Herculēs Moriēns

Mānsimus in antrō Achelōī, lēctor. Fīnem capitulī priōris meministī: deus flūminis frontem suam manū tēxit, quia alterum cornū eī deest, et illā nocte dē vulnere suō loquī nōluit. Sed THĒSEUS — hērōs ille maximus Athēnārum, hospes prīmus mēnsae — tacēre nōn potuit: quaesīvit tandem, quae causa esset gemitūs et frontis TRUNCAE. Truncum nōvistī, corpus arboris: trunca autem frōns ea est, cui pars abscīsa deest — ut arbor, cui rāmus dēmptus est. Achelōus diū tacuit. Deinde crīnēs suōs harundine REDIMĪVIT — redimīre est corōnā cingere; deus flūminis harundinem prō corōnā gerit — et gemēns ita coepit: