LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

inquinō

inquinō (present infinitive inquināre, perfect active inquināvī, supine inquinātum)
Classical[ˈɪŋ.kʷɪ.noː]Ecclesiastical[ˈiŋ.kʷi.no]
inquinātus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to pollute, defile, stain, befoul
    quid facis? amplexus inquinat illa tuōs.What are you doing? Her embrace defiles yours. (Ariadne accuses her husband of infidelity.)8 CE, Ovidius, Fasti 3.496
  2. to corrupt, contaminate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Contaminare · Inquinare · Polluere

Contaminare (from contingo, contagio) means defilement in its pernicious effect, as the corruption of what is sound and useful; inquinare (from cunire, or from πίνος), in its loathsome effect, as marring what is beautiful, like μορύσσειν; polluere (from pullus, πελλός), in its moral effect, as the desecration of what is holy and pure, like μιαίνειν. Cic. Cæcil. 21, 70. Judiciis corruptis et contaminatis; compare with Cœl. 6. Libidinibus inquinari; and Rosc. Am. 26, 71. Noluerunt in mare deferri, ne ipsum pollueret, quo cætera quæ violata sunt, expiari putantur. (ii. 56.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inquinōinquinābaminquinābōinquināvīinquināveraminquināverō
inquinārō
2nd sg.inquināsinquinābāsinquinābisinquināvistī
inquināstī
inquināverās
inquinārās
inquināveris
3rd sg.inquinatinquinābatinquinābitinquināvitinquināverat
inquinārat
inquināverit
inquinārit
1st pl.inquināmusinquinābāmusinquinābimusinquināvimusinquināverāmusinquināverimus
inquinārimus
2nd pl.inquinātisinquinābātisinquinābitisinquināvistis
inquināstis
inquināverātis
inquinārātis
inquināveritis
inquināritis
3rd pl.inquinantinquinābantinquinābuntinquināvērunt
inquināvēre, inquinārunt
inquināverant
inquinārant
inquināverint
inquinārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inquineminquināreminquināverim
inquinārim
inquināvissem
inquināssem
2nd sg.inquinēsinquinārēsinquināverīsinquināvissēs
inquināssēs
3rd sg.inquinetinquināretinquināverit
inquinārit
inquināvisset
inquināsset
1st pl.inquinēmusinquinārēmusinquināverīmus
inquinārīmus
inquināvissēmus
inquināssēmus
2nd pl.inquinētisinquinārētisinquināverītis
inquinārītis
inquināvissētis
inquināssētis
3rd pl.inquinentinquinārentinquināverint
inquinārint
inquināvissent
inquināssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inquinorinquinābarinquinābor
2nd sg.inquināris
inquināre
inquinābāris
inquinābāre
inquināberis
inquinābere
3rd sg.inquināturinquinābāturinquinābitur
1st pl.inquināmurinquinābāmurinquinābimur
2nd pl.inquināminīinquinābāminīinquinābiminī
3rd pl.inquinanturinquinābanturinquinābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inquinerinquinārer
2nd sg.inquinēris
inquinēre
inquinārēris
inquinārēre
3rd sg.inquinēturinquinārētur
1st pl.inquinēmurinquinārēmur
2nd pl.inquinēminīinquinārēminī
3rd pl.inquinenturinquinārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inquināinquināre
pres. 2nd pl.inquināteinquināminī
fut. 2nd sg.inquinātōinquinātor
fut. 3rd sg.inquinātōinquinātor
fut. 2nd pl.inquinātōte—
fut. 3rd pl.inquinantōinquinantor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinquināreinquinārī
perfect infinitiveinquināvisse
inquināsse
inquinātum esse
future infinitiveinquinātūrum esseinquinātum īrī
present participleinquināns
inquinante, inquinantem, inquinantēs, inquinantī, inquinantia, inquinantibus, inquinantis, inquinantīs, inquinantium
—
perfect participle—inquinātus
inquināta, inquinātā, inquinātae, inquinātam, inquinātārum, inquinātās, inquinātī, inquinātōrum, inquinātōs
future participleinquinātūrus
inquinātūra, inquinātūrā, inquinātūrae, inquinātūram, inquinātūrārum, inquinātūrās, inquinātūre, inquinātūrī, inquinātūrīs, inquinātūrō, inquinātūrōrum, inquinātūrōs, inquinātūrum
inquinandus
inquinanda, inquinandā, inquinandae, inquinandam, inquinandārum, inquinandās, inquinande, inquinandīs, inquinandōrum, inquinandōs
gerundinquinandī, inquinandō, inquinandumsupineinquinātum, inquinātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

vita omnibus flagitiis inquinata
a life defiled by every crime.
oratio inquinata (De Opt. Gen. Or. 3. 7)
incorrect language.
vitiis, sceleribus inquinatum, contaminatum, obrutum esse
to be vicious, criminal.

