Capitolio dementes ruinas parabat, id. ib. 1, 37, 7.—
B. Trop., a downfall, fall, ruin; accident, catastrophe, disaster, overthrow, destruction, etc. (freq. and class.; used equally in sing. and plur.; cf.: exitium, pernicies).
(a). Sing.: vis illa fuit et, ut saepe jam dixi, ruina quaedam atque tempestas, a catastrophe, Cic. Clu. 35, 96: incendium meum ruinā restinguam, with the overthrow, fall (of the State), Catilina ap. Sall. C. 31, 9, and ap. Cic. Mur. 25, 51: ut communi ruinā patriae opprimerentur, Liv. 45, 26; Vell. 2, 91, 4; 2, 85, 1; 2, 124, 1: in hac ruinā rerum stetit una integra atque immobilis virtus populi Romani, Liv. 26, 41: rerum nostrarum, id. 5, 51: urbis, id. 25, 4: ex loco superiore impetu facto, strage ac ruinā fudere Gallos, utter defeat, id. 5, 43; cf.: ruinae similem stragem eques dedit, id. 4, 33: Cannensis, id. 23, 25; 42, 66 fin.; 4, 46; 5, 47: ruina soceri in exsilium pulsus, Tac. H. 4, 6; cf. id. G. 36: pereat sceleratus, regnique trahat patriaeque ruinam, Ov. M. 8, 497: aliae gentes belli sequuntur ruinam, Flor. 2, 12, 1: ille dies utramque Ducet ruinam, i. e. death, Hor. C. 2, 17, 9: Neronis principis, Plin. 17, 25, 38, § 245.—
(b). Plur.: praetermitto ruinas fortunarum tuarum, quas omnes impendere tibi proximis Idibus senties, Cic. Cat. 1, 6, 14: in ruinis aversae, atque afflictae rei publicae, id. Sest. 2, 5: devota morti pectora liberae Quantis fatigaret ruinis, Hor. C. 4, 14, 19; cf.: nox auget ruinas, Val. Fl. 3, 207: principiis in rerum fecere ruinas et graviter magni magno cecidere ibi casu, i. e. false steps, errors, mistakes, Lucr. 1, 740: (Academia) si invaserit in haec, miseras edet ruinas, Cic. Leg. 1, 13, 39: ruinas videres, id. Fin. 5, 28, 83.—
II. In concreto.
1. That which tumbles or falls down, a fall (not anteAug.).
A. In gen. (poet.): disjectam Aenaeae toto videt aequore classem Fluctibus oppressos Troas caelique ruinā, i. e. a storm, rain, Verg. A. 1, 129; so, caeli (with insani imbres), Sil. 1, 251: poli, i. e. thunder, Val. Fl. 8, 334.—
B. In partic. (acc. to I. A. 2.), a building that has tumbled down, a ruin, ruins (mostly in plur., and not in Cic. prose): nunc humilis veteres tantummodo Troja ruinas ostendit, Ov. M. 15, 424: Sagunti ruinae nostris capitibus incident, Liv. 21, 10, 10: (urbs) deserta ac strata prope omnis ruinis, id. 33, 38, 10: fumantes Thebarum ruinae, id. 9, 18, 7: ruinis templorum templa aedificare, id. 42, 3: in tugurio ruinarum Carthaginiensium, Vell. 2, 19 fin. —In sing.: alius par labor ... flumina ad lavandam hanc ruinam jugis montium ducere, Plin. 33, 4, 21, § 74: EX RVINA TEMPLI MARTIS, Inscr. Orell. 2448 (A.D. 256).—
2. Transf., of persons who cause ruin, a destroyer: rei publicae, Cic. Sest. 51, 109: ruinae publicanorum, id. Prov. Cons. 6, 13.

Origins

From ruō (“to collapse”).

Descendants
  • Catalanruïna
  • Italianruina
  • Italianrovina
  • Occitanroïna
  • Portugueseruimfrom Old Galician-Portuguese roin
  • Sardinianarruinu
  • Sardinianorroghina
  • Sardinianroghina
  • GermanRuine
  • Englishruinfrom Old French ruine

Quick answers

What does ruīna mean in Latin?
ruīna, a noun, means “a falling down, collapse, ruin, destruction; ruins, debris; ruins, debris”.
What is the genitive of ruīna?
The genitive singular is ruīnae. ruīna is feminine, first declension.
How do you pronounce ruīna?
In classical Latin, [ruˈiː.na]; in ecclesiastical (church) Latin, [ruˈiː.na].