LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

malefaciō

malefaciō (present infinitive malefacere, perfect active malefēcī, supine malefactum)
Classical[ma.ɫɛˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[ma.leˈfaː.t͡ʃi.o]
malefactus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. suppletiveto do evil or harm
  2. suppletiveto injure

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.malefaciōmalefaciēbammalefaciammalefēcīmalefēcerammalefēcerō
2nd sg.malefacismalefaciēbāsmalefaciēsmalefēcistīmalefēcerāsmalefēceris
3rd sg.malefacitmalefaciēbatmalefacietmalefēcitmalefēceratmalefēcerit
1st pl.malefacimusmalefaciēbāmusmalefaciēmusmalefēcimusmalefēcerāmusmalefēcerimus
2nd pl.malefacitismalefaciēbātismalefaciētismalefēcistismalefēcerātismalefēceritis
3rd pl.malefaciuntmalefaciēbantmalefacientmalefēcērunt
malefēcēre
malefēcerantmalefēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.malefaciammalefaceremmalefēcerimmalefēcissem
2nd sg.malefaciāsmalefacerēsmalefēcerīsmalefēcissēs
3rd sg.malefaciatmalefaceretmalefēceritmalefēcisset
1st pl.malefaciāmusmalefacerēmusmalefēcerīmusmalefēcissēmus
2nd pl.malefaciātismalefacerētismalefēcerītismalefēcissētis
3rd pl.malefaciantmalefacerentmalefēcerintmalefēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.malefīōmalefīēbammalefīam
2nd sg.malefīsmalefīēbāsmalefīēs
3rd sg.malefitmalefīēbatmalefīet
1st pl.malefīmusmalefīēbāmusmalefīēmus
2nd pl.malefītismalefīēbātismalefīētis
3rd pl.malefīuntmalefīēbantmalefīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.malefīammalefierem
2nd sg.malefīāsmalefierēs
3rd sg.malefīatmalefieret
1st pl.malefīāmusmalefierēmus
2nd pl.malefīātismalefierētis
3rd pl.malefīantmalefierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.malefacemalefī
pres. 2nd pl.malefacitemalefīte
fut. 2nd sg.malefacitōmalefītō
fut. 3rd sg.malefacitōmalefītō
fut. 2nd pl.malefacitōtemalefītōte
fut. 3rd pl.malefaciuntōmalefīuntō
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemalefaceremalefierī
perfect infinitivemalefēcissemalefactum esse
future infinitivemalefactūrum essemalefactum īrī
present participlemalefaciēns—
perfect participle—malefactus
future participlemalefactūrusmalefaciendus
malefaciundus
gerundmalefaciendī, malefaciendō, malefaciendumsupinemalefactum, malefactū

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

mălĕfăcĭo (or separately, mălĕ fă-cio), fēci, factum, 3, v. n. male-facio,
I. to do evil, harm, mischief to any one, to injure: alicui, Plaut. Mil. 2, 2, 11: neque tu verbis solves umquam, quod mi re male feceris, Ter. Ad. 2, 1, 10: tibi, Vulg. 1 Reg. 26, 21.—With contra: malefacere omnia contra aliquem, Vulg. Jer. 38, 9.—Hence, mălĕfactum (or separately, mălĕ factum; sync., malfactum, Plaut. Trin. 1, 2, 185; v. Ritschl, Opusc. 2, p. 720 sq.), i, n., an evil deed, injury: benefacta male locata malefacta arbitror, Enn. ap. Cic. Off. 2, 18, 62 (Trag. v. 429 Vahl.): augere, Cic. Inv. 2, 36, 108.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin malefaciō From male (“wickedly, badly”) + faciō (“to do, make”).

Descendants
  • Frenchmalfaire
  • Italianmalfare
  • Occitanmalfar
  • Occitanmalfaire
  • Occitanmalfàser
  • Portuguesemalfazer
  • Spanishmalfacer
  • Asturianmalfacer
  • Friulianmalfâ
  • Galicianmalfacer