LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, deponent

largior

largior (present infinitive largīrī or largīrier, perfect active largītus sum)

Meaning

  1. deponentto grant, bestow, dispense, distribute, impart
  2. deponentto lavish or bestow
  3. deponentto give bribes

Latīnē defined in Latin in our graded readers

dōna pecūniamque dō
give lavishly, bribe
largior -īrī — in De Bello Gallico I, ch. 12

Conjugation conjugation 4 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.largiorlargiēbarlargiar———
2nd sg.largīris
largīre
largiēbāris
largiēbāre
largiēris
largiēre
———
3rd sg.largīturlargiēbāturlargiētur———
1st pl.largīmurlargiēbāmurlargiēmur———
2nd pl.largīminīlargiēbāminīlargiēminī———
3rd pl.largiunturlargiēbanturlargientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.largiarlargīrer——
2nd sg.largiāris
largiāre
largīrēris
largīrēre
——
3rd sg.largiāturlargīrētur——
1st pl.largiāmurlargīrēmur——
2nd pl.largiāminīlargīrēminī——
3rd pl.largianturlargīrentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.largīre—
pres. 2nd pl.largīminī—
fut. 2nd sg.largītor—
fut. 3rd sg.largītor—
fut. 3rd pl.largiuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelargīrī
largīrier
—
perfect infinitivelargītum esse—
future infinitivelargītūrum esse—
present participlelargiēns—
perfect participlelargītus
largīta, largītā, largītae, largītam, largītārum, largītās, largīte, largītī, largītīs, largītō, largītōrum, largītōs
—
future participlelargītūruslargiendus
largiundus
gerundlargiendī, largiendō, largiendumsupinelargītum, largītū

largĭor, ītus, 4 (ante-class. and poet.; collat. form of the
I. imperf. largibar, Prop. 1, 3, 25; fut. largibere, Plaut. Bacch. 4, 7, 30; inf. largirier, id. As. 5, 2, 82.—Act. collat. form, v. fin.), v. dep. 1. largus, to give bountifully, to lavish, bestow, dispense, distribute, impart (class.; cf.: dono, suppedito).
I. Lit.
A. In gen.: amico homini mea ex crumena largiar, Plaut. Pers. 2, 3, 13: ex ea (dote) largiri te illi, id. Trin. 3, 3, 14: cenam esurientibus, id. Am. 1, 1, 155: qui eripiunt aliis, quod aliis largiantur, Cic. Off. 1, 14, 43; cf.: ex alieno, id. Fam. 3, 8, 8; id. Rosc. Com. 10: agros emeritis, Tac. A. 1, 28: largitur in servos quantum aderat pecuniae, id. ib. 16, 11: facile largiri de alieno, Just. 36, 3, 9.—Of inanimate subjects: sol universis idem lucis largitur, Quint. 1, 2, 14: Gallis provinciae propinquitas multa ad copiam atque usus largitur, * Caes. B. G. 6, 24.—
B. In partic., to give largesses, to bribe: largiundo et pollicitando magis incendere, Sall. C. 38; id. J. 13: exercitum largiendo corrumpere, Quint. 5, 13, 17: largiendo de alieno popularem fieri, Liv. 3, 1: dictis largiri, to bestow in words, i. e. to promise without power to give: quid nunc acturu's, postquam erili filio largitu's dictis dapsilis lubentias, Plaut. Ps. 1, 4, 3.—
II. Trop., to confer, bestow, grant, yield: Hortensio summam copiam facultatemque dicendi natura largita est, Cic. Quint. 2, 8: utrisque fortuna regnum est largita, id. Har. Resp. 25: nimium parcus in largienda civitate, id. Balb. 22, 50: plusculum amori, id. Fam. 5, 12, 3: occasionem clamandi, Quint. 12, 8, 2: quidquid solamen humandi est, largior, Verg. A. 10, 494; so, alicui occasionem impudentiae, Plin. 2, 23, 21, § 87: laetitiam alicui, Plaut. Capt. 4, 2, 49: Istoscine patrem aequom morest liberis largirier? to teach, communicate, id. As. 5, 2, 82: id largiamur inertiae nostrae, give up, concede, Cic. de Or. 1, 15, 68: reipublicae injurias. to forgive, Tac. A. 3, 70: beneficia in vulgus, Sen. Ben. 1, 2, 1: totus habenas, to give, re lax, Sil. 15, 724.—Esp.: se largiri, to bestow one's society, to be free or eager in courtship: nam tu te vilem feceris, si te ultro largiere: sine ultro veniat, quaeritet, etc., Plaut. Mil. 4, 6, 28.—
(b). With foll. ut: si quis mihi deus largiatur, ut ex hac aetate repuerascam, would grant, Cic. de Sen. 23, 83.
1. Act. collat. form, largĭo, īre; act. imp. largi, Att. ap. Non. 470, 26; so, Lucil. ib. —*
2. largītus, a, um, in pass. signif.: Tib. 4, 1, 129.

Origins

From largus.

Descendants
  • Italianlargire
  • Romanianlărgi
  • Romanianlărgire
  • Spanishlargir
  • Aromanianlãrdzescu
  • Aromanianlãrdziri

Quick answers

What does largior mean in Latin?
largior, a verb, means “to grant, bestow, dispense, distribute, impart; to lavish or bestow; to give bribes”.
What are the principal parts of largior?
largior, largīrī, largītus sum (fourth conjugation, deponent).