Iamque Opus Exēgī

Vēnistī, lēctor. “Venī ad fīnem” tibi dīximus in fīne fābulae Alcyonēs — et vēnistī: hoc ultimum capitulum est. Tria tibi ibi prōmīsimus: PȲTHAGORAM philosophum, docentem OMNIA MŪTĀRĪ, NIHIL INTERĪRE; STĒLLAM CRĪNĪTAM, quae anima Caesaris esse dīcitur; et ultima verba Ovidiī dē opere suō — IAMQUE OPUS EXĒGĪ. Omnia habēbis, et plūs etiam: nam post fīnem carminis dē ipsō poētā pauca audiēs, quae ipse in hōc carmine nōn scrīpsit. Sed nōtā, quam nova rēs tē exspectet: nūlla iam fābula est. Nēmō hīc in arborem mūtābitur, nēmō in avem, nēmō in saxum. Prō fābulā DOCTRĪNA veniet — doctrīna est id, quod magister docet — et prō fābulīs HISTORIA: historia est rēs vērē gesta, nōn ficta. Ultima via longa est, sed omnēs viās librī in ūnum dūcit.

• doctrīna -ae (f) id quod magister docet
• historia -ae (f) rēs vērē gesta, nōn ficta
• magister -trī (m) quī docet