LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

initiō

initiō (present infinitive initiāre, perfect active initiāvī, supine initiātum)
Classical[ɪˈnɪ.ti.oː]Ecclesiastical[iˈnit.t͡si.o]

Meaning

  1. to begin, originate
  2. to initiate, consecrate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.initiōinitiābaminitiābōinitiāvīinitiāveraminitiāverō
initiārō
2nd sg.initiāsinitiābāsinitiābisinitiāvistī
initiāstī
initiāverās
initiārās
initiāveris
3rd sg.initiatinitiābatinitiābitinitiāvitinitiāverat
initiārat
initiāverit
initiārit
1st pl.initiāmusinitiābāmusinitiābimusinitiāvimusinitiāverāmusinitiāverimus
initiārimus
2nd pl.initiātisinitiābātisinitiābitisinitiāvistis
initiāstis
initiāverātis
initiārātis
initiāveritis
initiāritis
3rd pl.initiantinitiābantinitiābuntinitiāvērunt
initiāvēre, initiārunt
initiāverant
initiārant
initiāverint
initiārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.initieminitiāreminitiāverim
initiārim
initiāvissem
initiāssem
2nd sg.initiēsinitiārēsinitiāverīsinitiāvissēs
initiāssēs
3rd sg.initietinitiāretinitiāverit
initiārit
initiāvisset
initiāsset
1st pl.initiēmusinitiārēmusinitiāverīmus
initiārīmus
initiāvissēmus
initiāssēmus
2nd pl.initiētisinitiārētisinitiāverītis
initiārītis
initiāvissētis
initiāssētis
3rd pl.initientinitiārentinitiāverint
initiārint
initiāvissent
initiāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.initiorinitiābarinitiābor
2nd sg.initiāris
initiāre
initiābāris
initiābāre
initiāberis
initiābere
3rd sg.initiāturinitiābāturinitiābitur
1st pl.initiāmurinitiābāmurinitiābimur
2nd pl.initiāminīinitiābāminīinitiābiminī
3rd pl.initianturinitiābanturinitiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.initierinitiārer
2nd sg.initiēris
initiēre
initiārēris
initiārēre
3rd sg.initiēturinitiārētur
1st pl.initiēmurinitiārēmur
2nd pl.initiēminīinitiārēminī
3rd pl.initienturinitiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.initiāinitiāre
pres. 2nd pl.initiāteinitiāminī
fut. 2nd sg.initiātōinitiātor
fut. 3rd sg.initiātōinitiātor
fut. 2nd pl.initiātōte—
fut. 3rd pl.initiantōinitiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinitiāreinitiārī
perfect infinitiveinitiāvisse
initiāsse
initiātum esse
future infinitiveinitiātūrum esseinitiātum īrī
present participleinitiāns
initiante, initiantem, initiantēs, initiantī, initiantia, initiantibus, initiantis, initiantīs, initiantium
—
perfect participle—initiātus
initiāta, initiātā, initiātae, initiātam, initiātārum, initiātās, initiātī, initiātōrum, initiātōs
future participleinitiātūrus
initiātūra, initiātūrā, initiātūrae, initiātūram, initiātūrārum, initiātūrās, initiātūre, initiātūrī, initiātūrīs, initiātūrō, initiātūrōrum, initiātūrōs, initiātūrum
initiandus
initianda, initiandā, initiandae, initiandam, initiandārum, initiandās, initiande, initiandīs, initiandōrum, initiandōs
gerundinitiandī, initiandō, initiandumsupineinitiātum, initiātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sacris initiari (Quintil. 12. 10. 14)
to be initiated into the mysteries of a cult.

ĭnĭtĭo, āvi, ātum, 1, v. a. initium.
I. To begin, originate (only late Lat.): ver tunc initiatur, Firm. 2, 12: brassicam seremus vel irriguo loco, vel pluviā initiante madefacto, when the rainy season begins (which begins again after the dog-days), Pall. 7, 4: ex his initiata sunt cetera, Tert. adv. Val. 15: initiatum jurgium, Cod. Just. 3, 6, 3 al.—
II. To initiate, consecrate, or admit to secret religious rites.
A. Of the sacred mysteries of Ceres: initienturque eo ritu Cereri, quo Romae initiantur, Cic. Leg. 2, 15, 37; cf. id. ib. 2, 9, 21; Liv. 31, 14, 7; Just. 11, 7.—Of other mysteries: initiari Bacchis, Liv. 39, 14, 8; 39, 9, 4: magicis cernis aliquem, Plin. 30, 2, 6, § 17; Varr. ap. Non. 108, 21.—
B. In gen., to initiate into, consecrate to any thing (rare): neque enim est sanctius sacris iisdem quam studiis initiari, Quint. 1, 2, 20: litteris, Plin. Ep. 5, 15, 8; Symm. Ep. 4, 20.—
C. To baptize (eccl. Lat.), Tert. Monog. 8, de Joh. Bapt.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Proto-Indo-European*h₁ey-
  5. Proto-Indo-European*h₁éyti
  6. Proto-Italic*ejō
  7. Proto-Italic*eō
  8. Proto-Italic*eneō
  9. Latininitiō

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin initium Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin initiō From initium (“beginning”) + -ō.

Descendants
  • Catalaniniciar
  • Englishinitiate
  • Frenchinitier
  • Italianiniziare
  • Portugueseiniciar
  • Romanianiniția
  • Spanishiniciar
  • Albaniannis
  • Asturiananiciar
  • Asturianañiciar

Quick answers

What does initiō mean in Latin?
initiō, a verb, means “to begin, originate; to initiate, consecrate”.
What are the principal parts of initiō?
initiō, initiāre, initiāvī, initiātum (first conjugation).
How do you pronounce initiō?
In classical Latin, [ɪˈnɪ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnit.t͡si.o].
Where does initiō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Proto-Indo-European *h₁ey- → Proto-Indo-European *h₁éyti → Proto-Italic *ejō → Proto-Italic *eō → Proto-Italic *eneō → Latin initiō.