verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive
malefaciō
malefaciō (present infinitive malefacere, perfect active malefēcī, supine malefactum)
Classical[ma.ɫɛˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[ma.leˈfaː.t͡ʃi.o]
malefactus perf. pass. ptcp.
Meaning
- suppletiveto do evil or harm
- suppletiveto injure
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | malefaciō | malefaciēbam | malefaciam | malefēcī | malefēceram | malefēcerō |
| 2nd sg. | malefacis | malefaciēbās | malefaciēs | malefēcistī | malefēcerās | malefēceris |
| 3rd sg. | malefacit | malefaciēbat | malefaciet | malefēcit | malefēcerat | malefēcerit |
| 1st pl. | malefacimus | malefaciēbāmus | malefaciēmus | malefēcimus | malefēcerāmus | malefēcerimus |
| 2nd pl. | malefacitis | malefaciēbātis | malefaciētis | malefēcistis | malefēcerātis | malefēceritis |
| 3rd pl. | malefaciunt | malefaciēbant | malefacient | malefēcērunt malefēcēre | malefēcerant | malefēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | malefaciam | malefacerem | malefēcerim | malefēcissem |
| 2nd sg. | malefaciās | malefacerēs | malefēcerīs | malefēcissēs |
| 3rd sg. | malefaciat | malefaceret | malefēcerit | malefēcisset |
| 1st pl. | malefaciāmus | malefacerēmus | malefēcerīmus | malefēcissēmus |
| 2nd pl. | malefaciātis | malefacerētis | malefēcerītis | malefēcissētis |
| 3rd pl. | malefaciant | malefacerent | malefēcerint | malefēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | malefīō | malefīēbam | malefīam |
| 2nd sg. | malefīs | malefīēbās | malefīēs |
| 3rd sg. | malefit | malefīēbat | malefīet |
| 1st pl. | malefīmus | malefīēbāmus | malefīēmus |
| 2nd pl. | malefītis | malefīēbātis | malefīētis |
| 3rd pl. | malefīunt | malefīēbant | malefīent |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | malefīam | malefierem |
| 2nd sg. | malefīās | malefierēs |
| 3rd sg. | malefīat | malefieret |
| 1st pl. | malefīāmus | malefierēmus |
| 2nd pl. | malefīātis | malefierētis |
| 3rd pl. | malefīant | malefierent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | maleface | malefī |
| pres. 2nd pl. | malefacite | malefīte |
| fut. 2nd sg. | malefacitō | malefītō |
| fut. 3rd sg. | malefacitō | malefītō |
| fut. 2nd pl. | malefacitōte | malefītōte |
| fut. 3rd pl. | malefaciuntō | malefīuntō |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | malefacere | malefierī |
| perfect infinitive | malefēcisse | malefactum esse |
| future infinitive | malefactūrum esse | malefactum īrī |
| present participle | malefaciēns | — |
| perfect participle | — | malefactus |
| future participle | malefactūrus | malefaciendus malefaciundus |
gerundmalefaciendī, malefaciendō, malefaciendumsupinemalefactum, malefactū
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
mălĕfăcĭo (or separately, mălĕ fă-cio), fēci, factum, 3, v. n. male-facio,
I. to do evil, harm, mischief to any one, to injure:
alicui, Plaut. Mil. 2, 2, 11: neque tu verbis solves umquam, quod mi re male feceris, Ter. Ad. 2, 1, 10: tibi, Vulg. 1 Reg. 26, 21.—With contra: malefacere omnia contra aliquem, Vulg. Jer. 38, 9.—Hence, mălĕfactum (or separately, mălĕ factum; sync., malfactum, Plaut. Trin. 1, 2, 185; v. Ritschl, Opusc. 2, p. 720 sq.), i, n., an evil deed, injury: benefacta male locata malefacta arbitror, Enn. ap. Cic. Off. 2, 18, 62 (Trag. v. 429 Vahl.): augere, Cic. Inv. 2, 36, 108.Origins
Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin malefaciō From male (“wickedly, badly”) + faciō (“to do, make”).
Descendants
- Frenchmalfaire
- Italianmalfare
- Occitanmalfar
- Occitanmalfaire
- Occitanmalfàser
- Portuguesemalfazer
- Spanishmalfacer
- Asturianmalfacer
- Friulianmalfâ
- Galicianmalfacer