Lātium

Tū quoque... Sīc liber septimus incipit — sepulcrō. “Tū quoque lītoribus nostrīs, Aenēia nūtrīx, aeternam moriēns fāmam, Cāiēta, dedistī.” CĀIĒTA — nūtrīx Aenēae — in ipsō lītore Ītaliae moritur. Quid est nūtrīx? Nūtrīx est quae īnfantem alit lacte suō, altera quasi māter. Et tertium prōmunturium nōmen mortuī accipit (numerā mēcum: Mīsēnus, Palinūrus, Cāiēta — hodiē Gaeta, inter Rōmam et Neāpolim!): ante portās patriae novae, ultima anima ex mundō vetere solvitur. Fūnere rīte solūtō — nāvigant nocte, lūnā candidā. Et proxima raduntur lītora CIRCAEAE terrae: ubi dīves fīlia Sōlis inaccessōs lūcōs cantū resonat, cedrum odōrātam ūrit, tēlās tenuēs percurrit. Et ex illā ōrā — audiuntur GEMITŪS: īraeque leōnum vincla recūsantum, saetigerī suēs (agnōscis suem!), ursī saevientēs, fōrmaeque magnōrum ululantium lupōrum — quōs omnēs CIRCĒ, dea saeva, ex hominum faciē in ferās mūtāverat! Neptūnus ipse, nē pia corda tālia mōnstra subīrent, ventōs implet et fugam dat. (Grātiās, deus: ūnum mōnstrum satis fuit Ulixī.) Et prīmā aurōrā — ecce: Aenēās ingentem ex aequore LŪCUM prōspicit, et inter arborēs — FLUVIUS. Quid est fluvius? Fluvius est flūmen — tertium iam nōmen aquae currentis habēs (flūmen, amnis, fluvius: cōpia Latīna!). TIBERĪNUS amoenō fluviō, verticibus rapidīs, multā flāvus harēnā in mare prōrumpit. Circum suprāque — volucrēs variae, adsuētae rīpīs, aethera cantū mulcēbant. FLĀVUS THYBRIS: flūmen fulvum Rōmae futūrae! Aenēās laetus flectere iter imperat — et fluviō succēdit opācō. (Vergilius hīc ipse respīrat et Mūsam novam vocat: “MĀIOR RĒRUM MIHI NĀSCITUR ŌRDŌ, MĀIUS OPUS MOVEŌ” — pars altera carminis incipit: sex librī errōrum fīnītī, sex librōrum BELLUM ante nōs. Īliās post Odyssēam.)

nūtrīx -īcis (f) quae īnfantem lacte alit
fluvius -ī (m) flūmen (tertium nōmen!)
remigium -ī (n) rēmōrum opus ōrdōque
penitus altē intus