LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

relinquō

relinquō (present infinitive relinquere, perfect active relīquī, supine relictum)
Classical[rɛˈlɪŋ.kʷoː]Ecclesiastical[reˈliŋ.kʷo]
№ 144 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to abandon, forsake, desert
    relinquite īnfantiam, et vīvite, et ambulātē per viās prūdentiaeForsake childishness, and live, and walk by the ways of prudence. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.; 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.9.6
  2. to relinquish, leave (behind)
    Ārdet abīre fugā dulcisque relinquere terrās, attonitus tantō monitū imperiōque deōrum. [Aeneas] burns to flee, escape, and leave behind the pleasant lands [of Libya], stunned by such a warning – and by order of the gods!(Mercury has delivered Jupiter’s command: Aeneas must leave Carthage and fulfill his destiny in Italy.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.281–282
    […]: mulis strata detrahi iubet binisque tantum centunculis relictis agasones partim captivis, partim aegrorum armis ornatos imponit.[…] : he orders the mules to be stripped off their saddles and, leaving them only some two small pieces of patchwork to be sat on, be mounted with their muleteers carrying weapons taken from either the prisoners or the sick.27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 7.14
  3. to depart (from)
  4. to give up

Latīnē defined in Latin in our graded readers

discēdō et post mē sinō; quī it, aliquid relinquit.
relinquō -ere relīquī — in Mille Verba, Fūnus et Memoria

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Cæteri · Reliqui

Cæteri (comparat. from ἐκεῖ) denotes others, as in direct opposition to those first mentioned, like οἱ ἄλλοι; whereas reliqui, the rest, as merely the remainder that complete the whole, like οἱ λοιποί. Cic. Brut. 2, 6. Si viveret Hortensius, cætera fortasse desideraret una cum reliquis bonis civibus; hunc aut præter cæteros, aut cum paucis sustineret dolorem. (i. 183.)

Relinquere · Deserere · Omittere · Destituere · Desolatus

1. Relinquere, to leave behind, has reference to an object, to which one stands in a mere outward and local relation of proximity; whereas deserere and omittere, to an object to which one stands in an inward and moral relation as an owner or friend; desertio, like leaving in the lurch, has its ground in cowardice, or other forgetfulness of duty, in opp. to defensio, tutatio; omissio, like giving up, has its ground in a conviction of being able to dispense with, in opp. to obtinere. Tac. Dial. 16. Partes quas intellexerimus te non tam omisisse quam nobis reliquisse. And 9. Relinquenda conversatio amicorum et jucunditas urbis, deserenda cætera officia. Cic. Verr. i. 4. 11. Desertum exercitum, relictam provinciam. 2. Deserere means to forsake, and expose to a possible and remote danger; destituere to an actual and impending danger. Curt. iv. 2, 32. Desertus, destitutus, hostibus deditus. Liv. vi. 2. Quod defensores suos in ipso discrimine periculi destituat. 3. Desertus and destitutus denote, especially, forgetfulness of duty; whereas desolatus, the unmercifulness of the action. Suet. Cal. 12. Deserta, desolataque reliquis subsidiis aula. (iii. 290.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.relinquōrelinquēbamrelinquamrelīquīrelīqueramrelīquerō
2nd sg.relinquisrelinquēbāsrelinquēsrelīquistīrelīquerāsrelīqueris
3rd sg.relinquitrelinquēbatrelinquetrelīquitrelīqueratrelīquerit
1st pl.relinquimusrelinquēbāmusrelinquēmusrelīquimusrelīquerāmusrelīquerimus
2nd pl.relinquitisrelinquēbātisrelinquētisrelīquistisrelīquerātisrelīqueritis
3rd pl.relinquuntrelinquēbantrelinquentrelīquērunt
relīquēre
relīquerantrelīquerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.relinquamrelinqueremrelīquerimrelīquissem
2nd sg.relinquāsrelinquerēsrelīquerīsrelīquissēs
3rd sg.relinquatrelinqueretrelīqueritrelīquisset
1st pl.relinquāmusrelinquerēmusrelīquerīmusrelīquissēmus
2nd pl.relinquātisrelinquerētisrelīquerītisrelīquissētis
3rd pl.relinquantrelinquerentrelīquerintrelīquissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.relinquorrelinquēbarrelinquar
2nd sg.relinqueris
relinquere
relinquēbāris
relinquēbāre
relinquēris
relinquēre
3rd sg.relinquiturrelinquēbāturrelinquētur
1st pl.relinquimurrelinquēbāmurrelinquēmur
2nd pl.relinquiminīrelinquēbāminīrelinquēminī
3rd pl.relinquunturrelinquēbanturrelinquentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.relinquarrelinquerer
2nd sg.relinquāris
relinquāre
relinquerēris
relinquerēre
3rd sg.relinquāturrelinquerētur
1st pl.relinquāmurrelinquerēmur
2nd pl.relinquāminīrelinquerēminī
3rd pl.relinquanturrelinquerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.relinquerelinquere
pres. 2nd pl.relinquiterelinquiminī
fut. 2nd sg.relinquitōrelinquitor
fut. 3rd sg.relinquitōrelinquitor
fut. 2nd pl.relinquitōte—
fut. 3rd pl.relinquuntōrelinquuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverelinquererelinquī
perfect infinitiverelīquisserelictum esse
future infinitiverelictūrum esserelictum īrī
present participlerelinquēns
relinquente, relinquentem, relinquentēs, relinquentī, relinquentia, relinquentibus, relinquentis, relinquentīs, relinquentium
—
perfect participle—relictus
relicta, relictā, relictae, relictam, relictārum, relictās, relicte, relictī, relictīs, relictō, relictōrum, relictōs
future participlerelictūrus
relictūra, relictūrā, relictūrae, relictūram, relictūrārum, relictūrās, relictūre, relictūrī, relictūrīs, relictūrō, relictūrōrum, relictūrōs, relictūrum
relinquendus
gerundrelinquendī, relinquendō, relinquendumsupinerelictum, relictū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

