noun · masculinesecond declension
numerārius
numerārius m (genitive numerāriī or numerārī)
Classical[nʊ.mɛˈraː.ri.ʊs]Ecclesiastical[nu.meˈraː.ri.us]
Meaning
- arithmetician
- keeper of accounts; accountant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | numerārius | numerāriī |
| genitive | numerāriī numerārī | numerāriōrum |
| dative | numerāriō | numerāriīs |
| accusative | numerārium | numerāriōs |
| ablative | numerāriō | numerāriīs |
| vocative | numerārie | numerāriī |
nŭmĕrārĭus, ii, m. id..
I. An arithmetician, Aug. in Psa. 146, § 11; id. Lib. Arb. 2, 11.—
II. An accountant, keeper of accounts:
numerarii vocati sunt, qui publicum nummum aerariis inferunt, Isid. Orig. 9, 4; Amm. 19, 9; Sid. Ep. 1, 11; 2, 1; 5, 7; Cod. Just. 12, tit. 50: De numerariis, actuariis, etc.Origins
From numerus (“number”).
Descendants
- Frenchnuméraire
- Spanishnumerario