minor1
Meaning
- deponentliterallypoeticrareto jut forth; to protrude; to project; to tower
- deponent[with dative] to threaten; to menace
Inachidae credunt accensum laudibus; ille aurigam fugit, aurigae furiale minatur
The sons of Inachus think him fired by praises, but it is the charioteer that he is flying, the charioteer that he threatens in maddened fury, and he looks round for his lord on all the plain.c. 45 CE – 96 CE, Statius, Thebais 6.428–430Omnes minantur tibi dicuntque se conducturos Aurelium Ambrosium ex Armorico tractu ut te deposito ipsum in regem promoveant.
They all threaten you, saying they will be bringing from the lands of Brittany Aurelius Ambrosium and when finally dethroned making him in turn the king.12th century, Geoffrey of Monmouth, De Gestis Britonum VI.305-307
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mala prōmittōmalum prōmittō, terreōConjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | minor | minābar | minābor | — | — | — |
| 2nd sg. | mināris mināre | minābāris minābāre | mināberis minābere | — | — | — |
| 3rd sg. | minātur | minābātur | minābitur | — | — | — |
| 1st pl. | mināmur | minābāmur | minābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | mināminī | minābāminī | minābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | minantur | minābantur | minābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | miner | minārer | — | — |
| 2nd sg. | minēris minēre | minārēris minārēre | — | — |
| 3rd sg. | minētur | minārētur | — | — |
| 1st pl. | minēmur | minārēmur | — | — |
| 2nd pl. | minēminī | minārēminī | — | — |
| 3rd pl. | minentur | minārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | mināre | — |
| pres. 2nd pl. | mināminī | — |
| fut. 2nd sg. | minātor | — |
| fut. 3rd sg. | minātor | — |
| fut. 3rd pl. | minantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | minārī | — |
| perfect infinitive | minātum esse | — |
| future infinitive | minātūrum esse | — |
| present participle | mināns | — |
| perfect participle | minātus | — |
| future participle | minātūrus | minandus |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- minitari (minari) alicui mortem, crucem et tormenta, bellum
- to threaten some one with death, crucifixion, torture, war.
geminique minantur In caelum scopuli, Verg. A. 1, 162: saxa minantia caelo, Sil. 4, 2.—crucem minari alicui, Cic. Tusc. 1, 43, 102.—ab hac minatus sese abire, Plaut. As. 3, 3, 14: dolor se patientiam debilitaturum minatur, Cic. Tusc. 5, 27, 75.—(ε) With ne: minor interminorque, nequis, etc., Plaut. Capt. 4, 2, 11 Fleck. —cum domus mea ardore suo deflagrationem Urbi minabatur, Cic. Planc. 40, 95: plaustra populo minantur, Juv. 3, 256: illa (ornus) usque minatur, et tremefacta comam concusso vertice nutat, i. e. threatens to fall, gives signs of falling, Verg. A. 2, 628: nil color caeli minatur, Juv 14, 294: quodcumque minabitur arcus, Hor. A. P. 350.—atqui vultus erat multa et praeclara minantis, Hor. S. 2, 3, 9: qui magna cum minaris, extricas nihil, Phaedr. 4, 21, 4.—Hence, mĭnanter, adv., threateningly, with threats, = minaciter: multa minanter agat, Ov. A. A. 3, 582.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*men-
- Proto-Italic*menā
- Latinminor
Proto-Italic *(eks)menāder. Latin minae Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin minor From minae (“threats; menaces”) + -ō (verbal suffix). Doublet of minō.
- Catalanmenar
- Italianmenare
- Occitanmenar
- Frenchmenerfrom Old French mener
- Germanmennenfrom Old French mener
- Romanianmâna, mânare
- Spanishmenar
- Aromanianmin, minari
- Dalmatianmenur
- Friulianmenâ