peierō
Meaning
- to swear a false oath
- to perjure oneself
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Perlucidus · Pellucidus · Perlegere · Pellegere · Perlicere · Pellicere · Perjurare · Pejerare
1. Perlucidus means very bright, whereas pellucidus, transparent. Cic. Civ. i. 57. 2. Perlegere means to read through, that is, from beginning to end; whereas pellegere, to read over, that is, not to leave unread. Plaut. Pseud. i. 1. 3. Perlicere means completely to inveigle, Liv. iv. 15. Tac. Ann. xiii. 48; whereas pellicere, to lead astray. 4. Perjurare means to swear falsely; pejerare, to violate an oath. (ii. 82.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | peierō | peierābam | peierābō | peierāvī | peierāveram | peierāverō pēierārō |
| 2nd sg. | peierās | peierābās | peierābis | peierāvistī pēierāstī | peierāverās pēierārās | peierāveris |
| 3rd sg. | peierat | peierābat | peierābit | peierāvit | peierāverat pēierārat | peierāverit pēierārit |
| 1st pl. | peierāmus | peierābāmus | peierābimus | peierāvimus | peierāverāmus | peierāverimus pēierārimus |
| 2nd pl. | peierātis | peierābātis | peierābitis | peierāvistis pēierāstis | peierāverātis pēierārātis | peierāveritis pēierāritis |
| 3rd pl. | peierant | peierābant | peierābunt | peierāvērunt peierāvēre, pēierārunt | peierāverant pēierārant | peierāverint pēierārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | peierem | peierārem | peierāverim pēierārim | peierāvissem pēierāssem |
| 2nd sg. | peierēs | peierārēs | peierāverīs | peierāvissēs pēierāssēs |
| 3rd sg. | peieret | peierāret | peierāverit pēierārit | peierāvisset pēierāsset |
| 1st pl. | peierēmus | peierārēmus | peierāverīmus pēierārīmus | peierāvissēmus pēierāssēmus |
| 2nd pl. | peierētis | peierārētis | peierāverītis pēierārītis | peierāvissētis pēierāssētis |
| 3rd pl. | peierent | peierārent | peierāverint pēierārint | peierāvissent pēierāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | peieror | peierābar | peierābor |
| 2nd sg. | peierāris peierāre | peierābāris peierābāre | peierāberis peierābere |
| 3rd sg. | peierātur | peierābātur | peierābitur |
| 1st pl. | peierāmur | peierābāmur | peierābimur |
| 2nd pl. | peierāminī | peierābāminī | peierābiminī |
| 3rd pl. | peierantur | peierābantur | peierābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | peierer | peierārer |
| 2nd sg. | peierēris peierēre | peierārēris peierārēre |
| 3rd sg. | peierētur | peierārētur |
| 1st pl. | peierēmur | peierārēmur |
| 2nd pl. | peierēminī | peierārēminī |
| 3rd pl. | peierentur | peierārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | peierā | peierāre |
| pres. 2nd pl. | peierāte | peierāminī |
| fut. 2nd sg. | peierātō | peierātor |
| fut. 3rd sg. | peierātō | peierātor |
| fut. 2nd pl. | peierātōte | — |
| fut. 3rd pl. | peierantō | peierantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | peierāre | peierārī |
| perfect infinitive | peierāvisse pēierāsse | peierātum esse |
| future infinitive | peierātūrum esse | peierātum īrī |
| present participle | peierāns | — |
| perfect participle | — | peierātus peierāta, peierātā, peierātae, peierātam, peierātārum, peierātās, peierātī, peierātōrum, peierātōs |
| future participle | peierātūrus peierātūra, peierātūrā, peierātūrae, peierātūram, peierātūrārum, peierātūrās, peierātūre, peierātūrī, peierātūrīs, peierātūrō, peierātūrōrum, peierātūrōs, peierātūrum | peierandus peieranda, peierandā, peierandae, peierandam, peierandārum, peierandās, peierande, peierandīs, peierandōrum, peierandōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- periurium facere; peierare
- to commit perjury, perjure oneself.
non enim falsum jurare pejerare (al. perjurare) est, sed quod ex animi tui sententiā juraris, sicut verbis concipitur more nostro, id non facere perjurium est, Cic. Off. 3, 29, 108; cf.: illum verbis conceptis pejerasse, id. Clu. 48, 134; Plaut. As. 3, 2, 16; Quint. 5, 11, 13: 5, 6, 2; Cic. Rosc. Com. 16, 46: qui facile ac palam mentitur, pejerabit, Quint. 5, 10, 87: de aliquā re, Mart. 7, 20, 6: hic putat esse deos, et pejerat, Juv. 13, 91: per consulatum pejerat Vatinius, by the consulship, Cat. 52, 3.—With acc.: Stygias qui pejerat undas, by the waters of the Styx, Luc. 6, 749; cf.: alii in ipso Capitolio fallunt ac fulminantem perjurant Jovem, Plin. 2, 7, 5, § 21 Sillig N. cr.—Poet.: bel. lum pejerans, oath-breaking, treaty-breaking war, Stat. S. 4, 3, 4.—et perjuratos in mea damna deos, offended by perjury, Ov. Am. 3, 11, 22.—perge: optime hercle perjuras, Plaut. Poen. 2, 34: da pignus, ni nune perjures, id. ib. 5, 4, 72; id. Merc. 3, 1, 42.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From Proto-Indo-European *ped- (“to walk, fall, stumble”) and related to peior (“worse”), pēs (“foot”), so originally “to debase oneself”. Appears to have been conflated with, or reanalysed as, perjūrō, from per (“through”) + jūs (“law”).