Cōnsul Cīvis

Kalendae Iānuāriae annī CCCLXII: diēs sollemnis ille, quō cōnsulēs novī magistrātum ineunt — magistrātum omnium Rōmānōrum vetustissimum, iam inde ā rēgibus exāctīs. Cōnsulēs autem huius annī iam nōvistī: Māmertīnus, ōrātor ille aerāriī, et Nevitta, dux Francus. Mōs erat ut imperātor, sī diē tantō adesset, sellā vel equō vehērētur, altus super omnēs; cīvēs spectārent, nōn comitārentur. Quid fēcit Iūliānus? Pedibus iit — pedibus! — inter honōrātōs gradiēns, quasi ūnus ex multīs, nōn dominus omnium sed cīvis prīmus. Et paucīs post diēbus rem fēcit multō mīrābiliōrem, quam capitulō superiōre tibi prōmīsī: sē ipsum pūnīvit. Utramque rem Ammiānus duābus sententiīs claudit, in quibus etiam — mōre suō — utramque aurem audit:

• ineō -īre incipiō, ingredior
• vetustus -a -um antīquus
• sella -ae (f) sēdēs quā vehuntur
• comitor -ārī ūnā eō, sequor
• utraque auris ambae partēs audītae