hoc in medio relinquamus
let us leave that undecided.
animus relinquit aliquem
a man loses his senses, becomes unconscious.
post se relinquere aliquem
to overtake and pass some one.
magnam sui famam relinquere
to leave a great reputation behind one.
in controversia relinquere aliquid
to leave a point undecided.
aliquid dubium, incertum relinquere
to leave a thing undecided.
praesidio castris milites relinquere
to leave troops to guard the camp.
oppugnationem, obsidionem relinquere
to give up an assault, a siege.
2 more phrases
hereditate aliquid relictum est ab aliquo
something has been left as a legacy by some one.
aliquid in medio, in dubio relinquere (Cael. 20. 48)
to leave a thing undecided.

rĕ-linquo, līqui, lictum, 3, v. a.
I. (With the idea of the re predominating.) To leave behind (cf. desero, omitto).
A. In gen., to leave behind by removing one's self; to leave, move away from; to leave, abandon (a person or thing).
1. Lit.: puerum apud matrem domi, Plaut. Men. prol. 28: ipse abiit foras, me reliquit pro atriensi in sedibus, id. Poen. 5, 5, 4: me filiis Relinquont quasi magistrum, Ter. Phorm. 1, 2, 22: dicerent non me plane de provinciā decessisse, quoniam alterum me reliquissem, Cic. Fam. 2, 15, 4: C. Fabium legatum cum legionibus II. castris praesidio relinquit, Caes. B. G. 7, 40: cum me servum in servitute pro te hic reliqueris, Plaut. Capt. 2, 3, 75; cf. id. ib. 5, 1, 18: fratrem, sc. in provinciā, Cic. Fam. 2, 15, 4: post tergum hostem relinquere, Caes. B. G. 4, 22; cf. id. ib. 7, 11: ille omnibus precibus petere contendit, ut in Galliā relinqueretur, might be left behind, id. ib. 5, 6: greges pecorum . . . sub opacā valle reliquit, Ov. M. 11, 277 et saep.: ea causa miles hic reliquit symbolum, Plaut. Ps. 1, 1, 53: hic exemplum reliquit ejus, id. ib. 2, 2, 56: (Hecuba) Hectoris in tumulo canum de vertice crinem . . . relinquit, leaves behind, Ov. M. 13, 428: (cacumina silvae) limum tenent in fronde relictum, left behind, remaining, id. ib. 1, 347.—To leave behind one's self by moving away: longius delatus aestu, sub sinistrā Britanniam relictam conspexit, Caes. B. G. 5, 8: jamque hos, jamque illos, populo mirante, relinquit, Sil. 16, 503; cf. in pass., to remain or be left behind, Lucr. 5, 626.—
2. Trop.: hanc eram ipsam excusationem relicturus ad Caesarem, was about to leave behind me just this excuse (for my departure), Cic. Att. 9, 6, 1: aculeos in animis, id. Brut. 9, 38: quod coeptum est dici, relinquitur in cogitatione audientium, Auct. Her. 4, 30, 41: aetate relictā, Ov. M. 7, 170: repetat relicta, Hor. Ep. 1, 7, 97.— Of rank or merit: (Homerus) omnes sine dubio et in omni genere eloquentiae procul a se reliquit, Quint. 10, 1, 51.—
B. In partic.
1. To leave behind one by death; to leave, bequeath, etc.
