Cēȳx et Alcyonē

In Thessaliā, quam poētae Haemoniam vocant, rēgnābat CĒȳX, vir iūstus et placidus, fīlius LŪCIFERĪ: Lūcifer est stēlla mātūtīna, quae ante sōlem surgit et diem nūntiat; et in vultū fīliī lūx paterna manēbat — sīdereus eum vocat poēta: stēllā nātus. Coniūnx eī erat ALCYONĒ, fīlia AEOLĪ, rēgis ventōrum: Aeolus enim ventōs omnēs carcere continet et, cum vult, ēmittit — carcer est locus clausus, quō captīvī tenentur. Hī duo sē tantō amōre amābant, quantum in hōc librō nōndum vīdistī sine scelere, sine deā īrātā, sine fraude. Sed frāter Cēȳcis nūper mortem trīstem obierat, et prōdigia rēgem turbābant — prōdigium est signum mīrum, quod deōs īrātōs monstrāre vidētur. Cōnstituit igitur Cēȳx ōrāculum Apollinis CLARIUM petere, ut sortēs sacrās cōnsuleret — sors est respōnsum, quod deus rogantibus dat; nam via ad Delphōs illō tempore clausa erat. Et via ad Clarum per MARE dūcit.

• carcer -eris (m) locus clausus, quō captīvī tenentur
• prōdigium -ī (n) signum mīrum deōrum
• sors sortis (f) respōnsum, quod deus rogantibus dat
• sīdereus -a -um stēllae, ā stēllā ortus