LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

importūnus

importūnus (feminine importūna, neuter importūnum, comparative importūnior, superlative importūnissimus)
Classical[ɪm.pɔrˈtuː.nʊs]Ecclesiastical[im.porˈtuː.nus]

Meaning

  1. adjectiveinconvenient, unsuitable
  2. adjectiveannoying
  3. adjectiverude

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimportūnusimportūna
inportūna
importūnum
inportūnum
genitiveimportūnī
inportūnī
importūnae
inportūnae
importūnī
inportūnī
dativeimportūnō
inportūnō
importūnae
inportūnae
importūnō
inportūnō
accusativeimportūnum
inportūnum
importūnam
inportūnam
importūnum
inportūnum
ablativeimportūnō
inportūnō
importūnā
inportūnā
importūnō
inportūnō
vocativeimportūne
inportūne
importūna
inportūna
importūnum
inportūnum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimportūnī
inportūnī
importūnae
inportūnae
importūna
inportūna
genitiveimportūnōrum
inportūnōrum
importūnārum
inportūnārum
importūnōrum
inportūnōrum
dativeimportūnīs
inportūnīs
importūnīs
inportūnīs
importūnīs
inportūnīs
accusativeimportūnōs
inportūnōs
importūnās
inportūnās
importūna
inportūna
ablativeimportūnīs
inportūnīs
importūnīs
inportūnīs
importūnīs
inportūnīs
vocativeimportūnī
inportūnī
importūnae
inportūnae
importūna
inportūna

importūnus (inp-), a, um, adj. from porto, qs. not conducive, not proper; opp. opportunus; hence,
I. unfit, unsuitable, inconvenient (cf.: molestus, intempestivus, praeposterus).
I. In gen. (rare): num importunum tempus in tanto otio? Cic. de Or. 2, 5, 20 B. and K. (al. inopportunum): aggeribus turribusque et aliis machinationibus locus inportunus, Sall. J. 92, 7: importuna locorum, Sil. 3, 540; cf.: Armeniam petunt, id temporis importunam, quia hiems occipiebat, Tac. A. 12, 12: etenim est in eo loco sedes huic nostro non importuna sermoni, Crass. ap. Cic. de Or. 3, 5, 18: vi quidem regere patriam aut parentis importunum est, Sall. J. 3, 2.—
II. ln partic., pregn.
A. Troublesome, grievous, distressing, dangerous (rare): quom illi inportunam tempestatem conciet, Plaut. Trin. 2, 3, 8: neque alius importunior acutiorque morbus est, Cels. 4, 3: pauperies, Hor. C. 3, 16, 37: Caphareus, stormy, Ov. M. 14, 481.—
B. With respect to character, indecorous, unmannerly, uncivil, rude, morose, harsh, churlish, cruel, savage (class.; syn.: crudelis, immanis; opp. clemens).
1. Of living beings: tam enim esse clemens tyrannus quam rex importunus potest, Cic. Rep. 1, 33: importunus atque amens tyrannus, Cic. Verr. 2, 5, 40, § 103: crudelis atque importuna mulier, id. Clu. 63, 177: tam importunus tamque crudelis, id. Fin. 1, 10, 35: crudelissimus atque importunissimus tyrannus, Liv. 29, 17, 20: uxor importuna atque incommoda, Plaut. As. 1, 1, 47: senex, Ter. Heaut. 1, 2, 23: importunissimus hostis, Cic. Cat. 2, 6, 12: decemviri, Liv. 5, 2, 8: plebeii quam fuerint importuni, vides, Cic. Fam. 9, 21 fin.: locutores, Gell. 1, 15, 1: dives et importunus, Hor. Ep. 2, 2, 185: eripiet curule cui volet importunus ebur, id. ib. 1, 6, 54: volucres, Verg. G. 1, 470; Hor. S. 1, 8, 6; cf.: ales (bubo), i. e. infausta, Verg. A. 12, 864.—
2. Of things: immanis atque importuna natura, Cic. Verr. 2, 1, 3, § 8: libidines, id. ib. 2, 4, 50, § 111: clades civitatis, id. Brut. 97, 332: mors, Ov. Am. 3, 9, 19: sitis famesque argenti, Hor. Ep. 1, 18, 23: importuna atque audax argutia, Gell. 3, 1, 6. — Adv.: importunē (inp-), unsuitably, unseasonably; rudely, violently: confidere suis testibus et importune insistere, Cic. Ac. 2, 25, 80: repetere, Dig. 13, 6, 17: immittere versum de Pyrrho, Gell. 10, 16, 18: vexare civitates tyrannica crudelitate, Just. 42, 1.—Comp.: insultare veritati, Lact. 5, 2. —Sup.: facere, Gell. 20, 6, 14.

Origins

From in- (“not”) + portus + -nus. From Proto-Italic *portus, from Proto-Indo-European *pértus (“crossing”). From *per- (“to fare”) + *-tus.

Descendants
  • Catalanimportú
  • Frenchimportun
  • Englishimportunefrom French importun
  • Romanianimportunfrom French importun
  • Italianimportuno
  • Portugueseimportuno
  • Spanishimportuno
  • Galicianimportuno

Quick answers

What does importūnus mean in Latin?
importūnus, a adjective, means “inconvenient, unsuitable; annoying; rude”.
How do you pronounce importūnus?
In classical Latin, [ɪm.pɔrˈtuː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.porˈtuː.nus].