LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

ōsculor

ōsculor (present infinitive ōsculārī or ōsculārier, perfect active ōsculātus sum)
Classical[ˈoːs.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[ˈɔs.ku.lor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. deponentto kiss
    An ūllum habuistī animum cum mē ōsculātus es?Did you have any courage when you kissed me?
  2. deponentto embrace, value

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ōsculum dō.
ōsculor -ārī -ātus — in Mille Verba, Convīvium

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ōsculorōsculābarōsculābor———
2nd sg.ōsculāris
ōsculāre
ōsculābāris
ōsculābāre
ōsculāberis
ōsculābere
———
3rd sg.ōsculāturōsculābāturōsculābitur———
1st pl.ōsculāmurōsculābāmurōsculābimur———
2nd pl.ōsculāminīōsculābāminīōsculābiminī———
3rd pl.ōsculanturōsculābanturōsculābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ōsculerōsculārer——
2nd sg.ōsculēris
ōsculēre
ōsculārēris
ōsculārēre
——
3rd sg.ōsculēturōsculārētur——
1st pl.ōsculēmurōsculārēmur——
2nd pl.ōsculēminīōsculārēminī——
3rd pl.ōsculenturōsculārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ōsculāre—
pres. 2nd pl.ōsculāminī—
fut. 2nd sg.ōsculātor—
fut. 3rd sg.ōsculātor—
fut. 3rd pl.ōsculantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveōsculārī
ōsculārier
—
perfect infinitiveōsculātum esse—
future infinitiveōsculātūrum esse—
present participleōsculāns—
perfect participleōsculātus
ōsculāta, ōsculātā, ōsculātae, ōsculātam, ōsculātārum, ōsculātās, ōsculāte, ōsculātī, ōsculātīs, ōsculātō, ōsculātōrum, ōsculātōs
—
future participleōsculātūrus
ōsculātūra, ōsculātūrā, ōsculātūrae, ōsculātūram, ōsculātūrārum, ōsculātūrās, ōsculātūre, ōsculātūrī, ōsculātūrīs, ōsculātūrō, ōsculātūrōrum, ōsculātūrōs, ōsculātūrum
ōsculandus
ōsculanda, ōsculandā, ōsculandae, ōsculandam, ōsculandārum, ōsculandās, ōsculande, ōsculandīs, ōsculandōrum, ōsculandōs
gerundōsculandī, ōsculandō, ōsculandumsupineōsculātum, ōsculātū

oscŭlor, ātus, 1 (old form auscŭ-lor, Plaut. As. 5, 2, 42; id. Merc. 3, 3, 14; old
I. inf. oscularier; v. infra), v. dep. osculum, to kiss (class.).
I. Lit.: compellando blanditer, ausculando. Plaut. As. 1, 3, 69: eam vidisse cum alieno oscularier, kissing each other, id. Mil. 2, 2, 88: osculari atque amplexari inter se, id. ib. 5, 1, 40: ille autem me complexus atque osculans flere prohibebat, Cic. Rep. 6, 14, 14: eum complexus, osculatusque dimisit, id. Att. 16, 5, 2: simulacrum, Cic. Verr. 2, 4, 43, § 94: osculetur me osculo oris sui, Vulg. Cant. 1, 1. —
II. Transf., to make much of, to value, prize: inimicum meum sic amplexabantur, sic osculabantur, Cic. Fam. 1, 9, 10: scientiam juris tamquam filiolam, id. Mur. 10, 23.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁óh₃s
  2. Proto-Italic*ōs
  3. Latinōsculor

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Proto-Italic *-kelos Latin -culum Latin ōsculum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin ōsculor From ōsculum (“a kiss”) + -or, from ōs (“mouth”) + -culum (diminutive suffix).

In English words that came into English from ōsculor

  • osculationōsculātiō
  • osculantosculans
  • osculateōsculātus
  • inosculateōsculor
  • osculatrixosculātrīx
  • adosculationadosculari

Quick answers

What does ōsculor mean in Latin?
ōsculor, a verb, means “to kiss; to embrace, value”.
What are the principal parts of ōsculor?
ōsculor, ōsculārī, ōsculātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce ōsculor?
In classical Latin, [ˈoːs.kʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔs.ku.lor].
Where does ōsculor come from?
Proto-Indo-European *h₁óh₃s → Proto-Italic *ōs → Latin ōsculor.
Which English words come from ōsculor?
English words that go back to Latin ōsculor include osculant, osculate, inosculate, osculation, osculatrix and adosculation.