LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

sinuō

sinuō (present infinitive sinuāre, perfect active sinuāvī, supine sinuātum)
Classical[ˈsɪ.nu.oː]Ecclesiastical[ˈsiː.nu.o]

Meaning

  1. to bend, wind, curve
  2. to hollow out, excavate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sinuōsinuābamsinuābōsinuāvīsinuāveramsinuāverō
sinuārō
2nd sg.sinuāssinuābāssinuābissinuāvistī
sinuāstī
sinuāverās
sinuārās
sinuāveris
3rd sg.sinuatsinuābatsinuābitsinuāvitsinuāverat
sinuārat
sinuāverit
sinuārit
1st pl.sinuāmussinuābāmussinuābimussinuāvimussinuāverāmussinuāverimus
sinuārimus
2nd pl.sinuātissinuābātissinuābitissinuāvistis
sinuāstis
sinuāverātis
sinuārātis
sinuāveritis
sinuāritis
3rd pl.sinuantsinuābantsinuābuntsinuāvērunt
sinuāvēre, sinuārunt
sinuāverant
sinuārant
sinuāverint
sinuārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sinuemsinuāremsinuāverim
sinuārim
sinuāvissem
sinuāssem
2nd sg.sinuēssinuārēssinuāverīssinuāvissēs
sinuāssēs
3rd sg.sinuetsinuāretsinuāverit
sinuārit
sinuāvisset
sinuāsset
1st pl.sinuēmussinuārēmussinuāverīmus
sinuārīmus
sinuāvissēmus
sinuāssēmus
2nd pl.sinuētissinuārētissinuāverītis
sinuārītis
sinuāvissētis
sinuāssētis
3rd pl.sinuentsinuārentsinuāverint
sinuārint
sinuāvissent
sinuāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sinuorsinuābarsinuābor
2nd sg.sinuāris
sinuāre
sinuābāris
sinuābāre
sinuāberis
sinuābere
3rd sg.sinuātursinuābātursinuābitur
1st pl.sinuāmursinuābāmursinuābimur
2nd pl.sinuāminīsinuābāminīsinuābiminī
3rd pl.sinuantursinuābantursinuābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sinuersinuārer
2nd sg.sinuēris
sinuēre
sinuārēris
sinuārēre
3rd sg.sinuētursinuārētur
1st pl.sinuēmursinuārēmur
2nd pl.sinuēminīsinuārēminī
3rd pl.sinuentursinuārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sinuāsinuāre
pres. 2nd pl.sinuātesinuāminī
fut. 2nd sg.sinuātōsinuātor
fut. 3rd sg.sinuātōsinuātor
fut. 2nd pl.sinuātōte—
fut. 3rd pl.sinuantōsinuantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesinuāresinuārī
perfect infinitivesinuāvisse
sinuāsse
sinuātum esse
future infinitivesinuātūrum essesinuātum īrī
present participlesinuāns—
perfect participle—sinuātus
sinuāta, sinuātā, sinuātae, sinuātam, sinuātārum, sinuātās, sinuātī, sinuātōrum, sinuātōs
future participlesinuātūrus
sinuātūra, sinuātūrā, sinuātūrae, sinuātūram, sinuātūrārum, sinuātūrās, sinuātūre, sinuātūrī, sinuātūrīs, sinuātūrō, sinuātūrōrum, sinuātūrōs, sinuātūrum
sinuandus
sinuanda, sinuandā, sinuandae, sinuandam, sinuandārum, sinuandās, sinuande, sinuandīs, sinuandōrum, sinuandōs
gerundsinuandī, sinuandō, sinuandumsupinesinuātum, sinuātū

sĭnŭo, āvi, ātum, 1, v. a. id..
I. Lit., to bend, wind, curve; to bow, to swell out in curves (perh. not ante-Aug.; most freq. in the poets; syn.: curvo, flecto): (anguis) sinuat immensa volumine terga, Verg. A. 2, 208; cf.: flexos corpus in orbes (anguis), Ov. M. 9, 64: (equus) sinuet alterna volumina crurum, Verg. G. 3, 192: imposito patulos calamo sinuaverat arcus, i. e. had bent, stretched, Ov. M. 8, 30; so, arcum, id. ib. 8, 381: nervum, Sen. Herc. Fur. 1198: Euphraten immensum attolli et in modum diadematis sinuare orbes, Tac. A. 6, 37: (anguis) immensos saltu sinuatur in arcus, Ov. M. 3, 42; cf.: gurges curvos sinuatus in arcus, id. ib. 14, 51: cornua Lunae sinuantur, id. ib. 3, 682; 14, 501; Cels. 8, 1 med.: muri per artem obliqui aut introrsus sinuati, bent inwards, i. e. with retreating angles, Tac. H. 5, 11; cf.: exercitus in cornua, sinuatā mediā parte, curvatur, Sen. Vit. Beat. 4: (Chaucorum gens) donec in Chattos usque sinuetur, extends in a curve, Tac. G. 35: Ionia se ambagibus sinuat, Mel. 1, 17: oceanum, Claud. Rapt. Pros. 1, 271.—*
II. Transf., to hollow out, excavate: adhuc sana rodendo, Cels. 7, 2, § 21.

Origins

From sinus (“curve, fold”) or -ō.

Descendants
  • Englishsimulate
  • Italiansinuare

Quick answers

What does sinuō mean in Latin?
sinuō, a verb, means “to bend, wind, curve; to hollow out, excavate”.
What are the principal parts of sinuō?
sinuō, sinuāre, sinuāvī, sinuātum (first conjugation).
How do you pronounce sinuō?
In classical Latin, [ˈsɪ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsiː.nu.o].