LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbirregular conjugation

ineō

ineō (present infinitive inīre, perfect active iniī or inīvī, supine initum)
Classical[ˈɪ.ne.oː]Ecclesiastical[ˈiː.ne.o]

Meaning

  1. to enter, go into
  2. to begin
    inire consiliumto take a resolution, to determine to perform a plan
    inire societatem cum aliquoto enter into an alliance with someone
  3. broadlytransitiveto take up (an office, position)
    magistratum inireto take up the magistracy
    imperium inireto come to power
  4. to have sexual intercourse

Latīnē defined in Latin in our graded readers

incipere; cōnsilium inīre = cōnsilium capere
enter upon
ineō -īre, -iī — in De Bello Gallico III, ch. 12

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Inire · Intrare · Introire · Ingredi

1. Inire denotes almost always only a figurative entering, as to engage in any thing, for example, inire pugnam, numerum, etc.; whereas intrare, introire, ingredi, a literal entering; intrare is usually transitive, as to enter, and has an emphasis on the verbal part of the word; whereas introire is intransitive, as to step in, and has an emphasis on the adverbial part of the word. In the phrase intrare curiam one thinks more of the mere threshold, which is to be stepped over; in the phrase introire one thinks more of the four walls by which one is to be enclosed. 2. Intrare and introire suppose a space distinctly limited by walls, boundaries, marks; whereas ingredi supposes, generally, any limited space, for example, viam, pontem, etc. (iv. 521.)

Conjugation irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ineōinībaminībōiniī
inīvī
inieram
inīveram
inierō
inīverō
2nd sg.inīsinībāsinībisinīstī
iniistī, inīvistī
inierās
inīverās
inieris
inīveris
3rd sg.initinībatinībit
inīet
iniit
inīvit
inierat
inīverat
inierit
inīverit
1st pl.inīmusinībāmusinībimusiniimus
inīvimus
inierāmus
inīverāmus
inierimus
inīverimus
2nd pl.inītisinībātisinībitisinīstis
iniistis, inīvistis
inierātis
inīverātis
inieritis
inīveritis
3rd pl.ineuntinībantinībuntiniērunt
iniēre, inīvērunt, inīvēre
inierant
inīverant
inierint
inīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ineaminīreminierim
inīverim
inīssem
iniissem, inīvissem
2nd sg.ineāsinīrēsinierīs
inīverīs
inīssēs
iniissēs, inīvissēs
3rd sg.ineatinīretinierit
inīverit
inīsset
iniisset, inīvisset
1st pl.ineāmusinīrēmusinierīmus
inīverīmus
inīssēmus
iniissēmus, inīvissēmus
2nd pl.ineātisinīrētisinierītis
inīverītis
inīssētis
iniissētis, inīvissētis
3rd pl.ineantinīrentinierint
inīverint
inīssent
iniissent, inīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ineorinībarinībor
2nd sg.inīris
inīre
inībāris
inībāre
inīberis
inībere
3rd sg.inīturinībāturinībitur
1st pl.inīmurinībāmurinībimur
2nd pl.inīminīinībāminīinībiminī
3rd pl.ineunturinībanturinībuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inearinīrer
2nd sg.ineāris
ineāre
inīrēris
inīrēre
3rd sg.ineāturinīrētur
1st pl.ineāmurinīrēmur
2nd pl.ineāminīinīrēminī
3rd pl.ineanturinīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inīinīre
pres. 2nd pl.inīteinīminī
fut. 2nd sg.inītōinītor
fut. 3rd sg.inītōinītor
fut. 2nd pl.inītōte—
fut. 3rd pl.ineuntōineuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinīreinīrī
perfect infinitiveinīsse
iniisse, inīvisse
initum esse
future infinitiveinitūrum esseinitum īrī
present participleiniēns
ineunte, ineuntem, ineuntēs, ineuntī, ineuntia, ineuntibus, ineuntis, ineuntīs, ineuntium
—
perfect participle—initus
inita, initā, initae, initam, initārum, initās, initī, initōrum, initōs
future participleinitūrus
initūra, initūrā, initūrae, initūram, initūrārum, initūrās, initūre, initūrī, initūrīs, initūrō, initūrōrum, initūrōs, initūrum
ineundus
ineunda, ineundā, ineundae, ineundam, ineundārum, ineundās, ineunde, ineundīs, ineundōrum, ineundōs
gerundineundī, ineundō, ineundumsupineinitum, initū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

