LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

minitor

minitor (present infinitive minitārī or minitārier, perfect active minitātus sum)
Classical[ˈmɪ.nɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈmiː.ni.tor]

Meaning

  1. deponentto threaten

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.minitorminitābarminitābor———
2nd sg.minitāris
minitāre
minitābāris
minitābāre
minitāberis
minitābere
———
3rd sg.minitāturminitābāturminitābitur———
1st pl.minitāmurminitābāmurminitābimur———
2nd pl.minitāminīminitābāminīminitābiminī———
3rd pl.minitanturminitābanturminitābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.miniterminitārer——
2nd sg.minitēris
minitēre
minitārēris
minitārēre
——
3rd sg.minitēturminitārētur——
1st pl.minitēmurminitārēmur——
2nd pl.minitēminīminitārēminī——
3rd pl.minitenturminitārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.minitāre—
pres. 2nd pl.minitāminī—
fut. 2nd sg.minitātor—
fut. 3rd sg.minitātor—
fut. 3rd pl.minitantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveminitārī
minitārier
—
perfect infinitiveminitātum esse—
future infinitiveminitātūrum esse—
present participleminitāns—
perfect participleminitātus
minitāta, minitātā, minitātae, minitātam, minitātārum, minitātās, minitāte, minitātī, minitātīs, minitātō, minitātōrum, minitātōs
—
future participleminitātūrus
minitātūra, minitātūrā, minitātūrae, minitātūram, minitātūrārum, minitātūrās, minitātūre, minitātūrī, minitātūrīs, minitātūrō, minitātūrōrum, minitātūrōs, minitātūrum
minitandus
minitanda, minitandā, minitandae, minitandam, minitandārum, minitandās, minitande, minitandīs, minitandōrum, minitandōs
gerundminitandī, minitandō, minitandumsupineminitātum, minitātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

minitari alicui igni ferroque (Phil. 13. 9. 21)
to threaten with fire and sword.
minitari (minari) alicui mortem, crucem et tormenta, bellum
to threaten some one with death, crucifixion, torture, war.

mĭnĭtor, ātus, 1 (
I. inf. minitarier for minitari, Plaut. Am. 3, 4, 3; id. Rud. 3, 1, 15.—Act. collat. form minito, āre; v. infra fin.), v. dep. freq. [1. minor], to threaten, menace a person with any thing; constr. alicui aliquid, alicui aliquā re, with inf., with acc. and inf., and absol. (class.).
(a). Alicui aliquid: Mihin' malum minitare? Plaut. Curc. 4, 4, 15: ista horribilia minitare purpuratis tuis! Cic. Tusc. 1, 43, 102; id. Phil. 13, 9, 21: malum alicui, id. Caecin. 10, 27: fratri mortem, id. Phil. 6, 4, 10: virgas securesque omnibus, Liv. 3, 57, 3.—With acc.: facito istud quod minitaris, Plaut. Rud. 3, 5, 13: quin consul arma minetur, Cic. Fam. 11, 3, 3: bellum, Quint. 3, 8, 19.—With dat.: quis illest qui minitatur filio? Plaut. Bacch. 4, 8, 9: alicui, Cic. Att. 2, 19, 3.—
(b). Alicui aliquā re: huic urbi ferro ignique minitantur, Cic. Phil. 11, 14, 37; 13, 21, 47: huic urbi ferro flammāque minitans, id. Cat. 2, 1, 1 (Klotz, ferrum flammamque): Caesari gladio, Sall. C. 49, 4.—With abl.: qui ferro minitere, Enn. ap. Fest. s. v. ningulus, p. 177 Müll. (Ann. v. 133 Vahl.).—
(g). With inf.: quod nunc minitare facere, Ter. Hec. 3, 4, 13.—
(d). With acc. and inf.: cur ergo minitaris tibi te vitam esse amissurum? Plaut. As. 3, 3, 2.—(ε) Absol.: etiam, carnufex, Minitare? Plaut. Bacch. 4, 6, 16: noli minitari, id. Mil. 2, 4, 19.—Act. collat. form mĭnĭto, āre (ante-class.): quae minitas mihi, Plaut. Capt. 3, 5, 85: etiam minitas? Naev. ap. Non. 473, 32: quid minitabas te facturum, Plaut. Fragm. ib. 33; Liv. Andron. Tr. 17.

Origins

Frequentative verb of minor.

Quick answers

What does minitor mean in Latin?
minitor, a verb, means “to threaten”.
What are the principal parts of minitor?
minitor, minitārī, minitātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce minitor?
In classical Latin, [ˈmɪ.nɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiː.ni.tor].