LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

īnsinuō

īnsinuō (present infinitive īnsinuāre, perfect active īnsinuāvī, supine īnsinuātum)
Classical[ĩːˈsɪ.nu.oː]Ecclesiastical[inˈsiː.nu.o]

Meaning

  1. to put, place, or thrust into the bosom
  2. to bring in by windings and turnings
  3. to make one's way to; to get to
  4. to penetrate, enter, steal into
  5. to land
  6. to insinuate, ingratiate oneself
  7. to introduce, recommend, make favorably known
  8. to initiate, introduce into
  9. obsoleteto publish, make known

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnsinuōīnsinuābamīnsinuābōīnsinuāvīīnsinuāveramīnsinuāverō
īnsinuārō
2nd sg.īnsinuāsīnsinuābāsīnsinuābisīnsinuāvistī
īnsinuāstī
īnsinuāverās
īnsinuārās
īnsinuāveris
3rd sg.īnsinuatīnsinuābatīnsinuābitīnsinuāvitīnsinuāverat
īnsinuārat
īnsinuāverit
īnsinuārit
1st pl.īnsinuāmusīnsinuābāmusīnsinuābimusīnsinuāvimusīnsinuāverāmusīnsinuāverimus
īnsinuārimus
2nd pl.īnsinuātisīnsinuābātisīnsinuābitisīnsinuāvistis
īnsinuāstis
īnsinuāverātis
īnsinuārātis
īnsinuāveritis
īnsinuāritis
3rd pl.īnsinuantīnsinuābantīnsinuābuntīnsinuāvērunt
īnsinuāvēre, īnsinuārunt
īnsinuāverant
īnsinuārant
īnsinuāverint
īnsinuārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnsinuemīnsinuāremīnsinuāverim
īnsinuārim
īnsinuāvissem
īnsinuāssem
2nd sg.īnsinuēsīnsinuārēsīnsinuāverīsīnsinuāvissēs
īnsinuāssēs
3rd sg.īnsinuetīnsinuāretīnsinuāverit
īnsinuārit
īnsinuāvisset
īnsinuāsset
1st pl.īnsinuēmusīnsinuārēmusīnsinuāverīmus
īnsinuārīmus
īnsinuāvissēmus
īnsinuāssēmus
2nd pl.īnsinuētisīnsinuārētisīnsinuāverītis
īnsinuārītis
īnsinuāvissētis
īnsinuāssētis
3rd pl.īnsinuentīnsinuārentīnsinuāverint
īnsinuārint
īnsinuāvissent
īnsinuāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnsinuorīnsinuābarīnsinuābor
2nd sg.īnsinuāris
īnsinuāre
īnsinuābāris
īnsinuābāre
īnsinuāberis
īnsinuābere
3rd sg.īnsinuāturīnsinuābāturīnsinuābitur
1st pl.īnsinuāmurīnsinuābāmurīnsinuābimur
2nd pl.īnsinuāminīīnsinuābāminīīnsinuābiminī
3rd pl.īnsinuanturīnsinuābanturīnsinuābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnsinuerīnsinuārer
2nd sg.īnsinuēris
īnsinuēre
īnsinuārēris
īnsinuārēre
3rd sg.īnsinuēturīnsinuārētur
1st pl.īnsinuēmurīnsinuārēmur
2nd pl.īnsinuēminīīnsinuārēminī
3rd pl.īnsinuenturīnsinuārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnsinuāīnsinuāre
pres. 2nd pl.īnsinuāteīnsinuāminī
fut. 2nd sg.īnsinuātōīnsinuātor
fut. 3rd sg.īnsinuātōīnsinuātor
fut. 2nd pl.īnsinuātōte—
fut. 3rd pl.īnsinuantōīnsinuantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnsinuāreīnsinuārī
perfect infinitiveīnsinuāvisse
īnsinuāsse
īnsinuātum esse
future infinitiveīnsinuātūrum esseīnsinuātum īrī
present participleīnsinuāns—
perfect participle—īnsinuātus
īnsinuāta, īnsinuātā, īnsinuātae, īnsinuātam, īnsinuātārum, īnsinuātās, īnsinuātī, īnsinuātōrum, īnsinuātōs
future participleīnsinuātūrus
īnsinuātūra, īnsinuātūrā, īnsinuātūrae, īnsinuātūram, īnsinuātūrārum, īnsinuātūrās, īnsinuātūre, īnsinuātūrī, īnsinuātūrīs, īnsinuātūrō, īnsinuātūrōrum, īnsinuātūrōs, īnsinuātūrum
īnsinuandus
īnsinuanda, īnsinuandā, īnsinuandae, īnsinuandam, īnsinuandārum, īnsinuandās, īnsinuande, īnsinuandīs, īnsinuandōrum, īnsinuandōs
gerundīnsinuandī, īnsinuandō, īnsinuandumsupineīnsinuātum, īnsinuātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

se insinuare in consuetudinem alicuius (Fam. 4. 13. 6)
to insinuate oneself into a person's society.