a. Lit.: ea mortua est: reliquit filiam adulescentulam, Ter. Heaut. 3, 3, 41: cum pauper cum duobus fratribus relictus essem, Varr. R. R. 3, 16, 2; cf.: pauper jam a majoribus relictus, Nep. Epam. 2, 1: agri reliquit ei non magnum modum, Plaut. Aul. prol. 13: heredem testamento reliquit hunc P. Quintium, Cic. Quint. 4, 15: cum ei testamento sestertiūm milies relinquatur, id. Off. 3, 24, 93: non, si qui argentum omne legavit, videri potest signatam quoque pecuniam reliquisse, Quint. 5, 11, 33: qui mihi reliquit haec quae habeo omnia, Ter. Eun. 1, 2, 40: cedo, quid reliquit Phania, id. Hec. 3, 5, 8 and 13: fundos decem et tres reliquit, Cic. Rosc. Am. 7, 20: aliquantum aeris alieni, id. Quint. 4, 15: servus aut donatus aut testamento relictus, Quint. 5, 10, 67: alicui arva, greges, armenta, Ov. M. 3, 585: se testamento liberum relictum, Dig. 21, 1, 17, § 16.—
b. Trop., to leave, leave behind one: consiliorum ac virtutum nostrarum effigiem, Cic. Arch. 12, 30: qui sic sunt, haud multum heredem juvant, Sibi vero hanc laudem relinquont: vixit, dum vixit, bene, Ter. Hec. 3, 5, 11: rem publicam nobis, Cic. Rep. 1, 46, 70; cf.: statum civitatis, id. ib. 1, 21, 34; id. Par. 1, 2, 10: opus alicui, id. Rep. 1, 22, 35: memoriam aut brevem aut nullam, id. Off. 2, 16, 55: monumentum audaciae suae aeternum, Cic. Verr. 2, 1, 49, § 129: quae scripta nobis summi ex Graeciā sapientissimique homines reliquerunt, id. Rep. 1, 22, 35: scriptum in Originibus, id. Brut. 19, 75: scripta posteris, Quint. 1, praef. 1: in scriptis relictum, Cic. de Or. 2, 46, 194: orationes reliquit et annales, id. Brut. 27, 106: duo tantum volumina, Suet. Gram. 7: librum de suis rebus imperfectum, id. ib. 12; cf.: si non omnia vates Ficta reliquerunt, Ov. M. 13, 734: pater, o relictum Filiae nomen, Hor. C. 3, 27, 34.—
2. To leave a thing behind; to leave remaining; to allow or permit to remain, to let remain, leave; pass., to be left, to remain.
a. Lit.: nihil relinquo in aedibus, Nec vas, nec vestimentum, Ter. Heaut. 1, 1, 88: multis autem non modo granum nullum, sed ne paleae quidem ex omni fructu atque ex annuo labore relinquerentur, Cic. Verr. 2, 3, 48, § 114: nihil de tanto patrimonio, id. Rosc. Am. 3, 10: equitatus partem illi adtribuit, partem sibi reliquit, Caes. B. G. 7, 34: angustioribus portis relictis, id. ib. 7, 70; 41: unam (filiam) minimamque relinque, leave to me, Ov. M. 6, 299: jam pauca aratro jugera regiae Moles relinquent, Hor. C. 2, 15, 2: dapis meliora relinquens, id. S. 2, 6, 89: magis apta tibi tua dona relinquam, id. Ep. 1, 7, 43: haec porcis hodie comedenda relinquis, id. ib. 1, 7, 19; cf.: habitanda fana Apris reliquit, id. Epod. 16, 20: relinquebatur una per Sequanos via, remained, Caes. B. G. 1, 9; cf.: unā ex parte leniter acclivis aditus relinquebatur, id. ib. 2, 29: se cum paucis relictum videt, Sall. C. 60, 7: nec aliud dicionis Atheniensium praeter ipsam urbem reliquit, Just. 5, 7, 3.—
b. Trop.: quasi corpori reliqueris Tuo potestatem coloris ulli capiendi mala, Plaut. Truc. 2, 2, 37: quam igitur relinquis populari rei publicae laudem? Cic. Rep. 3, 35, 48: ut vobis non modo dignitatis retinendae, sed ne libertatis quidem recuperandae spes relinquatur, id. Agr. 1, 6, 17: ceterorum sententiis semotis, relinquitur non mihi cum Torquato, sed virtuti cum voluptate certatio, id. Fin. 2, 14, 44; cf.: ne qua spes in fugā relinqueretur, Caes. B. G. 1, 51: nullā provocatione ad populum contra necem et verbera relicta, Cic. Rep. 2, 37, 62; Hor. S. 1, 10, 51: quis igitur relictus est objurgandi locus? Ter. And. 1, 1, 127; cf.: nihil est preci loci relictum, id. ib. 3, 4, 22; id. Phorm. 