Midās

Dum haec carmina Orpheus canit — eadem, quae tū modo audīvistī, lēctor: dē Pygmaliōne, dē Atalantā, dē pōmīs aureīs — silva stat immōta, ferae mītēs iacent, saxa ipsa prope sedent: nam etiam saxa carmen sequuntur. Sed ecce, dē vertice collis fēminae Thrāciae spectant, pellibus ferārum tēctae, quae Bacchum furōre colunt: MAENADES vocantur — Maenas est fēmina furēns, quae deum clāmōre et saltū colit. Ūna ex iīs, crīnēs per aurās iactāns, “ēn,” clāmat, “ecce hic est nostrī contemptor!” — contemptor est is, quī contemnit: nam Orpheus post alteram mortem Eurydicēs omnēs fēminās fūgerat, ut iam scīs. Et hastam foliīs tēctam — thyrsum vocant, hastam sacram Bacchī — in ōs canentis mīsit. Sed audī mīrāculum: thyrsus ōs vātis nōn laesit; folia eum molliēbant. Altera saxum iēcit — et saxum, dum per āera volat, vōce lyrāque victum est, atque — ipsa verba poētae tenē — ac velutī supplex prō tam furiālibus ausīs / ante pedēs iacuit: quasi supplex ante pedēs cantōris iacuit! Supplex est is, quī veniam petit. Tanta vīs carminis erat: tēla ipsa cantum audiēbant et, quasi peccāsse dolērent, veniam petēbant.

• Maenas -adis (f) fēmina furēns, quae Bacchum colit
• contemptor -ōris (m) is, quī contemnit
• thyrsus -ī (m) hasta Bacchī, foliīs tēcta
• supplex -icis quī veniam petit