verbfirst conjugation
īnsinuō
īnsinuō (present infinitive īnsinuāre, perfect active īnsinuāvī, supine īnsinuātum)
Classical[ĩːˈsɪ.nu.oː]Ecclesiastical[inˈsiː.nu.o]
Meaning
- to put, place, or thrust into the bosom
- to bring in by windings and turnings
- to make one's way to; to get to
- to penetrate, enter, steal into
- to land
- to insinuate, ingratiate oneself
- to introduce, recommend, make favorably known
- to initiate, introduce into
- obsoleteto publish, make known
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsinuō | īnsinuābam | īnsinuābō | īnsinuāvī | īnsinuāveram | īnsinuāverō īnsinuārō |
| 2nd sg. | īnsinuās | īnsinuābās | īnsinuābis | īnsinuāvistī īnsinuāstī | īnsinuāverās īnsinuārās | īnsinuāveris |
| 3rd sg. | īnsinuat | īnsinuābat | īnsinuābit | īnsinuāvit | īnsinuāverat īnsinuārat | īnsinuāverit īnsinuārit |
| 1st pl. | īnsinuāmus | īnsinuābāmus | īnsinuābimus | īnsinuāvimus | īnsinuāverāmus | īnsinuāverimus īnsinuārimus |
| 2nd pl. | īnsinuātis | īnsinuābātis | īnsinuābitis | īnsinuāvistis īnsinuāstis | īnsinuāverātis īnsinuārātis | īnsinuāveritis īnsinuāritis |
| 3rd pl. | īnsinuant | īnsinuābant | īnsinuābunt | īnsinuāvērunt īnsinuāvēre, īnsinuārunt | īnsinuāverant īnsinuārant | īnsinuāverint īnsinuārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsinuem | īnsinuārem | īnsinuāverim īnsinuārim | īnsinuāvissem īnsinuāssem |
| 2nd sg. | īnsinuēs | īnsinuārēs | īnsinuāverīs | īnsinuāvissēs īnsinuāssēs |
| 3rd sg. | īnsinuet | īnsinuāret | īnsinuāverit īnsinuārit | īnsinuāvisset īnsinuāsset |
| 1st pl. | īnsinuēmus | īnsinuārēmus | īnsinuāverīmus īnsinuārīmus | īnsinuāvissēmus īnsinuāssēmus |
| 2nd pl. | īnsinuētis | īnsinuārētis | īnsinuāverītis īnsinuārītis | īnsinuāvissētis īnsinuāssētis |
| 3rd pl. | īnsinuent | īnsinuārent | īnsinuāverint īnsinuārint | īnsinuāvissent īnsinuāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsinuor | īnsinuābar | īnsinuābor |
| 2nd sg. | īnsinuāris īnsinuāre | īnsinuābāris īnsinuābāre | īnsinuāberis īnsinuābere |
| 3rd sg. | īnsinuātur | īnsinuābātur | īnsinuābitur |
| 1st pl. | īnsinuāmur | īnsinuābāmur | īnsinuābimur |
| 2nd pl. | īnsinuāminī | īnsinuābāminī | īnsinuābiminī |
| 3rd pl. | īnsinuantur | īnsinuābantur | īnsinuābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | īnsinuer | īnsinuārer |
| 2nd sg. | īnsinuēris īnsinuēre | īnsinuārēris īnsinuārēre |
| 3rd sg. | īnsinuētur | īnsinuārētur |
| 1st pl. | īnsinuēmur | īnsinuārēmur |
| 2nd pl. | īnsinuēminī | īnsinuārēminī |
| 3rd pl. | īnsinuentur | īnsinuārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | īnsinuā | īnsinuāre |
| pres. 2nd pl. | īnsinuāte | īnsinuāminī |
| fut. 2nd sg. | īnsinuātō | īnsinuātor |
| fut. 3rd sg. | īnsinuātō | īnsinuātor |
| fut. 2nd pl. | īnsinuātōte | — |
| fut. 3rd pl. | īnsinuantō | īnsinuantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | īnsinuāre | īnsinuārī |
| perfect infinitive | īnsinuāvisse īnsinuāsse | īnsinuātum esse |
| future infinitive | īnsinuātūrum esse | īnsinuātum īrī |
| present participle | īnsinuāns | — |
| perfect participle | — | īnsinuātus īnsinuāta, īnsinuātā, īnsinuātae, īnsinuātam, īnsinuātārum, īnsinuātās, īnsinuātī, īnsinuātōrum, īnsinuātōs |
| future participle | īnsinuātūrus īnsinuātūra, īnsinuātūrā, īnsinuātūrae, īnsinuātūram, īnsinuātūrārum, īnsinuātūrās, īnsinuātūre, īnsinuātūrī, īnsinuātūrīs, īnsinuātūrō, īnsinuātūrōrum, īnsinuātūrōs, īnsinuātūrum | īnsinuandus īnsinuanda, īnsinuandā, īnsinuandae, īnsinuandam, īnsinuandārum, īnsinuandās, īnsinuande, īnsinuandīs, īnsinuandōrum, īnsinuandōs |
gerundīnsinuandī, īnsinuandō, īnsinuandumsupineīnsinuātum, īnsinuātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- se insinuare in consuetudinem alicuius (Fam. 4. 13. 6)
- to insinuate oneself into a person's society.
in-sĭnŭo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. Act.