3, 3, 14; and, in another sense: plane nec precibus nostris nec admonitionibus relinquit locum, i. e. he leaves no occasion for them, renders them superfluous, Cic. Fam. 1, 1, 2: ne cui iniquo relinqueremus vituperandi locum, id. Q. Fr. 2, 4, 1: Aedui nullum sibi ad cognoscendum spatium relinquunt, Caes. B. G. 7, 42: spatium deliberandi, Nep. Eun, 12, 3: vita turpis ne morti quidem honestae locum relinquit, Cic. Quint. 15, 49; Plaut. Cas. 2, 3, 33; cf. Cic. Brut. 72, 253 (v. Bernhardy ad loc.): vita relicta est tantum modo, Ov. P. 4, 16, 49: quod munitioni castrorum tempus relinqui volebat, Caes. B. G. 5, 9 fin.: mihi consilium et virtutis vestrae regimen relinquite, Tac. H. 1, 84: suspicionem alicui relinquere, Suet. Caes. 86: aliquem veniae vel saevitiae alicujus, Tac. H. 1, 68 fin.: aliquem poenae, Plin. Ep. 2, 11, 20: aliquem poenae, Ov. M. 7, 41: leto, poenaeque, id. id. 14, 217; cf.: urbem direptioni et incendiis, to give up, surrender, abandon, Cic. Fam. 4, 1, 2: neu relinquas hominem innocentem ad alicujus tui dissimilis quaestum, do not leave, id. ib. 13, 64: aliquid in alicujus spe, id. Div. in Caecil. 8, 26; cf. id. ib. 4, 16. — Poet., with obj.-clause: (metus) Omnia suffundens mortis nigrore, neque ullam Esse voluptatem liquidam puramque relinquit, Lucr. 3, 40; 1, 703; Ov. M. 14, 100: dum ex parvo nobis tantundem haurire relinquas, Hor. S. 1, 1, 52; Sil. 3, 708: nihil relinquitur nisi fuga, there is nothing left, nothing remains, but, etc., Att. ap. Cic. Att. 9, 10, 6: relinquitur illud, quod vociferari non destitit, non debuisse, etc., Cic. Fl. 34, 85; cf.: mihi nihil relicti quicquam aliud jam esse intellego, Plaut. Merc. 3, 4, 81.— Impers. relinquitur, with ut (Zumpt, Gram. § 621): relinquitur, ut, si vincimur in Hispaniā, quiescamus, it remains, that, Cic. Att. 10, 8, 2; cf.: relinquebatur, ut neque longius ab agmine legionum discedi Caesar pateretur, Caes. B. G. 5, 19 fin.— In a logical conclusion: relinquitur ergo, ut omnia tria genera sint causarum, hence it follows that, etc., Cic. Inv. 1, 9, 12; id. Div. 2, 5, 14.—
3. With double predicate, to leave a thing behind in a certain state; to leave, let remain, suffer to be, etc.: eum Plautus locum Reliquit integrum, has left untouched, Ter. Ad. prol. 10: praesertim cum integram rem et causam reliquerim, have left unaltered, Cic. Att. 5, 21, 13; cf.: Scaptius me rogat, ut rem sic relinquam, id. ib. 5, 21, 13, § 12: Morini, quos Caesar in Britanniam proficiscens pacatos reliquerat, Caes. B. G. 4, 37; cf.: amici, quos incorruptos Jugurtha reliquerat, Sall. J. 103, 2: reliquit (eam) Incertam et tristi turbatam volnere mentis, Verg. A. 12, 160: (naves) in litore deligatas ad ancoram relinquebat, Caes. B. G. 5, 9: erat aeger in praesidio relictus, id. ib. 6, 38: in mediis lacerā nave relinquor aquis, Ov. P. 2, 3, 28: quod insepultos reliquissent eos, quos, etc., Cic. Rep. 4, 8, 26; 2, 11, 21: aliquid incohatum, id. ib. 1, 35, 55; cf.: inceptam oppugnationem, to give up, abandon, quit, Caes. B. G. 7, 17: incoepta fila, Ov. M. 6, 34: infecta sacra, id. ib. 6, 202: opus incoeptum, id. A. A. 2, 78: verba imperfecta, id. H. 13, 13: pro effectis relinquunt, vixdum incohata, Quint. 5, 13, 34: aliquid injudicatum, id. 10, 1, 67: aliquid neglectum, id. 1, 1, 29: incertum, id. 2, 10, 14: tantas copias sine imperio, Caes. B. G. 7, 20 init.; cf.: sine ture aras, Ov. M. 8, 277: verbum in ambiguo, Lucr. 4, 1137: mulierem nullam nominabo: tantum in medio relinquam, Cic. Cael. 20, 48; cf.: correptio in dubio relicta, Quint. 7, 9, 13.
