adjectivethird-declension two-termination adjective
innōminābilis
innōminābilis (neuter innōminābile)
Classical[ɪn.noː.mɪˈnaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.no.miˈnaː.bi.lis]
Meaning
- obsoletetwo terminationunnameable
- obsoletetwo terminationnameless, unnamed
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | innōminābilis | innōminābilis | innōminābile |
| genitive | innōminābilis | innōminābilis | innōminābilis |
| dative | innōminābilī | innōminābilī | innōminābilī |
| accusative | innōminābilem | innōminābilem | innōminābile |
| ablative | innōminābilī | innōminābilī | innōminābilī |
| vocative | innōminābilis | innōminābilis | innōminābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | innōminābilēs | innōminābilēs | innōminābilia |
| genitive | innōminābilium | innōminābilium | innōminābilium |
| dative | innōminābilibus | innōminābilibus | innōminābilibus |
| accusative | innōminābilīs innōminābilēs | innōminābilīs innōminābilēs | innōminābilia |
| ablative | innōminābilibus | innōminābilibus | innōminābilibus |
| vocative | innōminābilēs | innōminābilēs | innōminābilia |
innōmĭnābĭlis, e, adj. 2. in-nomino,
I. that cannot be named, nameless (post-class.):
indictus, innominabilis, App. Dogm. Plat. 1, p. 3, 30; Tert. adv. Val. 37 (dub.).Origins
in- (“un-”) + nōminābilis (“nameable”), from nōminō (“I name”) + -bilis (“-able”).
Descendants
- Englishinnominable
- Frenchinnommable
- Italianinnominabile
In English words that came into English from innōminābilis
- innominableinnōminābilis