LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

inclāmō

inclāmō (present infinitive inclāmāre, perfect active inclāmāvī, supine inclāmātum)
Classical[ɪŋˈkɫaː.moː]Ecclesiastical[iŋˈklaː.mo]

Meaning

  1. to cry out to; to call upon; to invoke
  2. to exclaim against, rebuke, scold
  3. to cry aloud, call out

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inclāmōinclāmābaminclāmābōinclāmāvīinclāmāveraminclāmāverō
inclāmārō
2nd sg.inclāmāsinclāmābāsinclāmābisinclāmāvistī
inclāmāstī
inclāmāverās
inclāmārās
inclāmāveris
3rd sg.inclāmatinclāmābatinclāmābitinclāmāvitinclāmāverat
inclāmārat
inclāmāverit
inclāmārit
1st pl.inclāmāmusinclāmābāmusinclāmābimusinclāmāvimusinclāmāverāmusinclāmāverimus
inclāmārimus
2nd pl.inclāmātisinclāmābātisinclāmābitisinclāmāvistis
inclāmāstis
inclāmāverātis
inclāmārātis
inclāmāveritis
inclāmāritis
3rd pl.inclāmantinclāmābantinclāmābuntinclāmāvērunt
inclāmāvēre, inclāmārunt
inclāmāverant
inclāmārant
inclāmāverint
inclāmārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inclāmeminclāmāreminclāmāverim
inclāmārim
inclāmāvissem
inclāmāssem
2nd sg.inclāmēsinclāmārēsinclāmāverīsinclāmāvissēs
inclāmāssēs
3rd sg.inclāmetinclāmāretinclāmāverit
inclāmārit
inclāmāvisset
inclāmāsset
1st pl.inclāmēmusinclāmārēmusinclāmāverīmus
inclāmārīmus
inclāmāvissēmus
inclāmāssēmus
2nd pl.inclāmētisinclāmārētisinclāmāverītis
inclāmārītis
inclāmāvissētis
inclāmāssētis
3rd pl.inclāmentinclāmārentinclāmāverint
inclāmārint
inclāmāvissent
inclāmāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inclāmorinclāmābarinclāmābor
2nd sg.inclāmāris
inclāmāre
inclāmābāris
inclāmābāre
inclāmāberis
inclāmābere
3rd sg.inclāmāturinclāmābāturinclāmābitur
1st pl.inclāmāmurinclāmābāmurinclāmābimur
2nd pl.inclāmāminīinclāmābāminīinclāmābiminī
3rd pl.inclāmanturinclāmābanturinclāmābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inclāmerinclāmārer
2nd sg.inclāmēris
inclāmēre
inclāmārēris
inclāmārēre
3rd sg.inclāmēturinclāmārētur
1st pl.inclāmēmurinclāmārēmur
2nd pl.inclāmēminīinclāmārēminī
3rd pl.inclāmenturinclāmārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inclāmāinclāmāre
pres. 2nd pl.inclāmāteinclāmāminī
fut. 2nd sg.inclāmātōinclāmātor
fut. 3rd sg.inclāmātōinclāmātor
fut. 2nd pl.inclāmātōte—
fut. 3rd pl.inclāmantōinclāmantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinclāmāreinclāmārī
perfect infinitiveinclāmāvisse
inclāmāsse
inclāmātum esse
future infinitiveinclāmātūrum esseinclāmātum īrī
present participleinclāmāns
inclāmante, inclāmantem, inclāmantēs, inclāmantī, inclāmantia, inclāmantibus, inclāmantis, inclāmantīs, inclāmantium
—
perfect participle—inclāmātus
inclāmāta, inclāmātā, inclāmātae, inclāmātam, inclāmātārum, inclāmātās, inclāmātī, inclāmātōrum, inclāmātōs
future participleinclāmātūrus
inclāmātūra, inclāmātūrā, inclāmātūrae, inclāmātūram, inclāmātūrārum, inclāmātūrās, inclāmātūre, inclāmātūrī, inclāmātūrīs, inclāmātūrō, inclāmātūrōrum, inclāmātūrōs, inclāmātūrum
inclāmandus
inclāmanda, inclāmandā, inclāmandae, inclāmandam, inclāmandārum, inclāmandās, inclāmande, inclāmandīs, inclāmandōrum, inclāmandōs
gerundinclāmandī, inclāmandō, inclāmandumsupineinclāmātum, inclāmātū

in-clāmo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. To cry out to, to call upon, in a good or bad sense.
A. In a good sense (class.), to call upon for assistance, to invoke.
(a). With acc.: comitem suum inclamavit, Cic. Inv. 2, 4, 14: Fulvium Taurea nomine inclamavit, Liv. 26, 15, 11: delphinus inclamatus a puero, Plin. 9, 8, 8, § 25: nomen alicujus, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124.—
(b). Absol.: ita te para, ut, si inclamaro, advoles, call out, Cic. Att. 2, 18 fin.; cf. id. ib. 2, 20, 5: nemo inclamavit patronorum, id. de Or. 1, 53 fin.: quasi inclamaret aut testaretur locutus est, Quint. 11, 3, 172.—
B. In a bad sense, to call out against, exclaim against, rebuke, scold, revile, abuse (mostly ante-class. and post-Aug.; perh. not in Cic.): inclamare conviciis et maledictis insectari, Paul. ex Fest. p. 108 Müll.: nolito acriter Eum inclamare, Plaut. Cist. 1, 1, 111: aliquem, id. Mil. 4, 2, 44; id. Stich. 2, 2, 4; id. Truc. 3, 2, 4: in aliquem, to cry out aloud, Gell. 5, 9 fin.: contra aliquem voce quam maximā, Aur. Vict. Epit. 12 fin.; cf.: quo tu turpissime, magnā Inclamat voce, Hor. S. 1, 9, 76: pastorum unus ... inclamat alios, quid cessarent, cum, etc., loudly remonstrates, Liv. 10, 4, 8.—
II. To cry aloud, call out.—With dat.: dum Albanus exercitus inclamat Curiatiis, uti opem ferant fratri, Liv. 1, 25, 9: timidae puellae, Ov. Am. 1, 7, 45.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininclāmō

Proto-Indo-European *kelh₁- Proto-Indo-European *-m- Proto-Indo-European *kl̥h₁m- Proto-Italic *klām-der. Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin clāmō Latin inclāmō From in- (“in, at, on”) + clāmō (“shout, call”).

Quick answers

What does inclāmō mean in Latin?
inclāmō, a verb, means “to cry out to; to call upon; to invoke”.
What are the principal parts of inclāmō?
inclāmō, inclāmāre, inclāmāvī, inclāmātum (first conjugation).
How do you pronounce inclāmō?
In classical Latin, [ɪŋˈkɫaː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈklaː.mo].
Where does inclāmō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inclāmō.