inire magistratum
to enter into office.
ineunte, primo vere
at the beginning of spring.
bellum cum aliquo inire
to begin a war with some one.
initio anni, ineunte anno
at the beginning of the year.
inita subductaque ratione
after mature deliberation.
proelium inire (Liv. 2. 14)
to engage.
societatem inire, facere cum aliquo
to associate with some one.
gratiam inire ab aliquoor apud aliquem
to gain a person's esteem, friendship.
8 more phrases
rationem alicuius rei inire, subducere
to go through accounts, make a valuation of a thing.
inita subductaque ratione aliquid facere
to do something after careful calculation.
viam ingredi, inire (also metaphorically)
to enter upon a route; to take a road.
ab ineunte (prima) aetate (De Or. 1. 21. 97)
from one's entry into civil life.
amicitiam cum aliquo jungere, facere, inire, contrahere
to form a friendship with any one.
gratiam inire apud aliquem, ab aliquo (cf. sect. V. 12)
to gain some one's favour.
meae vitae rationes ab ineunte aetate susceptae (Imp. Pomp. 1. 1.)
the principles which I have followed since I came to man's estate.
consilium capere, inire (de aliqua re, with Gen. gerund., with Inf., more rarely ut)
to form a plan, make a resolution.

ĭn-ĕo, īvi and ĭi, ĭtum, īre (iniri only ap. Vop. Procul. 12, 7;
I. fut. iniet, Sen. Ben. 21, 2), v. a. and n.
I. To go into, to enter a place (class.).
A. Lit.
1. In gen., constr. with acc., or with in and acc.
(a). With acc.: illius domum, Cic. Deiot. 3, 8: urbem, Liv. 3, 24, 8: Argolicas acies non ignarus ini (i. e. inii), Stat. Th. 8, 107: convivia, Cic. Rosc. Am. 18, 52: viam, iter, to enter on a journey, id. Mur. 12, 26.—Pass.: nemus nullis illud initur equis, Ov. F. 3, 266: (Hispania) prima Romanis inita provinciarum, Liv. 28, 12, 12.—
(b). With in and acc.: in urbem, Liv. 24, 9, 2.—
2. In partic., to know, in mal. part., Liv. 41, 13, 2: reginam, Drusillam, Anton. ap. Suet. Aug. 69: feminae viros ineunt, Sen. Ep. 95, 21; so of animals, to pair, Varr. R. R. 2, 7, 9; Plin. 10, 63, 83, § 178.—Pass.: vacca ab agresti tauro inita, Liv. 41, 13, 2; cf.: sic velut inita arbor fecundo semine fertilior exstat, Col. 5, 9, 16.—
B. Trop., to enter upon, begin a business, an enterprise, occupation, office, etc.: magistratum, Cic. Phil. 3, 1, 2: consulatum, Liv. 24, 9, 7: imperium, Suet. Tib. 67.—Pass.: inito magistratu, Liv. 36, 1, 1: magnum et difficile certamen iniens, Cic. Fin. 4, 12, 31; Curt. 4, 3, 12: proelium, id. Off. 1, 11, 37; Vell. 2, 55, 3; Suet. Tib. 2; id. Vesp. 4: pugnas, Verg. A. 11, 912: bellum, Curt. 5, 9, 4.