LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

impingō

impingō (present infinitive impingere, perfect active impēgī, supine impāctum)
Classical[ɪmˈpɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[imˈpiŋ.ɡo]

Meaning

  1. to push, strike, dash against
  2. rareto press upon, force upon
  3. to force, drive, thrust, push towards a location by force
  4. to beat, thump, strike

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.impingōimpingēbamimpingamimpēgīimpēgeramimpēgerō
2nd sg.impingisimpingēbāsimpingēsimpēgistīimpēgerāsimpēgeris
3rd sg.impingitimpingēbatimpingetimpēgitimpēgeratimpēgerit
1st pl.impingimusimpingēbāmusimpingēmusimpēgimusimpēgerāmusimpēgerimus
2nd pl.impingitisimpingēbātisimpingētisimpēgistisimpēgerātisimpēgeritis
3rd pl.impinguntimpingēbantimpingentimpēgērunt
impēgēre
impēgerantimpēgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.impingamimpingeremimpēgerimimpēgissem
2nd sg.impingāsimpingerēsimpēgerīsimpēgissēs
3rd sg.impingatimpingeretimpēgeritimpēgisset
1st pl.impingāmusimpingerēmusimpēgerīmusimpēgissēmus
2nd pl.impingātisimpingerētisimpēgerītisimpēgissētis
3rd pl.impingantimpingerentimpēgerintimpēgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.impingorimpingēbarimpingar
2nd sg.impingeris
impingere
impingēbāris
impingēbāre
impingēris
impingēre
3rd sg.impingiturimpingēbāturimpingētur
1st pl.impingimurimpingēbāmurimpingēmur
2nd pl.impingiminīimpingēbāminīimpingēminī
3rd pl.impingunturimpingēbanturimpingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impingarimpingerer
2nd sg.impingāris
impingāre
impingerēris
impingerēre
3rd sg.impingāturimpingerētur
1st pl.impingāmurimpingerēmur
2nd pl.impingāminīimpingerēminī
3rd pl.impinganturimpingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.impingeimpingere
pres. 2nd pl.impingiteimpingiminī
fut. 2nd sg.impingitōimpingitor
fut. 3rd sg.impingitōimpingitor
fut. 2nd pl.impingitōte—
fut. 3rd pl.impinguntōimpinguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimpingereimpingī
perfect infinitiveimpēgisseimpāctum esse
future infinitiveimpāctūrum esseimpāctum īrī
present participleimpingēns—
perfect participle—impāctus
future participleimpāctūrusimpingendus
impingundus
gerundimpingendī, impingendō, impingendumsupineimpāctum, impāctū

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

impingo (inp-), pēgi, pactum, 3 (archaic
I. inf. pres. pass. impingier, Plaut. Capt. 3, 5, 76), v. a. in-pango, to push, strike, or drive at or into any thing; to thrust, strike, or dash against (not freq. till after the Aug. per.; cf.: incutio, infligo, illido).
I. Lit.: pugnum in os impinge, Plaut. Rud. 3, 4, 5: mustriculam in dentes, Afran. ap. Fest. s. v. mustricula, p. 148 Müll.: a paucioribus Othonianis quo minus in vallum impingerentur, would have been driven to, Tac. H. 2, 41: impactus in carcerem, Dig. 48, 3, 13; so, to forge on, fix or fasten on: jubete huic crassas compedes impingier, Plaut. Capt. 3, 5, 76; id. Pers. 4, 4, 24; cf.: fustem alicui, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 9: lapidem Aesopo, Phaedr. 3, 5, 7: laqueum alicui, Sen. Tranq. an. 10: caput parieti, Plin. Ep. 3, 16, 12: dentes arbori, Plin. 8, 3, 4, § 8: aequor scopulis, Sil. 12, 187: agmina muris, Verg. A. 5, 805; Stat. Th. 7, 28: impinge pugnum, si muttiverit, Plaut. Bacch. 4, 7, 2: pessimus gubernator, qui navem, dum portum egreditur, impegit, Quint. 4, 1, 61: clitellas ferus impingas, Hor. Ep. 1, 13, 8: nubes vehementer impactae, Sen. Q. N. 2, 12: impingere se in columnas, to dash one's self against, id. de Ira, 1, 19, 4: cum caede magna (hostem) in aciem altiore superstantem tumulo inpegere, Liv. 27, 18, 14.— Prov.: calcem impingere alicui rei, i. e. to give it a kick, to cast it aside, Petr. 46; v. calx. —
B. In gen., to hand, press upon, force upon one (rare): huic calix mulsi impingendus est, ut plorare desinat, Cic. Tusc. 3, 19, 44: alicui epistulam, id. Att. 6, 1, 6; Sen. Ep. 95: oculum libidinose, to cast upon, direct to, Tert. Idol. 2.—
II. Trop., to drive, throw upon, push or force to any thing: illum libido in contraria impinget, Sen. Ep. 95 med.: aliquem in litem ac molestiam, id. ib. 117: dicam tibi impingam grandem, I will direct or bring against you, Ter. Phorm. 2, 3, 92: naturae munus suum, to throw in her face, Sen. Prov. 6 fin.: egestas Catilinam patriae suae impegit, drove, incited him against, Flor. 3, 12, 12: quod populos scelerata impegit in arma, Luc. 6, 406: beneficium, Sen. Ben. 1, 1: quocumque visum est, libido se impingit, id. de Ira, 2, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimpingō

Proto-Indo-European *peh₂ǵ-der. Proto-Italic *pangō Latin pangō Latin impingō From in- + pangō (“fasten, drive in”).

Southern Gallo-Romance
  • Catalanempènyer
  • Catalanempenyir
  • Occitanempénher
  • Occitanempénger
Balkano-Romance
  • Romanianîmpinge
  • Romanianîmpingere
  • Aromanianpingu
  • Aromanianpindziri
Italo-Romance
  • Italianimpingere
  • Italianimpignere
  • Sicilianmpìnciri
Borrowings
  • Englishimpinge
  • Portugueseimpingir
Elsewhere
  • Italianimpinzarefrom Vulgar Latin *impinctiare
Northern Gallo-Romance
  • Valdôtainimpindrefrom Franco-Provençal emprendre
  • Old Frenchempeindre
  • Old Frenchempaindre

Quick answers

What does impingō mean in Latin?
impingō, a verb, means “to push, strike, dash against; to press upon, force upon; to force, drive, thrust, push towards a location by force”.
What are the principal parts of impingō?
impingō, impingere, impēgī, impāctum (third conjugation).
How do you pronounce impingō?
In classical Latin, [ɪmˈpɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpiŋ.ɡo].
Where does impingō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin impingō.