LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

inimīcitia

inimīcitia f (genitive inimīcitiae)
Classical[ɪ.nɪ.miːˈkɪ.ti.a]Ecclesiastical[i.ni.miˈt͡ʃit.t͡si.a]

Meaning

  1. plural normallyEnmity, hostility, ill will
    SĪMŌ: Eho, nōn tū dīxtī esse inter eōs inimīcitiās, carnufex?SIMO: Hey, didn’t you say there was enmity between them, you scoundrel? (Translated literally, Simo’s description of a young couple may sound overly formal. Idiomatic alternatives: “they weren’t getting along,” “they had a falling out,” or “they broke up.”)166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 852
  2. aversion, dislike, hatred

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Odium · Invidia · Inimicitia · Simultas

1. Odium and invidia denote the feeling of aversion; inimicitia and simultas, the exterior state arising from this feeling. 2. Invidia has a negative character, like disaffection, like δύσνοια, and is a temporary feeling, in opp. to gratia or favor; whereas odium (from ὀδύσασθαι) has a character thoroughly positive, like hatred, μῖσος, and is a deep-rooted feeling, in opp. to amor. Plin. Pan. 68, 7. Hence, invidia is the beginning of odium. Invidia has merely persons; odium, persons and things for its objects. Tac. Ann. ii. 56. Armenii . . . sæpius discordes sunt, adversus Romanos odio, et in Parthum invidia. xiii. 15. Nero intellecta invidia odium intendit. Plin. Pan. 84, 2. Exardescit invidia, cujus finis est odium. 3. Inimicitia denotes any enmity which has its foundation in antipathy or disagreement, like δυσμένεια, ἔχθρα; whereas simultas (ὁμαλότης) denotes a political enmity, which has its foundation in rivalship, like φιλονεικία. Suet. Vesp. 6. Simultas quam ex æmulatione non obscuræ gerebant. (iii. 73.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeinimīcitiainimīcitiae
genitiveinimīcitiaeinimīcitiārum
dativeinimīcitiaeinimīcitiīs
accusativeinimīcitiaminimīcitiās
ablativeinimīcitiāinimīcitiīs
vocativeinimīcitiainimīcitiae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

inimicitias deponere
to lay aside one's differences.
inimicitias cum aliquo suscipere
to make a person one's enemy.
inimicitias gerere, habere, exercere cum aliquo
to be at enmity with a man.
sunt or intercedunt mihi cum aliquo inimicitiae
I am on bad terms with a person.

ĭnĭmīcĭtĭa, ae, f. inimicus,
I. enmity, hostility, usu. in plur.: capere inimicitias in aliquem, Ter. Phorm. 2, 3, 23: suscipere, Cic. Fam. 2, 18, 2: intercedunt mihi inimicitiae cum aliquo, id. Cael. 13, 32: erant ei veteres inimicitiae cum Rosciis, id. Rosc. Am. 6, 17: inimicitias insitas habere et gerere cum aliquo, id. Font. 11, 23: inimicitias subire, Cic. Verr. 2, 5, 71, § 182: denuntiare alicui, id. Fl. 1, 2: exstinguere, id. Prov. Cons. 9, 22: inimicitias suas donare rei publicae, id. Fam. 5, 4, 2: inimicitias suas temporibus rei publicae permittere, id. Sest. 33, 72: nobiles inter eos, well known, Liv. 37, 35, 7: nobilissimae, id. 39, 4, 8; 40, 45, 7: paternae, id. 44, 25, 1: inimicitias habere conceptas ex aliqua re, Caes. B. C. 3, 16: exercere cum aliquo, Sall. C. 49: contrahere, Quint. 7, 1, 53: privatas ulcisci, Tac. A. 3, 12: fovere, id. ib. 11, 6: capitales, deadly, Paul. Sent. 2, 27, 1: mortales, transient, temporary (opp. amicitiae inmortales), Liv. 40, 46, 12.—
(b). Sing.: inimicitia (est) ira ulciscendi tempus observans, Cic. Tusc. 4, 9, 21; 4, 7, 16: miscent inter sese inimicitiam agitantes, Enn. ap. Gell. 20, 10 (Ann. v. 275 Vahl.): aeque inimicitiam atque amicitiam in frontem promptam gero, id. ib. 19, 8, 6 (Trag. v. 8 Vahl.): cum eo reveni ex inimicitia in gratiam, Plaut. Stich. 3, 1, 8: inimicitiae causa, Dig. 22, 5, 3; 5, 1, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininimīcitia

Proto-Indo-European *h₃emh₃-der. Proto-Italic *amāō Latin amō Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -īcus Latin amīcus Latin inimīcus Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin -itia Latin inimīcitia From inimīcus (“unfriendly, hostile, inimical”) + -itia.

Descendants
  • Italianinimicizia
  • Romanianinimiciție
  • Romanianinamiciție
  • Siciliannimicizzia

Quick answers

What does inimīcitia mean in Latin?
inimīcitia, a noun, means “Enmity, hostility, ill will; aversion, dislike, hatred”.
What is the genitive of inimīcitia?
The genitive singular is inimīcitiae. inimīcitia is feminine, first declension.
How do you pronounce inimīcitia?
In classical Latin, [ɪ.nɪ.miːˈkɪ.ti.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.ni.miˈt͡ʃit.t͡si.a].
Where does inimīcitia come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inimīcitia.