in-sĭnŭo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. Act.
A. Lit., to put, place, or thrust into the bosom (post-class.): sicine vacuus et otiosus insinuatis manibus ambulabis, with folded arms, App. M. 9, p. 219, 23: manum in sinum, Tert. Res. Carn. 28.—
B. To bring in by windings or turnings, to insinuate into; to cause a person or thing to get to a place by windings or turnings; and, in gen., to cause to arrive at or get to a place.
1. In gen.: ratem terris, to land, Avien. Arat. 312: suum aestum per saepta domorum, Lucr. 6, 860: Romani quacumque data intervalla essent, insinuabant ordines suos, pushed forward their files into the open spaces of the enemy, Liv. 44, 41.—Poet.: et (tibi) omni tempore tam faciles insinuentur opes, come to you, Prop. 3, 9 (4, 8), 28.—
2. Esp., with se, to wind one's way into, to steal into; to insinuate or ingratiate one's self: se inter equitum turmas, Caes. B. G. 4, 33: quā te insinuaveris, retro via repetenda, Liv. 9, 2, 8: cum (Romanus) insinuasset se inter corpus armaque, id. 7, 10, 10: qua se inter valles flumen insinuat, winds along, id. 32, 31, 1: Tigris Persico mari se insinuat, Curt. 5, 3.—
C. Trop., to make favorably known to, to introduce, recommend.
1. In gen.: Augusto insinuatus est, Suet. Gramm. 21; id. Calig. 10; id. Oth. 2: hoc est quod penitus illos animo Caesaris insinuavit, Plin. Pan. 62; cf.: vitam moresque feris mentibus, Aur. Vict. de Orig. Gent. 3, 3.—
2. Esp., reflex. with se, etc.
(a). With ad or in and acc.: his nos rebus insinuabimus ad causam, will make our way to, get to, Auct. Her. 1, 6, 10: se in antiquam philosophiam, Cic. Tusc. 5, 12, 34: se ad aliquam, Plaut. Mil. 2, 1, 27: se in familiaritatem alicujus, Cic. Caecin. 5, 13: se in amicitiam cum aliquo, Plaut. Cist. 1, 1, 94; Cic. Verr. 2, 3, 68, § 157: se in forum, id. Phil. 5, 3, 8: se in familiarem usum, Liv. 40, 21, 11: se in eorum sermonem, Cic. Agr. 2, 5, 12.—
(b). Absol.: callidus ille ne se insinuet, studiose cavendum est, Cic. Lael. 26, 99: eadem qua te insinuaveris via retro repetenda est, Liv. 9, 2, 8: celeriter dato loco cum se insinuasset, Auct. B. Alex. 52, 2: praefecto regis se, Just. 5, 2, 5: plebi se, Liv. 3, 15, 2.—
3. To introduce to, initiate into: adest tibi dies, quo per istas meas manus piissimis sacrorum arcanis insinueris, App. M. 11, p. 268.—
4. To make known, publish (post-class.): voluntatem suam heredibus, Dig. 32, 1, 11, § 2; Rutil. Nam. 1, 590.—
II. Neutr., to wind or steal into, to make one's way or get into, to penetrate, enter, reach, arrive at; constr. with in and acc. or dat.: inde in amicitiam insinuavit cum matre et mecum simul. Blanditiis, etc., Plaut. Cist. 1, 1, 93: penitus insinuare in causam, to penetrate thoroughly into, to acquire a complete knowledge of, Cic. de Or. 2, 35, 149; cf.: ad causam, Auct. Her. 1, 6, 10: in ipsius consuetudinem insinuabo, Cic. Fam. 4, 13, 6: novus per pectora cunctis Insinuat pavor, Verg. A. 2, 229: Italiaeque urbes dextram insinuantis in undam, winding, reaching to, Manil. 4, 602: et blandiri suppliciter et subtiliter insinuare eis, a quibus, etc., i. e. to steal into favor with, etc., Cic. de Or. 1, 20, 90.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnsinuō

Proto-Indo-European *sinos Proto-Italic *sinus Latin sinus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sinuō Latin īnsinuō From in- or sinuō (“to bend, curve”).

Descendants
  • Catalaninsinuar
  • Englishinsinuate
  • Frenchinsinuer
  • Italianinsinuare
  • Portugueseinsinuar
  • Spanishinsinuar

In English words that came into English from īnsinuō

  • insinuateīnsinuātus
  • insinuationinsinuatio
  • insinuatorīnsinuātor
  • insinuantinsinuans

Quick answers

What does īnsinuō mean in Latin?
īnsinuō, a verb, means “to put, place, or thrust into the bosom; to bring in by windings and turnings; to make one's way to”.
What are the principal parts of īnsinuō?
īnsinuō, īnsinuāre, īnsinuāvī, īnsinuātum (first conjugation).
How do you pronounce īnsinuō?
In classical Latin, [ĩːˈsɪ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈsiː.nu.o].
Where does īnsinuō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnsinuō.
Which English words come from īnsinuō?
English words that go back to Latin īnsinuō include insinuate, insinuant, insinuation and insinuator.