noun · masculinethird declension
īnsinuātor
īnsinuātor m (genitive īnsinuātōris, feminine īnsinuātrīx)
Classical[ĩː.sɪ.nuˈaː.tɔr]Ecclesiastical[in.si.nuˈaː.tor]
Meaning
- EcclesiasticalLatinan introducer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnsinuātor | īnsinuātōrēs |
| genitive | īnsinuātōris | īnsinuātōrum |
| dative | īnsinuātōrī | īnsinuātōribus |
| accusative | īnsinuātōrem | īnsinuātōrēs |
| ablative | īnsinuātōre | īnsinuātōribus |
| vocative | īnsinuātor | īnsinuātōrēs |
insĭnŭātor, ōris, m. id.,
I. an introducer (eccl. Lat.):
deorum, Tert. ad Nat. 2, 1.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinīnsinuātor
Proto-Indo-European *sinos Proto-Italic *sinus Latin sinus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sinuō Latin īnsinuō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin īnsinuātor From īnsinuō (“insinuate”) + -tor.
Descendants
- Englishinsinuator
In English words that came into English from īnsinuātor
- insinuatorīnsinuātor