LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

largītiō

largītiō f (genitive largītiōnis)
Classical[ɫarˈɡiː.ti.oː]Ecclesiastical[larˈd͡ʒit.t͡si.o]

Meaning

  1. granting, bestowing, dispensing, distributing, imparting
  2. bribery, corruption
  3. largess
  4. bribery

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Donum · Munus · Largitio · Donarium · Donativum · Liberalitas

1. Donum (δωτίνη) means a present, as a gratuitous gift, by which the giver wishes to confer pleasure, like δῶρον; whereas munus, as a reward for services, whereby the giver shows his love or favor, like γέρας; lastly, largitio, as a gift from self-interested motives, which under the show of beneficence would win over and bribe, generally for political ends. Suet. Cæs. 28. Aliis captivorum millia dono afferens; that is, not merely as a loan: compare with Ner. 46. Auspicanti Sporus annulum muneri obtulit; that is, as a handsome return. Tac. H. ii. 30. Id comitatem bonitatemque faventes vocabant, quod sine modo (Vitellius) donaret sua largiretur aliena. 2. Donarium denotes particularly a gift to a temple; donativum, a military gift, or earnest-money, which the new emperor at his accession to the throne distributes among the soldiers; liberalitas, a gift which the emperor bestowed, generally on a poor nobleman, for his support. (iv. 142.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativelargītiōlargītiōnēs
genitivelargītiōnislargītiōnum
dativelargītiōnīlargītiōnibus
accusativelargītiōnemlargītiōnēs
ablativelargītiōnelargītiōnibus
vocativelargītiōlargītiōnēs

largītĭo, ōnis, f. largior,
I. a giving freely, a granting, bestowing, dispensing, distributing, imparting.
I. Lit.
A. In gen. (class.): largitio, quae fit ex re familiari, fontem ipsum benignitatis exhaurit, Cic. Off. 2, 15, 52: largitione redemit militum voluntates, Caes. B. C. 1, 39 fin.: his pauca ad spem largitionis addidit, id. ib. 2, 28: maximas largitiones fecit, id. ib. 3, 31: largitio et communicatio civitatis, a granting, Cic. Balb. 13, 31: aequitatis, a distributing, dispensing, id. Mur. 20, 41.—Prov.: largitio fundum non habet, there is no end of giving, Cic. Off. 2, 15, 55; v. fundus.—
B. In partic., in a bad sense.
1. Bribery, corruption, esp. to obtain a public office: liberalitatem ac benignitatem ab ambitu atque largitione sejungere, Cic. de Or. 2, 25, 55: tribum turpi largitione corrumpere, id. Planc. 15, 37: tribus largitione devinctas habere, id. ib.: perniciosa, id. Mur. 37, 80: profusissima, Suet. Caes. 13: nullum largitionis genus omisit, id. ib. 26.—*
2. Profusion, prodigality: nullius rei, minime beneficiorum, honesta largitio est, Sen. Ben. 1, 2, 1.—
II. Meton., concr., largitiones, the imperial treasury, public chest, or imperial fund for presents and distributions, Eutr. 8, 13; Cod. Just. 7, 62, 21; both sacrae (for public or state purposes) and privatae (for personal outlay), id. 10, 23, 2; Cod. Th. 12, 6, 13.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin largītiō From largior + -tiō.

Descendants
  • Portugueselargição

Quick answers

What does largītiō mean in Latin?
largītiō, a noun, means “granting, bestowing, dispensing, distributing, imparting; largess; bribery”.
What is the genitive of largītiō?
The genitive singular is largītiōnis. largītiō is feminine, third declension.
How do you pronounce largītiō?
In classical Latin, [ɫarˈɡiː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [larˈd͡ʒit.t͡si.o].