LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

numerātiō

numerātiō f (genitive numerātiōnis)
Classical[nʊ.mɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[nu.meˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. a counting out, paying, payment
  2. a calculation, enumeration

Declension

declension
formsingularplural
nominativenumerātiōnumerātiōnēs
genitivenumerātiōnisnumerātiōnum
dativenumerātiōnīnumerātiōnibus
accusativenumerātiōnemnumerātiōnēs
ablativenumerātiōnenumerātiōnibus
vocativenumerātiōnumerātiōnēs

nŭmĕrātĭo, ōnis, f. numero,
I. a counting out, paying, payment (post-Aug.): ubi numeratio exigetur, Col. 1, 8, 13; 11, 1, 24: ab isto fiet numeratio, Sen. Ep. 18, 4; 26, 8: numeratio pecuniae rei, non litterarum, facit obligationem, Gai. Inst. 3, 131 sq.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin numerātiō From numerō (“count, reckon”) + -tiō.

Descendants
  • Catalannumeració
  • Frenchnumération
  • Romaniannumerațiefrom French numération
  • Italiannumerazione
  • Portuguesenumeração
  • Spanishnumeración
  • Galiciannumeración
  • Liguriannumeraçión
  • Piedmontesenumerassion
  • Russianнумерация

Quick answers

What does numerātiō mean in Latin?
numerātiō, a noun, means “a counting out, paying, payment; a calculation, enumeration”.
What is the genitive of numerātiō?
The genitive singular is numerātiōnis. numerātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce numerātiō?
In classical Latin, [nʊ.mɛˈraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [nu.meˈrat.t͡si.o].