inquĭno, āvi, ātum, 1, v. a. cunire, acc. to Paul. ex Fest. p. 50 Müll.,
I. to befoul, stain, pollute, defile (syn.: polluo, contamino, conspurco).
I. Lit.: vestem, Plaut. Capt. 2, 2, 17: mentior at si quid, merdis caput inquiner albis Corvorum, Hor. S. 1, 8, 37: ruris opes niteant: inquinet arma situs, Ov. F. 4, 928: (gurgitem) venenis, id. M. 14, 56: segetem injecto lolio, Dig. 9, 2, 27. —
II. Trop., to pollute, defile, corrupt, contaminate: saepe unus puer petulans atque impurus inquinat gregem puerorum, Varr. ap. Non. 168, 7: amicitiam nomine criminoso, Cic. Planc. 19, 46: agros turpissimis possessoribus, id. Phil, 2, 17, 43: omnem splendorem honestatis, id. Fin. 5, 8, 22: urbis jura et exempla corrumpere domesticaque immanitate inquinare, id. Deiot. 12, 23: senatum, Liv. 9, 46, 10: famam alterius, id. 29, 37 med.: argumenta puerorum foedis amoribus, Quint. 10, 1, 100; cf. id. 2, 5, 24; 4, 2, 102: se parricidio, Cic. Tusc. 5, 2, 6: se vitiis atque flagitiis, id. ib. 1, 30, 72: nuptias et genus et domos, Hor. C. 3, 6, 18: Juppiter inquinavit aere tempus aureum, id. Epod. 16, 64.—Hence, inquĭnātus, a, um, P. a., befouled, polluted.
A. Lit.: aqua turbida et cadaveribus inquinata, Cic. Tusc. 5, 34, 97.—
2. Transf., stained, dyed: bis murice vellus inquinatum, Mart. 4, 4, 6.—
B. Trop., defiled, impure, filthy, base.
1. In gen.: omnibus flagitiis vita inquinata, Cic. Rosc. Am. 24, 68: nihil hoc homine inquinatius, id. Fl. 22, 53: sordidissima ratio et inquinatissima, id. Off. 2, 6, 21: quis in voluptate inquinatior, id. Cael. 6, 13: comitia largitione inquinata, id. Q. Petit. Cons. fin.: dextra inquinatior, Cat. 33, 3: sermo inquinatissimus, Cic. Verr. 2, 3, 26, § 65.—
2. In partic.
a. Of speech, low, base: est vitiosum in verbis, si inquinatum, si abjectum, Cic. Opt. Gen. Or. 3, 7: versus inquinatus, insuavissima littera, id. Or. 49, 163. —
b. Tinctured, slightly imbued with any thing (cf. A. 2.): litteris satis inquinatus est, Petr. Fragm. Trag. 46 Burm.: non inquinati sumus (istis vitiis), sed infecti, Sen. Ep. 59 med.— Adv.: inquĭnātē, filthily, impurely; loqui, Cic. Brut. 37, 140; 74, 258.

Origins

Uncertain; according to the 8th century abridgment of Festus by Paul the Deacon, the word comes from cunio (“to shit”). Cognate with caenum, obscenus according to Pokorny.

Descendants
  • Spanishenconar
  • Englishinquinate
  • Italianinquinare
  • Portugueseinquinar
  • Spanishinquinar

In English words that came into English from inquinō

  • inquinateinquināre

Quick answers

What does inquinō mean in Latin?
inquinō, a verb, means “to pollute, defile, stain, befoul; to corrupt, contaminate”.
What are the principal parts of inquinō?
inquinō, inquināre, inquināvī, inquinātum (first conjugation).
How do you pronounce inquinō?
In classical Latin, [ˈɪŋ.kʷɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiŋ.kʷi.no].