noun · masculinefourth declension
itus
itus m (genitive itūs)
Classical[ˈɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈiː.tus]
Meaning
- masculinea going, departure
- masculinea gait
- masculinethe right of way, right to travel
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | itus | itūs |
| genitive | itūs | ituum |
| dative | ituī | itibus |
| accusative | itum | itūs |
| ablative | itū | itibus |
| vocative | itus | itūs |
ĭtus, ūs, m. eo,
I. a going, gait.
I. In gen.:
nec repentis itum cujusviscumque animantis Sentimus, Lucr. 3, 388: itum, gestum, amictum qui videbant ejus, Titin. ap. Non. 123, 10.—II. In partic.
A. A going away, departure:
noster itus, reditus, vultus, Cic. Att. 15, 5, 3: pro itu ac reditu, Suet. Tib. 38: itum felicem reditumque gloriosum exoptans, Amm. 23, 2, 4.— (b). Plur.: per paucos itus ac reditus, Pall 7, 2, 4.—
B. The right of going anywhere. right of road, Inscr. Orell. 4085 al.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
itus ūs, m
I-, a going away, departure: noster.
Origins
From Proto-Italic *itus, from Proto-Indo-European *h₁i-tus, from *h₁ey- + *-tus. Related to eō (“go, proceed”).