Atalanta et Hippomenēs

Orpheus etiamnunc canit, et silva stat immōta. Post fābulam Pygmaliōnis nova fābula incipit — et mīra rēs: in hāc fābulā dea ipsa nārrat. Nam Venus quoque amāre didicit: ADŌNIS eī nōmen erat, iuvenis omnium mortālium pulcherrimus, quem dea magis quam caelum ipsum dīligēbat. Cum eō per silvās errābat vēnātrīx facta — vēnātrīx est fēmina, quae ferās in silvīs petit — sed ferās magnās semper timēbat, nōn sibi, sed amantī. Et ōlim, sub arbore iacēns, caput in gremiō iuvenis posuit — gremium est pars media sedentis, in quā caput pōnī potest — et sīc eum monuit: “fuge leōnēs, cāre, et omnēs ferās, quae pugnāre audent! Et cūr eās timeam, fābula tē docēbit.” Haec est igitur fābula, quam Orpheus canit: fābula, quam Venus Adōnidī nārrāvit — dē virgine, quae omnēs virōs cursū vincēbat, et dē tribus pōmīs aureīs. Audī deam nārrantem, lēctor: nam quod dea nārrat, dea etiam fēcit.

• vēnātrīx -trīcis (f) fēmina, quae ferās in silvīs petit
• gremium -ī (n) pars media sedentis, in quā caput pōnitur
• cursus -ūs (m) certāmen currentium