II. (With the idea of the verb predominant.) To leave behind one, to leave, go away from; to forsake, abandon, desert a person or thing.
A. In gen.
1. Lit.: ubi illaec obsecrost quae me hic reliquit, Plaut. Truc. 2, 6, 32: relinquamus nebulonem hunc, Scip. Afr. ap. Gell. 4, 18, 3; cf.: non ego te hic lubens relinquo neque abeo abs te, Plaut. Am. 1, 3, 33: domum propinquosque reliquisse, Caes. B. G. 1, 44; cf. id. ib. 1, 30: relictis locis superioribus, Hirt. B. G. 8, 36: loci relinquendi facultas, Caes. B. G. 3, 4 fin.: Ilio relicto, Hor. C. 1, 10, 14: urbes, id. ib. 2, 20, 5: moenia, id. Epod. 17, 13: litus relictum Respicit, Ov. M. 2, 873: Roma relinquenda est, id. Tr. 1, 3, 62: colles clamore relinqui (sc.: a bubus), were left behind, Verg. A. 8, 216 Wagn.: limen, id. ib. 5, 316: mensas, id. ib. 3, 213: dominos, Cat. 61, 51: volucres Ova relinquebant, Lucr. 5, 802 et saep.—
2. Trop.: me somnu' reliquit, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40 (Ann. v. 52 Vahl.); cf.: quem vita reliquit, Lucr. 5, 63: reliquit aliquem vita, for to die, Ov. M. 11, 327: ubi vita tuos reliquerit artus, id. Ib. 339; for which, also, reversely: animam relinquam potius, quam illas deseram, Ter. Ad. 3, 4, 52; so, vitam, Verg. G. 3, 547; cf. Tac. A. 4, 34: lucem, Verg. A. 4, 452: lumen vitale, Ov. M. 14, 175: consitus sum senectute, vires Reliquere, Plaut. Men. 5, 2, 6: aliquem animus, id. Mil. 4, 8, 37; Caes. B. G. 6, 38: animus reliquit euntem, Ov. M. 10, 459: aliquem anima, Nep. Eum. 4, 2: ab omni honestate relictus, abandoned, destitute of, Cic. Rab. Perd. 8, 23: ab alterā (quartanā) relictum esse, id. Att. 8, 6, 3; cf. Hor. S. 2, 3, 290.—
B. In partic., pregn., to leave in the lurch; to forsake, abandon, desert, etc. (v. desero, destituo, prodo).
1. Lit.: qui ... Reliquit deseruitque me, has forsaken me, has given me the slip, Plaut. Most. 1, 3, 45; cf.: reliquit me homo atque abiit, Ter. And. 4, 4, 5: succurrere relictae, Verg. A. 9, 290.— Of the forsaking of a lover by his mistress, Plaut. Truc. 2, 4, 64; Tib. 3, 6, 40; Prop. 1, 6, 8; Ov. H. 10, 80; id. M. 8, 108: paucos, qui ex fugā evaserant, reliquerunt, i. e. let them escape, Caes. B. G. 3, 19. — Of things, to leave, give up, abandon, etc.: argentum si relinquo ac non peto, etc., Plaut. Aul. 1, 2, 31: auctores signa relinquendi et deserendi castra, Liv. 5, 6; cf.: relictā non bene parmulā, Hor. C. 2, 7, 10.—
