LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

magnificō

magnificō (present infinitive magnificāre, perfect active magnificāvī, supine magnificātum)
Classical[maŋˈnɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[maɲˈɲiː.fi.ko]

Meaning

  1. to prize, esteem highly
  2. to praise, glorify, or extol
  3. EcclesiasticalLatinto magnify

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.magnificōmagnificābammagnificābōmagnificāvīmagnificāverammagnificāverō
magnificārō
2nd sg.magnificāsmagnificābāsmagnificābismagnificāvistī
magnificāstī
magnificāverās
magnificārās
magnificāveris
3rd sg.magnificatmagnificābatmagnificābitmagnificāvitmagnificāverat
magnificārat
magnificāverit
magnificārit
1st pl.magnificāmusmagnificābāmusmagnificābimusmagnificāvimusmagnificāverāmusmagnificāverimus
magnificārimus
2nd pl.magnificātismagnificābātismagnificābitismagnificāvistis
magnificāstis
magnificāverātis
magnificārātis
magnificāveritis
magnificāritis
3rd pl.magnificantmagnificābantmagnificābuntmagnificāvērunt
magnificāvēre, magnificārunt
magnificāverant
magnificārant
magnificāverint
magnificārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.magnificemmagnificāremmagnificāverim
magnificārim
magnificāvissem
magnificāssem
2nd sg.magnificēsmagnificārēsmagnificāverīsmagnificāvissēs
magnificāssēs
3rd sg.magnificetmagnificāretmagnificāverit
magnificārit
magnificāvisset
magnificāsset
1st pl.magnificēmusmagnificārēmusmagnificāverīmus
magnificārīmus
magnificāvissēmus
magnificāssēmus
2nd pl.magnificētismagnificārētismagnificāverītis
magnificārītis
magnificāvissētis
magnificāssētis
3rd pl.magnificentmagnificārentmagnificāverint
magnificārint
magnificāvissent
magnificāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.magnificormagnificābarmagnificābor
2nd sg.magnificāris
magnificāre
magnificābāris
magnificābāre
magnificāberis
magnificābere
3rd sg.magnificāturmagnificābāturmagnificābitur
1st pl.magnificāmurmagnificābāmurmagnificābimur
2nd pl.magnificāminīmagnificābāminīmagnificābiminī
3rd pl.magnificanturmagnificābanturmagnificābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.magnificermagnificārer
2nd sg.magnificēris
magnificēre
magnificārēris
magnificārēre
3rd sg.magnificēturmagnificārētur
1st pl.magnificēmurmagnificārēmur
2nd pl.magnificēminīmagnificārēminī
3rd pl.magnificenturmagnificārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.magnificāmagnificāre
pres. 2nd pl.magnificātemagnificāminī
fut. 2nd sg.magnificātōmagnificātor
fut. 3rd sg.magnificātōmagnificātor
fut. 2nd pl.magnificātōte—
fut. 3rd pl.magnificantōmagnificantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemagnificāremagnificārī
perfect infinitivemagnificāvisse
magnificāsse
magnificātum esse
future infinitivemagnificātūrum essemagnificātum īrī
present participlemagnificāns—
perfect participle—magnificātus
magnificāta, magnificātā, magnificātae, magnificātam, magnificātārum, magnificātās, magnificātī, magnificātōrum, magnificātōs
future participlemagnificātūrus
magnificātūra, magnificātūrā, magnificātūrae, magnificātūram, magnificātūrārum, magnificātūrās, magnificātūre, magnificātūrī, magnificātūrīs, magnificātūrō, magnificātūrōrum, magnificātūrōs, magnificātūrum
magnificandus
magnificanda, magnificandā, magnificandae, magnificandam, magnificandārum, magnificandās, magnificande, magnificandīs, magnificandōrum, magnificandōs
gerundmagnificandī, magnificandō, magnificandumsupinemagnificātum, magnificātū

magnĭfĭco, āvi, ātum, 1, v. a. magnificus.
I. To make much of, to value greatly, esteem highly, set a high value on (ante-class. and late Lat.): aliquem, Plaut. Stich. 1, 2, 44: te quia me colitis et magnificatis, id. Cist. 1, 1, 22: unum ex omnibus Venus voluit me magnificare, id. Men. 2, 3, 19: illam haud minus quam se ipsum, Ter. Hec. 2, 2, 18: ob tuam perfidiam te amo et metuo et magnifico, Plaut. Ps. 3, 1, 34: quid est homo, quia magnificas eum, Vulg. Job, 7, 17.—
II. Transf., to magnify, extol, praise highly (post-Aug.): Arcesilaum quoque magnificat Varro, Plin. 35, 12, 45, § 155; 36, 5, 4, § 41: aliquid, id. 17, 9, 6, § 50; cf. id. 36, 12, 18, § 83; Auct. Her. 3, 4, 8 Klotz. —
B. To praise, glorify, worship: magnificate Dominum mecum, Vulg. Psa. 34, 3: Deum Israël, id. Matt. 15, 31.—
C. To exalt, honor: nomen tuum, Vulg. Gen. 12, 2: Salomonem, id. 1 Paral. 29, 25.—Pass.: magnificabor, Vulg. Ezech. 38, 23.—
D. To enlarge: fimbrias, Vulg. Matt. 23, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*méǵh₂s
  2. Proto-Indo-European*m̥ǵh₂nós
  3. Proto-Italic*magnos
  4. Latinmagnificō

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin magnificus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin magnificō From magnificus (“noble, august”) + -ō (suffix forming verbs).

Descendants
  • Englishmagnificate
  • Italianmagnificare
  • Frenchmagnifierfrom Middle French magnifier
  • Englishmagnifyfrom Middle French magnifier
  • Portuguesemagnificar
  • Spanishmagnificar

In English words that came into English from magnificō

  • magnifymagnificō
  • magnificatemagnificātus

Quick answers

What does magnificō mean in Latin?
magnificō, a verb, means “to prize, esteem highly; to praise, glorify, or extol; to magnify”.
What are the principal parts of magnificō?
magnificō, magnificāre, magnificāvī, magnificātum (first conjugation).
How do you pronounce magnificō?
In classical Latin, [maŋˈnɪ.fɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [maɲˈɲiː.fi.ko].
Where does magnificō come from?
Proto-Indo-European *méǵh₂s → Proto-Indo-European *m̥ǵh₂nós → Proto-Italic *magnos → Latin magnificō.