noun · masculinesecond declension
lectulus
lectulus m (genitive lectulī)
Classical[ˈɫɛk.tʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[ˈlɛk.tu.lus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- masculineA small couch or bed
Repertī sunt duo equitēs Rōmānī quī tē ista cūrā līberārent, et sēsē illa ipsā nocte, paulō ante lūcem, mē in meō lectulō interfectūrōs esse pollicērentur.
Two Roman knights were found who would release you from that worry, and who would promise that they themselves, that very night, a little before dawn, would kill me in my own bed.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.9 - masculineAn eating couch
Latīnē defined in Latin in our graded readers
lectus parvus īnfantis.lectulus -ī m — in Mille Verba, Domus et Familia
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lectulus | lectulī |
| genitive | lectulī | lectulōrum |
| dative | lectulō | lectulīs |
| accusative | lectulum | lectulōs |
| ablative | lectulō | lectulīs |
| vocative | lectule | lectulī |
lectŭlus, i, m. dim. id.,
I. a cosey couch, a bed.
I. In gen.:
qui sese illa ipsa nocte me in meo lectulo interfecturos pollicerentur, Cic. Cat. 1, 4, 9: philosophi in suis lectulis plerumque moriuntur, id. Fin. 2, 30, 97: a ducenda uxore sic abhorret, ut quicquam libero lectulo neget esse jucundius, single, id. Att. 14, 13: testis mihi lectulus, Juv. 9, 77.—II. In partic.
A. A small couch for reclining on at meals, an eatingcouch:
statuite hic lectulos, Plaut. Pers. 5, 1, 6: lectuli Puniciani, Cic. Mur. 36, 75.— B. A funeral-bed, bed of state, Tac. A. 16, 11.—
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
lectulus ī, m dim.
2 lectus, a small couch, bed : in suis lectulis mori: liber, single : testis mihi lectulus, Iu.— A small couch at table, eatingcouch : lectulos iube sterni nobis, T.: lectuli Punicani.— A funeral-bed , Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Latin -ulus Latin lectulus From lectus (“bed”) + -ulus (diminutive suffix).