A. Lit., to put, place, or thrust into the bosom (post-class.):
sicine vacuus et otiosus insinuatis manibus ambulabis, with folded arms, App. M. 9, p. 219, 23: manum in sinum, Tert. Res. Carn. 28.—B. To bring in by windings or turnings, to insinuate into; to cause a person or thing to get to a place by windings or turnings; and, in gen., to cause to arrive at or get to a place.
1. In gen.:
ratem terris, to land, Avien. Arat. 312: suum aestum per saepta domorum, Lucr. 6, 860: Romani quacumque data intervalla essent, insinuabant ordines suos, pushed forward their files into the open spaces of the enemy, Liv. 44, 41.—Poet.: et (tibi) omni tempore tam faciles insinuentur opes, come to you, Prop. 3, 9 (4, 8), 28.— 2. Esp., with se, to wind one's way into, to steal into; to insinuate or ingratiate one's self:
se inter equitum turmas, Caes. B. G. 4, 33: quā te insinuaveris, retro via repetenda, Liv. 9, 2, 8: cum (Romanus) insinuasset se inter corpus armaque, id. 7, 10, 10: qua se inter valles flumen insinuat, winds along, id. 32, 31, 1: Tigris Persico mari se insinuat, Curt. 5, 3.—C. Trop., to make favorably known to, to introduce, recommend.
1. In gen.:
Augusto insinuatus est, Suet. Gramm. 21; id. Calig. 10; id. Oth. 2: hoc est quod penitus illos animo Caesaris insinuavit, Plin. Pan. 62; cf.: vitam moresque feris mentibus, Aur. Vict. de Orig. Gent. 3, 3.—2. Esp., reflex. with se, etc.
(a). With ad or in and acc.:
his nos rebus insinuabimus ad causam, will make our way to, get to, Auct. Her. 1, 6, 10: se in antiquam philosophiam, Cic. Tusc. 5, 12, 34: se ad aliquam, Plaut. Mil. 2, 1, 27: se in familiaritatem alicujus, Cic. Caecin. 5, 13: se in amicitiam cum aliquo, Plaut. Cist. 1, 1, 94; Cic. Verr. 2, 3, 68, § 157: se in forum, id. Phil. 5, 3, 8: se in familiarem usum, Liv. 40, 21, 11: se in eorum sermonem, Cic. Agr. 2, 5, 12.—(b). Absol.:
callidus ille ne se insinuet, studiose cavendum est, Cic. Lael. 26, 99: eadem qua te insinuaveris via retro repetenda est, Liv. 9, 2, 8: celeriter dato loco cum se insinuasset, Auct. B. Alex. 52, 2: praefecto regis se, Just. 5, 2, 5: plebi se, Liv. 3, 15, 2.— 3. To introduce to, initiate into:
adest tibi dies, quo per istas meas manus piissimis sacrorum arcanis insinueris, App. M. 11, p. 268.— 4. To make known, publish (post-class.):
voluntatem suam heredibus, Dig. 32, 1, 11, § 2; Rutil. Nam. 1, 590.—II. Neutr., to wind or steal into, to make one's way or get into, to penetrate, enter, reach, arrive at; constr. with in and acc. or dat.: inde in amicitiam insinuavit cum matre et mecum simul. Blanditiis, etc., Plaut. Cist. 1, 1, 93:
penitus insinuare in causam, to penetrate thoroughly into, to acquire a complete knowledge of, Cic. de Or. 2, 35, 149; cf.: ad causam, Auct. Her. 1, 6, 10: in ipsius consuetudinem insinuabo, Cic. Fam. 4, 13, 6: novus per pectora cunctis Insinuat pavor, Verg. A. 2, 229: Italiaeque urbes dextram insinuantis in undam, winding, reaching to, Manil. 4, 602: et blandiri suppliciter et subtiliter insinuare eis, a quibus, etc., i. e. to steal into favor with, etc., Cic. de Or. 1, 20, 90.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-sinuō āvī, ātus, āre,
to thrust in, push in, make a way: potestas in forum insinuandi: quācumque data intervalla essent, insinuabant ordines suos, pushed forward their files, L.—With pron reflex., to find a way in, creep in, steal in, intrude, insinuate oneself, make a way: se inter equitum turmas, Cs.: quā te insinuaveris, L.: quā se inter vallīs flumen insinuat, winds along, L.—Fig., to penetrate, enter, steal in, win one's way, become familiar: in ipsius consuetudinem: in causam: novus per pectora cunctis Insinuat pavor, V.: subtiliter eis, curry favor with, etc.—With se, to win one's way, enter, steal in: se in familiaritatem Metelli: se in familiarem usum, L.: callidus ille ne se insinuet, curry favor: plebi se, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinīnsinuō
Proto-Indo-European *sinos Proto-Italic *sinus Latin sinus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sinuō Latin īnsinuō From in- or sinuō (“to bend, curve”).
Descendants
- Catalaninsinuar
- Englishinsinuate
- Frenchinsinuer
- Italianinsinuare
- Portugueseinsinuar
- Spanishinsinuar
In English words that came into English from īnsinuō
- insinuateīnsinuātus
- insinuationinsinuatio
- insinuatorīnsinuātor
- insinuantinsinuans