Ovēs et Haedī
SimileMt 25,1–13 erit rēgnum caelōrum decem virginibus, quae lampadēs suās accēpērunt et exiērunt obviam sponsō. Virgō est puella innūpta; lampas est vās in quō lūmen ārdet; sponsus est vir quī uxōrem dūcit. Sponsus venit ad nūptiās. Nūptiae sunt convīvium magnum, ubi vir uxōrem dūcit. Decem virginēs sponsum exspectant: quīnque et quīnque sunt decem. Quīnque ex eīs erant fatuae, quīnque prūdentēs. Fatuae lampadēs sūmpsērunt, sed oleum sēcum nōn tulērunt; prūdentēs vērō oleum in vāsīs cum lampadibus sūmpsērunt. Oleum est ūmor pinguis quō lampas alitur. Quid est prūdēns? Prūdēns nōn est fatua, sed sapiēns. Prūdēns dē futūrō cōgitat et sē parat; fatua autem nihil prōvidet. Ideō prūdentēs oleum multum sēcum portant, fatuae vērō minus. Sponsō tardante, dormiērunt omnēs. Sponsus tardat, id est sērō venit; nox est, et omnēs virginēs oculōs claudunt et dormiunt. Mediā autem nocte clāmor fit: “Ecce sponsus! exīte obviam eī.” Tunc surgunt virginēs et ōrnant lampadēs suās. Surgere est ā somnō excitārī et iterum stāre. Fatuae prūdentibus dīcunt: “Date nōbīs dē oleō vestrō, quia lampadēs nostrae exstinguuntur.” Respondent prūdentēs: “Nē forte nōn sufficiat nōbīs et vōbīs, īte potius ad vēndentēs et emite.” Dum autem eunt emere, venit sponsus; et quae parātae erant intrāvērunt cum eō ad nūptiās, et clausa est iānua. Iānua est ōstium per quod intrāmus et exīmus; nunc clausa est, et nēmō iam intrāre potest. Novissimē veniunt reliquae: “Domine, domine, aperī nōbīs!” At ille: “Āmēn dīcō vōbīs, nesciō vōs.”
- lampas -adis (f) vās in quō lūmen ārdet
- obviam in occursum, contrā venientem
- sponsus -ī (m) vir quī uxōrem dūcit
- fatuus -a -um stultus, sine sapientiā
- oleum -ī (n) ūmor pinguis quō lampas alitur
- pinguis -e crassus, nōn tenuis
- tardō -āre moror, sērō veniō
- ōrnō -āre parō, aptum reddō