Orpheus et Eurydicē

Vīdistī virum, lēctor, quī mortem vī vīcit: Herculēs per flammās ad astra ascendit. Nunc alterum vidēbis, quī mortem CARMINE vincere temptāvit — et paene vīcit. Paene: hoc parvum verbum trīstissimum tōtīus capitulī est; memoriā tenē. ORPHEUS in Thrāciā vīvēbat — Thrācia terra est fera trāns mare ā Graeciā, montibus ventīsque aspera — fīlius Apollinis et Mūsae: Mūsae novem deae carminum sunt. Nēmō hominum umquam dulcius cecinit. Cum lyram digitīs pulsābat — lyram nōvistī: eādem Amphīōn saxa Thēbārum mōvit — et ad fīla vōcem addēbat, ferae mītēs fīēbant, flūmina cōnsistēbant, arborēs saxaque ipsa sē movēbant, ut propius audīrent. Huic virō spōnsa erat EURYDICĒ — spōnsa virgō est, quae virō in mātrimōnium prōmissa est — nympha omnium pulcherrima. Diēs nūptiārum vēnit. Et cum diē — ōmen.

• spōnsa -ae (f) virgō, quae virō in mātrimōnium prōmissa est
• ōmen ōminis (n) signum reī futūrae
• mītis -e lēnis, nōn ferus
• nūptiae -ārum (f) diēs sacer, quō mātrimōnium iungitur