2. Trop., to leave, let alone, give up, resign, neglect, forsake, abandon, relinquish: rem et causam et utilitatem communem non relinquere solum, sed etiam prodere, Cic. Caecin. 18, 50 (for which: derelinquo jam communem causam, id. ib. 35, 103): jus suum dissolute, id. ib. 36, 103: affectum, cum ad summum perduxerimus, Quint. 6, 1, 29: (puella) Quod cupide petiit, mature plena reliquit, Hor. Ep. 2, 1, 100: eum rogato, ut relinquat alias res et huc veniat, to leave or lay aside every thing else, Plaut. Rud. 4, 6, 8; cf.: omnibus relictis rebus, id. Cist. 1, 1, 6; so, relictis rebus (omnibus), id. Ep. 4, 2, 35; id. Truc. 2, 1, 25; Ter. And. 2, 5, 1; id. Eun. 1, 2, 86; id. Heaut. 4, 7, 12; Lucr. 3, 1071; Cic. de Or. 3, 14, 51; Caes. B. C. 3, 102; cf. also: res omnes relictas habeo prae quod tu velis, Plaut. Stich. 2, 2, 38: omnia relinques, si me amabis, cum, etc., Cic. Fam. 2, 14: et agrorum et armorum cultum, to give up, abandon, neglect, id. Rep. 2, 4, 7: si tu ea relinquis et deseris, Cic. Verr. 2, 4, 36, § 80: studium exquirendi, id. Ac. 1, 3, 7: agrum alternis annis, to suffer to lie fallow, Varr. R. R. 1, 44, 3: loca relicta, uncultivated, wild lands, Front. Limit. p. 42 Goes.; so, relictae possessiones, Cic. Agr. 1, 1, 3: milites bellum illud, quod erat in manibus, reliquisse, abandoned, relinquished, id. Rep. 2, 37, 63; cf. possessionem, Pollio ap. Cic. Fam. 10, 33, 4: obsidionem, to raise the siege, Liv. 5, 48: caedes relinquo, libidines praetereo, leave unmentioned, Cic. Prov. Cons. 3, 6: consulto relinquere (locum), opp. praetermittere, id. Off. 3, 2, 9; cf.: hoc certe neque praetermittendum neque relinquendum est, id. Cat. 3, 8, 18; and: audistis haec, judices, quae nunc ego omnia praetereo et relinquo, Cic. Verr. 2, 3, 44, § 106; in this sense also, id. Brut. 45, 165; cf. id. ib. 19, 76; Hor. A. P. 150: cur injurias tuas conjunctas cum publicis reliquisti? left unnoticed, uncensured, Cic. Verr. 2, 1, 33, § 84; cf.: vim et causam efficiendi reliquerunt, id. Fin. 1, 6, 18: vos legatum omni supplicio interfectum relinquetis? id. Imp. Pomp. 5, 11: quis est, qui vim hominibus armatis factam relinqui putet oportere, id. Caecin. 3, 9.—Poet., with obj.clause: quod si plane contueare, mirari multa relinquas, leave off, cease, Lucr. 6, 654.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrelinquō

Proto-Indo-European *leykʷ- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *linékʷti Proto-Italic *linkʷō Latin linquō Latin relinquō From re- + linquō (“to leave, forsake”).

Descendants
  • Catalanrelinquir
  • Frenchrelenquirfrom Old French relenquir
  • Englishrelinquishfrom Old French relenquir
  • Italianrelinquere
  • Portugueserelinquir
  • Spanishrelinquir

In English words that came into English from relinquō

  • relicreliquiae
  • relinquishrelinquō
  • derelictdērelictus
  • relictrelicta
  • derelictiondērelictiō
  • derelinquishderelinquo

Quick answers

What does relinquō mean in Latin?
relinquō, a verb, means “to abandon, forsake, desert; to relinquish, leave (behind); to depart (from)”.
What are the principal parts of relinquō?
relinquō, relinquere, relīquī, relictum (third conjugation).
How do you pronounce relinquō?
In classical Latin, [rɛˈlɪŋ.kʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈliŋ.kʷo].
Where does relinquō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin relinquō.
Which English words come from relinquō?
English words that go back to Latin relinquō include relinquish, relict, relic, derelinquish, derelict and dereliction.