LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

maculō

maculō (present infinitive maculāre, perfect active maculāvī, supine maculātum)
Classical[ˈma.kʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈmaː.ku.lo]
maculātus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to stain, make spotted
  2. to defile, pollute
  3. figurativelyto dishonor

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.maculōmaculābammaculābōmaculāvīmaculāverammaculāverō
maculārō
2nd sg.maculāsmaculābāsmaculābismaculāvistī
maculāstī
maculāverās
maculārās
maculāveris
3rd sg.maculatmaculābatmaculābitmaculāvitmaculāverat
maculārat
maculāverit
maculārit
1st pl.maculāmusmaculābāmusmaculābimusmaculāvimusmaculāverāmusmaculāverimus
maculārimus
2nd pl.maculātismaculābātismaculābitismaculāvistis
maculāstis
maculāverātis
maculārātis
maculāveritis
maculāritis
3rd pl.maculantmaculābantmaculābuntmaculāvērunt
maculāvēre, maculārunt
maculāverant
maculārant
maculāverint
maculārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.maculemmaculāremmaculāverim
maculārim
maculāvissem
maculāssem
2nd sg.maculēsmaculārēsmaculāverīsmaculāvissēs
maculāssēs
3rd sg.maculetmaculāretmaculāverit
maculārit
maculāvisset
maculāsset
1st pl.maculēmusmaculārēmusmaculāverīmus
maculārīmus
maculāvissēmus
maculāssēmus
2nd pl.maculētismaculārētismaculāverītis
maculārītis
maculāvissētis
maculāssētis
3rd pl.maculentmaculārentmaculāverint
maculārint
maculāvissent
maculāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.maculormaculābarmaculābor
2nd sg.maculāris
maculāre
maculābāris
maculābāre
maculāberis
maculābere
3rd sg.maculāturmaculābāturmaculābitur
1st pl.maculāmurmaculābāmurmaculābimur
2nd pl.maculāminīmaculābāminīmaculābiminī
3rd pl.maculanturmaculābanturmaculābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.maculermaculārer
2nd sg.maculēris
maculēre
maculārēris
maculārēre
3rd sg.maculēturmaculārētur
1st pl.maculēmurmaculārēmur
2nd pl.maculēminīmaculārēminī
3rd pl.maculenturmaculārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.maculāmaculāre
pres. 2nd pl.maculātemaculāminī
fut. 2nd sg.maculātōmaculātor
fut. 3rd sg.maculātōmaculātor
fut. 2nd pl.maculātōte—
fut. 3rd pl.maculantōmaculantor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemaculāremaculārī
perfect infinitivemaculāvisse
maculāsse
maculātum esse
future infinitivemaculātūrum essemaculātum īrī
present participlemaculāns
maculante, maculantem, maculantēs, maculantī, maculantia, maculantibus, maculantis, maculantīs, maculantium
—
perfect participle—maculātus
maculāta, maculātā, maculātae, maculātam, maculātārum, maculātās, maculātī, maculātōrum, maculātōs
future participlemaculātūrus
maculātūra, maculātūrā, maculātūrae, maculātūram, maculātūrārum, maculātūrās, maculātūre, maculātūrī, maculātūrīs, maculātūrō, maculātūrōrum, maculātūrōs, maculātūrum
maculandus
maculanda, maculandā, maculandae, maculandam, maculandārum, maculandās, maculande, maculandīs, maculandōrum, maculandōs
gerundmaculandī, maculandō, maculandumsupinemaculātum, maculātū

măcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. 1. macula,
I. to make spotted, to spot, speckle, variegate.
I. Lit.
A. In gen. (only poet.), to stain, tinge, dye: telas maculare ostro, Val. Fl. 4, 368: et multo maculatum murice tigrim, id. 6, 704.—
B. In partic., to spot, stain, defile, pollute: maculari corpus maculis luridis, Plaut. Capt. 3, 4, 63: solum sanguine, Cat. 63, 7; cf.: terram tabo, Verg. A. 3, 29: dextra maculata cruore, Ov. de Nuce, 157.—
II. Trop. (acc. to I. B.), to defile, dishonor, disgrace, etc. (freq. in Cic.): rex ille optimi regis caede maculatus, Cic. Rep. 2, 25, 46; cf.: partus suos parricidio, Liv. 1, 13: nemora nefario stupro, Cic. Mil. 31, 85: Catonis splendorem, id. Sest. 28, 60: tuum maculavi crimine nomen, Verg. A. 10, 851: inde metus maculat poenarum praemia vitae, spoils, Lucr. 5, 1151: obsoleta quoque (verba) et maculantia ex sordidiore vulgi usu ponit, Gell. 16, 7, 4.—Hence, măcŭ-lātim, adv., in a spotted or mottled fashion (late Lat.), Aug. Gen. ad Lit. 5, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*smeH-
  2. Proto-Indo-European*sm̥Htlóm
  3. Latinmaculō

Proto-Italic *smaklomder. Latin macula Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin maculō From macula (“spot, stain”) + -ō.

Elsewhere
  • Catalanmacular
  • Englishmaculate
  • Englishmackle
  • Frenchmaculer
  • Italianmacolare
  • Italianmaculare
  • Portuguesemagoar
  • Portuguesemacular
  • Romanianmacula
  • Spanishmagular
Ibero-Romance
  • Portuguesemanchar
  • Spanishmanchar
  • Galicianmanchar
  • Mirandesemanchar
Italo-Dalmatian
  • Italianmacchiare
  • Sicilianmacchiari
  • Venetanmaciar
Rhaeto-Romance
  • Friulianmaglâ

Quick answers

What does maculō mean in Latin?
maculō, a verb, means “to stain, make spotted; to defile, pollute; to dishonor”.
What are the principal parts of maculō?
maculō, maculāre, maculāvī, maculātum (first conjugation).
How do you pronounce maculō?
In classical Latin, [ˈma.kʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmaː.ku.lo].
Where does maculō come from?
Proto-Indo-European *smeH- → Proto-Indo-European *sm̥Htlóm → Latin maculō.