LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

coitus

coitus m (genitive coitūs)
Classical[ˈko.ɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈkɔː.i.tus]

Meaning

  1. masculinea coming or meeting
  2. masculinea joining, combination
  3. masculinesexual intercourse, copulation

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Concilium · Concio · Comitia · Cœtus · Conventus

1. Concilium, concio, and comitia are meetings summoned for fixed purposes; concilium (ξυγκαλεῖν), an assembly of noblemen and persons of distinction, of a committee, of the senate, the individual members of which are summoned to deliberate, like συνέδριον; whereas concio and comitia mean a meeting of the community, appointed by public proclamation, for passing resolutions or hearing them proposed; concio (ciere, κιών) means any orderly meeting of the community, whether of the people or of the soldiery, in any state or camp, like σύλλογος; comitia (from coire) is an historical term, confined to a Roman meeting of the people, as ἐκκλησία to an Athenian, and ἁλία to a Spartan. 2. Cœtus and conventus are voluntary assemblies; cœtus (from coire) for any purpose, for merely social purposes, for a conspiracy, and so forth, like σύνοδος; whereas conventus, for a serious purpose, such as the celebration of a festival, the hearing of a discourse, and so forth, like ὁμήγυρις, πανήγυρις. (v. 108.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativecoituscoitūs
genitivecoitūscoituum
dativecoituīcoitibus
accusativecoitumcoitūs
ablativecoitūcoitibus
vocativecoituscoitūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

hominum coetus, congressus fugere
to shun society.

cŏĭtus, a, um, Part., from coëo.
cŏĭtus, and another orthography coetus (only distinguished in signif. by use;
I. v. infra), ūs (dat. coetu, Cat. 64, 385; 66, 37), m. coëo.
I. In gen.
A. Abstr., a coming or meeting together, an assembling: eos auspicio meo atque ductu primo coetu vicimus, Plaut. Am. 2, 2, 25.— Hence,
B. Concr., an assemblage, crowd, company; in this signif. coetus alone is used: quae (opiniones) in senatu, quae in omni coetu concilioque profitendae sint, Cic. Fin. 2, 24, 77; 2, 4, 11; id. Rep. 6, 13, 13: ad divinum animorum concilium coetumque proficisci, id. Sen. 23, 84; id. de Or. 1, 8, 30; Cic. Verr. 2, 5, 72, § 186; Liv. 3, 38, 11; 27, 35, 3; Quint. 2, 15, 18; 2, 9, 2; 8, 4, 8; Cat. 46, 8; 64, 407; Verg. A. 5, 43; Ov. M. 3, 403; 11, 766; 15, 66: in domum Pisonis, Tac. A. 4, 41; id. H. 4, 45.—
II. Esp.
A. A uniting, joining together, combination; so in both forms.
(a). Coetus, Lucr. 1, 1016; 1, 1047; 2, 919; 2, 1003; 5, 429: ceterum amnium coctus maritimis similes fluctus movet, Curt. 9, 4, 9: stellarum coetus et discessiones, Gell. 14, 1, 14.—
(b). Coitus: ut recens coitus venae resolvatur, Cels. 2, 10 fin.: umoris, id. 5, 18, 31: sordium in auribus, id. 6, 7, 7: syllabarum, Quint. 9, 4, 59: vocum, Gell. 1, 25, 16: osculi, Poët. ap. Gell. 19, 11, 4: luna morata in coitu solis biduo (i. e. at new moon), Plin. 2, 9, 6, § 44. —
B. Sexual intercourse, coition (not in Cic.); in this signif. only coitus is used.— Of men, Ov. M. 7, 709; Suet. Calig. 25; cf. Quint. 8, 6, 24; Gai Inst. 1, 64; 1, 87.—Of animals, Col. 6, 24, 3; 6, 23, 3 (Cod. Polit. coetus); Cels. 2, 1 fin. al.—
2. Transf., of plants: palmarum, Plin. 13, 4, 7, § 35.— Also of ingrafting, Plin. 17, 14, 24, § 103.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincoitus

Latin eō Latin coëō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin coitus From coëō + -tus.

Descendants
  • Catalancoit
  • Englishcoitus
  • Frenchcoïtfrom Middle French coit
  • Romaniancoitfrom Middle French coit
  • Italiancoito
  • GermanKoitus
  • Portuguesecoito
  • Galiciancoito
  • Swedishcoitus
  • Ukrainianко́їтус

Quick answers

What does coitus mean in Latin?
coitus, a noun, means “a coming or meeting; a joining, combination; sexual intercourse, copulation”.
What is the genitive of coitus?
The genitive singular is coitūs. coitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce coitus?
In classical Latin, [ˈko.ɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔː.i.tus].
Where does coitus come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coitus.