LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

minor1

minor (present infinitive minārī, perfect active minātus sum)
Classical[ˈmɪ.nɔr]Ecclesiastical[ˈmiː.nor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. deponentliterallypoeticrareto jut forth; to protrude; to project; to tower
  2. deponent[with dative] to threaten; to menace
    Inachidae credunt accensum laudibus; ille aurigam fugit, aurigae furiale minaturThe sons of Inachus think him fired by praises, but it is the charioteer that he is flying, the charioteer that he threatens in maddened fury, and he looks round for his lord on all the plain.c. 45 CE – 96 CE, Statius, Thebais 6.428–430
    Omnes minantur tibi dicuntque se conducturos Aurelium Ambrosium ex Armorico tractu ut te deposito ipsum in regem promoveant.They all threaten you, saying they will be bringing from the lands of Brittany Aurelius Ambrosium and when finally dethroned making him in turn the king.12th century, Geoffrey of Monmouth, De Gestis Britonum VI.305-307

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.minorminābarminābor———
2nd sg.mināris
mināre
minābāris
minābāre
mināberis
minābere
———
3rd sg.mināturminābāturminābitur———
1st pl.mināmurminābāmurminābimur———
2nd pl.mināminīminābāminīminābiminī———
3rd pl.minanturminābanturminābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.minerminārer——
2nd sg.minēris
minēre
minārēris
minārēre
——
3rd sg.minēturminārētur——
1st pl.minēmurminārēmur——
2nd pl.minēminīminārēminī——
3rd pl.minenturminārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mināre—
pres. 2nd pl.mināminī—
fut. 2nd sg.minātor—
fut. 3rd sg.minātor—
fut. 3rd pl.minantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveminārī—
perfect infinitiveminātum esse—
future infinitiveminātūrum esse—
present participlemināns—
perfect participleminātus—
future participleminātūrusminandus
gerundminandī, minandō, minandumsupineminātum, minātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

minitari (minari) alicui mortem, crucem et tormenta, bellum
to threaten some one with death, crucifixion, torture, war.

mĭnor, ātus, 1, v. dep. (
I. act. collat. form, v. mino) [minae], to jut forth, project.
I. Lit. (only poet.): geminique minantur In caelum scopuli, Verg. A. 1, 162: saxa minantia caelo, Sil. 4, 2.—
II. Transf., to threaten, menace one with any thing; constr. alicui, alicui aliquid, with abl., with acc. and inf., or with ne.
A. In gen. (class.).
(a). Alicui, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 149. —
(b). Alicui aliquid: crucem minari alicui, Cic. Tusc. 1, 43, 102.—
(g). With abl.: coepit minari interdum ferro, Sall. C. 23, 3. —
(d). With acc. and inf.: ab hac minatus sese abire, Plaut. As. 3, 3, 14: dolor se patientiam debilitaturum minatur, Cic. Tusc. 5, 27, 75.—(ε) With ne: minor interminorque, nequis, etc., Plaut. Capt. 4, 2, 11 Fleck. —
2. Of inanim. things: cum domus mea ardore suo deflagrationem Urbi minabatur, Cic. Planc. 40, 95: plaustra populo minantur, Juv. 3, 256: illa (ornus) usque minatur, et tremefacta comam concusso vertice nutat, i. e. threatens to fall, gives signs of falling, Verg. A. 2, 628: nil color caeli minatur, Juv 14, 294: quodcumque minabitur arcus, Hor. A. P. 350.—
B. In partic., like the Gr. ἀπειλεῖν, to promise boastfully (poet.): atqui vultus erat multa et praeclara minantis, Hor. S. 2, 3, 9: qui magna cum minaris, extricas nihil, Phaedr. 4, 21, 4.—Hence, mĭnanter, adv., threateningly, with threats, = minaciter: multa minanter agat, Ov. A. A. 3, 582.

Origins

  1. Proto-Indo-European*men-
  2. Proto-Italic*menā
  3. Latinminor

Proto-Italic *(eks)menāder. Latin minae Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin minor From minae (“threats; menaces”) + -ō (verbal suffix). Doublet of minō.

Descendants
  • Catalanmenar
  • Italianmenare
  • Occitanmenar
  • Frenchmenerfrom Old French mener
  • Germanmennenfrom Old French mener
  • Romanianmâna, mânare
  • Spanishmenar
  • Aromanianmin, minari
  • Dalmatianmenur
  • Friulianmenâ
adjectivethird declension
minor2
minor (comparative, neuter minus, adverb minus)
Classical[ˈmɪ.nɔr]Ecclesiastical[ˈmiː.nor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. comparativeless; lesser; inferior; smaller
    Vercingetorix minoribus Caesarem itineribus subsequiturVercingetorix follows Caesar by shorter marchesc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.16
  2. comparativecheaper
  3. comparativeyounger

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeminorminorminus
genitiveminōrisminōrisminōris
dativeminōrīminōrīminōrī
accusativeminōremminōremminus
ablativeminōre
minōrī
minōre
minōrī
minōre
minōrī
vocativeminorminorminus
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeminōrēsminōrēsminōra
genitiveminōrumminōrumminōrum
dativeminōribusminōribusminōribus
accusativeminōrēs
minōrīs
minōrēs
minōrīs
minōra
ablativeminōribusminōribusminōribus
vocativeminōrēsminōrēsminōra

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

minorem esse viginti annis
to be not yet twenty.

mĭnor, us,
I. less, smaller inferior, etc.; comp., from parvus, q. v.

Origins

  1. Proto-Indo-European*mey-
  2. Proto-Indo-European*minéwti
  3. Proto-Italic*minuō?
  4. Proto-Italic*minōs
  5. Latinminor

Inherited from Proto-Italic *minōs (“less”), from Proto-Indo-European *mey- (“small, little”). Related to minuō (“to make smaller, to lessen; to grow less”).

Descendants
  • Catalanmenor
  • Catalanmenys
  • Englishminor
  • Englishminus
  • Frenchmineur
  • Frenchmoindre
  • Frenchmoins
  • Italianminore
  • Italianmeno
  • Occitanmenor
noun · masculinethird declension
minor3
minor m (genitive minōris)
Classical[ˈmɪ.nɔr]Ecclesiastical[ˈmiː.nor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinesubordinate; minor; inferior in rank
  2. masculineperson under the age of majority; minor
  3. in pluralmasculinepoeticchildren; descendants; posterity
    […] nunc fama minores / Italiam dixisse ducis de nomine gentem.now there is a rumor that a later people called the land Italy from the name of their leader.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.532–533

Declension

declension
formsingularplural
nominativeminorminōrēs
genitiveminōrisminōrum
dativeminōrīminōribus
accusativeminōremminōrēs
ablativeminōreminōribus
vocativeminorminōrēs

Origins

  1. Proto-Indo-European*mey-
  2. Proto-Indo-European*minéwti
  3. Proto-Italic*minuō?
  4. Proto-Italic*minōs
  5. Latinminor

Inherited from Proto-Italic *minōs (“less”), from Proto-Indo-European *mey- (“small, little”). Related to minuō (“to make smaller, to lessen; to grow less”).

Quick answers

What does minor mean in Latin?
minor, a verb, means “to jut forth; to protrude; to project”.
What are the principal parts of minor?
minor, minārī, minātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce minor?
In classical Latin, [ˈmɪ.nɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiː.nor].
Where does minor come from?
Proto-Indo-European *men- → Proto-Italic *menā → Latin minor.