Pygmaliōn

Orpheus canit. Memineris, lēctor, ubi sīmus: in colle apertō sedēmus, inter arborēs, quae ipsae vēnērunt, ut audīrent — nōs quoque inter eās, hospitēs silvae audientis. Cantor fīla lyrae temptat, et prīma fābula eius dē īnsulā est, quam Venus ipsa amat: CYPRUS īnsula est in orientālī parte maris, Venerī sacra — nam dea, ē marī nāta, ibi prīmum terram tetigit. In eā īnsulā ōlim fēminae quaedam impiae, quae Venerem deam esse negāverant, in dūrum silicem mūtātae erant: silicem meministī — lapis dūrissimus, ex quō ignis excutitur. Eās PYGMALIŌN vīderat — Pygmaliōn artifex Cyprius erat, quī ebur sculpere sciēbat — et, offēnsus vitiīs, sine coniuge caelebs vīvēbat: caelebs vir est, quī sine uxōre vīvit. Thalamō diū carēbat — thalamum meministī: cubiculum nūptiāle. Fēminās fugiēbat. Audīsne, quis canat? Vir, quī fēminās fugit, dē virō canit, quī fēminās fūgit: suam quisque fābulam eligit, etiam deīs nātus. Sed Pygmaliōnī sōlācium erat, quod Orpheō: ARS.

• caelebs caelibis (m) vir, quī sine uxōre vīvit
• sculptor sculptōris (m) artifex, quī ex dūrā māteriā fōrmās facit
• eburneus -a -um ex ebore factus
• scalprum -ī (n) ferrum, quō sculptor ebur secat