—Pass.: bellum cum rege Philippo initum est, Liv. 31, 5, 1; 36, 1, 5: numerum, to go into an enumeration, i. e. to enumerate, give the number: numerus interfectorum haud facile iniri potuit, Liv. 38, 23, 6: numerus inibatur, Caes. B. G. 7, 76: rationem, to make an estimate: rationem inire oportet operarum, dierum, Cato, R. R. 2, 2; cf.: initā subductāque ratione, Cic. N. D. 3, 29, 71: inire rationem also freq. signifies, to calculate, consider, find out, devise, contrive: rogo, ut adjuves ineasque rationem, quemadmodum ea mulier Romam perducatur, id. Fam. 13, 28, 2: mihi ineunda ratio, et via reperiunda est, qua ad Apronii quaestum possim pervenire, Cic. Verr. 2, 3, 46. § 110: ut multa tam gravis depelleretur, a me inita ratio est. id. Fam. 5, 20, 4: rationem de re, id. Phil. 5, 19, 53: ad hunc interficiendum talem iniit rationem, Nep. Hann. 10, 3: aestimationem, to make an estimate, to estimate, value, Sen. Ben. 3, 8 fin.: mensuram agrorum, to take the measure of, to measure, survey, Col. 5, 3, 1: societatem cum aliquo, to enter into or form an association with a person, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 3; so of an alliance, Suet. Tib. 2: bellum, to take part in, Cic. Off. 1, 11, 37; Curt. 5, 9, 4: pugnas, to begin, Verg. A. 11, 912: pugnam, Vell. 1, 9, 3; 2, 55, 3: indutias, to conclude, make, Plin. Pan. 11, 5: consilium, to form a plan, Ov. F. 3, 380: consilia inibat, quemadmodum a Gergovia discederet, formed plans, considered, deliberated, Caes. B. G. 7, 43: consilium facinoris contra vitam alicujus, Cic. Deiot. 2, 4: gratiam, to get into the good graces, obtaĭn the favor of: plures ineuntur gratiae, si, etc., the favor of many is gained, id. Brut. 57, 209: gratiam ab aliquo, Nep. Alcib. 9 fin.: apud regem initam gratiam volebant, Liv. 36, 5, 3: summam gratiam a bonis omnibus, Cic. Att. 7, 9, 3: viam, to find out a way to do any thing: ineamus viam aliquam, qua utri utris imperent, decerni possit, Liv. 1, 23, 9: suffragia, i. q. dare, id. 3, 17, 4; 3, 25, 4: inită aestate, in the beginning of, Caes. B. G. 2, 2; 2, 35, 2; cf.: inită hieme, id. ib. 3, 7, 1.—Poet.: somnum, to fall asleep, Verg. E. 1, 56: ipse ego paulisper pro te tua munera inibo, to undertake, id. A. 5, 846: formam vitae, to enter upon a course of life, Tac. A. 1, 74: teque adeo decus hoc aevi, te consule (puer), inibit, Pollio, he will enter on this golden age during your consulship, Verg. E. 4, 11 Ladew.; cf. Forbig. ad loc.—
II. v. n. (= incipere), to make a beginning, to begin: ex ineunte aevo, Lucr. 5, 859; so, ineunte vere, Cic. de Imp. Pomp. 12, 35 fin.: ineunte aestate, id. Att. 4, 2, 6: ab ineunte aetate, id. de Or. 1, 21, 97: ab ineunte adulescentia, id. Div. in Caecil. 2, 4; Nep. Alcib. 2, 2; cf. id. Them. 1, 1 al.

Origins

Inherited from Proto-Italic *eneō. By surface analysis, in- (“in, into”) + eō (“to go”).

Quick answers

What does ineō mean in Latin?
ineō, a verb, means “to enter, go into; to begin; to have sexual intercourse”.
What are the principal parts of ineō?
ineō, inīre, iniī, initum (irregular conjugation).
How do you pronounce ineō?
In classical Latin, [ˈɪ.ne.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiː.ne.o].