LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

periūrus

periūrus (feminine periūra, neuter periūrum, superlative periūrissimus)
Classical[pɛrˈjuː.rʊs]Ecclesiastical[perˈjuː.rus]
periūrō sg. dat. m.; sg. dat. n.; sg. abl. m.; sg. abl. n.

Meaning

  1. adjectiveperjured
  2. adjectivefalse, lying

Latīnē defined in Latin in our graded readers

falsum iūrāns
periūrus -a -um — in Epistulae, ch. 13

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeperiūrusperiūraperiūrum
genitiveperiūrīperiūraeperiūrī
dativeperiūrōperiūraeperiūrō
accusativeperiūrumperiūramperiūrum
ablativeperiūrōperiūrāperiūrō
vocativeperiūreperiūraperiūrum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeperiūrīperiūraeperiūra
genitiveperiūrōrumperiūrārumperiūrōrum
dativeperiūrīsperiūrīsperiūrīs
accusativeperiūrōsperiūrāsperiūra
ablativeperiūrīsperiūrīsperiūrīs
vocativeperiūrīperiūraeperiūra

perjūrus, a, um, adj. per-jus.
I. Lit., who breaks his oath, perjured (class.): quid inter perjurum et mendacem? Cic. Rosc. Com. 16, 46: perjurissimus leno, id. ib. 7, 20: perjura Troja, Verg. A. 5, 811: perjuri arte Sinonis, id. ib. 2, 195: perjuras puellas punire, Prop. 3, 8, 53: perjura fides, Hor. C. 3, 24, 59; Juv. 13, 174.—
II. Transf., in gen., who lies under oath, false, lying (Plautin.), Plaut. Mil. 4, 2, 74. —Comp., Plaut. Mil. 1, 1, 21; id. Trin. 1, 2, 164.—Sup.: perjurissime hominum, Plaut. Ps. 1, 3, 117; id. Rud. 5, 3, 19.

Origins

From per iūs + -us. Compare perfidus.

Descendants
  • Italianperiuro
  • Italianpergiuro
  • Italianspergiuro
  • Portugueseperjuro

Quick answers

What does periūrus mean in Latin?
periūrus, a adjective, means “perjured; false, lying”.
How do you pronounce periūrus?
In classical Latin, [pɛrˈjuː.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈjuː.rus].