verbfirst conjugation
inclāmō
inclāmō (present infinitive inclāmāre, perfect active inclāmāvī, supine inclāmātum)
Classical[ɪŋˈkɫaː.moː]Ecclesiastical[iŋˈklaː.mo]
Meaning
- to cry out to; to call upon; to invoke
- to exclaim against, rebuke, scold
- to cry aloud, call out
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inclāmō | inclāmābam | inclāmābō | inclāmāvī | inclāmāveram | inclāmāverō inclāmārō |
| 2nd sg. | inclāmās | inclāmābās | inclāmābis | inclāmāvistī inclāmāstī | inclāmāverās inclāmārās | inclāmāveris |
| 3rd sg. | inclāmat | inclāmābat | inclāmābit | inclāmāvit | inclāmāverat inclāmārat | inclāmāverit inclāmārit |
| 1st pl. | inclāmāmus | inclāmābāmus | inclāmābimus | inclāmāvimus | inclāmāverāmus | inclāmāverimus inclāmārimus |
| 2nd pl. | inclāmātis | inclāmābātis | inclāmābitis | inclāmāvistis inclāmāstis | inclāmāverātis inclāmārātis | inclāmāveritis inclāmāritis |
| 3rd pl. | inclāmant | inclāmābant | inclāmābunt | inclāmāvērunt inclāmāvēre, inclāmārunt | inclāmāverant inclāmārant | inclāmāverint inclāmārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inclāmem | inclāmārem | inclāmāverim inclāmārim | inclāmāvissem inclāmāssem |
| 2nd sg. | inclāmēs | inclāmārēs | inclāmāverīs | inclāmāvissēs inclāmāssēs |
| 3rd sg. | inclāmet | inclāmāret | inclāmāverit inclāmārit | inclāmāvisset inclāmāsset |
| 1st pl. | inclāmēmus | inclāmārēmus | inclāmāverīmus inclāmārīmus | inclāmāvissēmus inclāmāssēmus |
| 2nd pl. | inclāmētis | inclāmārētis | inclāmāverītis inclāmārītis | inclāmāvissētis inclāmāssētis |
| 3rd pl. | inclāment | inclāmārent | inclāmāverint inclāmārint | inclāmāvissent inclāmāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | inclāmor | inclāmābar | inclāmābor |
| 2nd sg. | inclāmāris inclāmāre | inclāmābāris inclāmābāre | inclāmāberis inclāmābere |
| 3rd sg. | inclāmātur | inclāmābātur | inclāmābitur |
| 1st pl. | inclāmāmur | inclāmābāmur | inclāmābimur |
| 2nd pl. | inclāmāminī | inclāmābāminī | inclāmābiminī |
| 3rd pl. | inclāmantur | inclāmābantur | inclāmābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | inclāmer | inclāmārer |
| 2nd sg. | inclāmēris inclāmēre | inclāmārēris inclāmārēre |
| 3rd sg. | inclāmētur | inclāmārētur |
| 1st pl. | inclāmēmur | inclāmārēmur |
| 2nd pl. | inclāmēminī | inclāmārēminī |
| 3rd pl. | inclāmentur | inclāmārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inclāmā | inclāmāre |
| pres. 2nd pl. | inclāmāte | inclāmāminī |
| fut. 2nd sg. | inclāmātō | inclāmātor |
| fut. 3rd sg. | inclāmātō | inclāmātor |
| fut. 2nd pl. | inclāmātōte | — |
| fut. 3rd pl. | inclāmantō | inclāmantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inclāmāre | inclāmārī |
| perfect infinitive | inclāmāvisse inclāmāsse | inclāmātum esse |
| future infinitive | inclāmātūrum esse | inclāmātum īrī |
| present participle | inclāmāns inclāmante, inclāmantem, inclāmantēs, inclāmantī, inclāmantia, inclāmantibus, inclāmantis, inclāmantīs, inclāmantium | — |
| perfect participle | — | inclāmātus inclāmāta, inclāmātā, inclāmātae, inclāmātam, inclāmātārum, inclāmātās, inclāmātī, inclāmātōrum, inclāmātōs |
| future participle | inclāmātūrus inclāmātūra, inclāmātūrā, inclāmātūrae, inclāmātūram, inclāmātūrārum, inclāmātūrās, inclāmātūre, inclāmātūrī, inclāmātūrīs, inclāmātūrō, inclāmātūrōrum, inclāmātūrōs, inclāmātūrum | inclāmandus inclāmanda, inclāmandā, inclāmandae, inclāmandam, inclāmandārum, inclāmandās, inclāmande, inclāmandīs, inclāmandōrum, inclāmandōs |
gerundinclāmandī, inclāmandō, inclāmandumsupineinclāmātum, inclāmātū
in-clāmo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. To cry out to, to call upon, in a good or bad sense.
A. In a good sense (class.), to call upon for assistance, to invoke.
(a). With acc.:
comitem suum inclamavit, Cic. Inv. 2, 4, 14: Fulvium Taurea nomine inclamavit, Liv. 26, 15, 11: delphinus inclamatus a puero, Plin. 9, 8, 8, § 25: nomen alicujus, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124.—(b). Absol.:
ita te para, ut, si inclamaro, advoles, call out, Cic. Att. 2, 18 fin.; cf. id. ib. 2, 20, 5: nemo inclamavit patronorum, id. de Or. 1, 53 fin.: quasi inclamaret aut testaretur locutus est, Quint. 11, 3, 172.—B. In a bad sense, to call out against, exclaim against, rebuke, scold, revile, abuse (mostly ante-class. and post-Aug.; perh. not in Cic.): inclamare conviciis et maledictis insectari, Paul. ex Fest. p. 108 Müll.:
nolito acriter Eum inclamare, Plaut. Cist. 1, 1, 111: aliquem, id. Mil. 4, 2, 44; id. Stich. 2, 2, 4; id. Truc. 3, 2, 4: in aliquem, to cry out aloud, Gell. 5, 9 fin.: contra aliquem voce quam maximā, Aur. Vict. Epit. 12 fin.; cf.: quo tu turpissime, magnā Inclamat voce, Hor. S. 1, 9, 76: pastorum unus ... inclamat alios, quid cessarent, cum, etc., loudly remonstrates, Liv. 10, 4, 8.—II. To cry aloud, call out.—With dat.:
dum Albanus exercitus inclamat Curiatiis, uti opem ferant fratri, Liv. 1, 25, 9: timidae puellae, Ov. Am. 1, 7, 45.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-clāmō āvī, ātus, āre,
to give a cry, make a call, appeal, invoke: ut, si inclamaro, advoles, call out: nemo inclamavit patronorum: volui inclamare, sed, etc., O.: Curiatiis, uti opem ferant fratri, L.: comitem suum: Fulvium nomine, L.—To exclaim against, cry in remonstrance, rebuke: ‘quo tu turpissime,’ magnā Inclamat voce, H.: alios, quid cessarent, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininclāmō
Proto-Indo-European *kelh₁- Proto-Indo-European *-m- Proto-Indo-European *kl̥h₁m- Proto-Italic *klām-der. Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin clāmō Latin inclāmō From in- (“in, at, on”) + clāmō (“shout, call”).