LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

impellō

impellō (present infinitive impellere, perfect active impulī, supine impulsum)
Classical[ɪmˈpɛl.loː]Ecclesiastical[imˈpɛl.lo]

Meaning

  1. to push, drive or strike against something; assail
  2. to drive or push forward, set in motion, urge on, impel
  3. figurativelyto impel, incite, urge, instigate, stimulate, persuade
  4. figurativelyto overthrow, subdue, rout, destroy, vanquish

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.impellōimpellēbamimpellamimpulīimpuleramimpulerō
2nd sg.impellisimpellēbāsimpellēsimpulistīimpulerāsimpuleris
3rd sg.impellitimpellēbatimpelletimpulitimpuleratimpulerit
1st pl.impellimusimpellēbāmusimpellēmusimpulimusimpulerāmusimpulerimus
2nd pl.impellitisimpellēbātisimpellētisimpulistisimpulerātisimpuleritis
3rd pl.impelluntimpellēbantimpellentimpulērunt
impulēre
impulerantimpulerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.impellamimpelleremimpulerimimpulissem
2nd sg.impellāsimpellerēsimpulerīsimpulissēs
3rd sg.impellatimpelleretimpuleritimpulisset
1st pl.impellāmusimpellerēmusimpulerīmusimpulissēmus
2nd pl.impellātisimpellerētisimpulerītisimpulissētis
3rd pl.impellantimpellerentimpulerintimpulissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.impellorimpellēbarimpellar
2nd sg.impelleris
impellere
impellēbāris
impellēbāre
impellēris
impellēre
3rd sg.impelliturimpellēbāturimpellētur
1st pl.impellimurimpellēbāmurimpellēmur
2nd pl.impelliminīimpellēbāminīimpellēminī
3rd pl.impellunturimpellēbanturimpellentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impellarimpellerer
2nd sg.impellāris
impellāre
impellerēris
impellerēre
3rd sg.impellāturimpellerētur
1st pl.impellāmurimpellerēmur
2nd pl.impellāminīimpellerēminī
3rd pl.impellanturimpellerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.impelleimpellere
pres. 2nd pl.impelliteimpelliminī
fut. 2nd sg.impellitōimpellitor
fut. 3rd sg.impellitōimpellitor
fut. 2nd pl.impellitōte—
fut. 3rd pl.impelluntōimpelluntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimpellereimpellī
perfect infinitiveimpulisseimpulsum esse
future infinitiveimpulsūrum esseimpulsum īrī
present participleimpellēns—
perfect participle—impulsus
impulsa, impulsā, impulsae, impulsam, impulsārum, impulsās, impulse, impulsī, impulsīs, impulsō, impulsōrum, impulsōs
future participleimpulsūrus
impulsūra, impulsūrā, impulsūrae, impulsūram, impulsūrārum, impulsūrās, impulsūre, impulsūrī, impulsūrīs, impulsūrō, impulsūrōrum, impulsūrōs, impulsūrum
impellendus
impellundus, impellenda, impellendā, impellendae, impellendam, impellendārum, impellendās, impellende, impellendīs, impellendōrum, impellendōs
gerundimpellendī, impellendō, impellendumsupineimpulsum, impulsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

acies hostium impellitur
the enemy's line is repulsed.
impellere aliquem in furorem
to make some one furious.
furore incensus, abreptus, impulsus
in a transport of rage.
multae causae me impulerunt ad aliquid or ut...
I was induced by several considerations to...

impello (inp-), pŭli, pulsum, 3 (archaic
I. inf. pres. pass. inpellier, Lucr. 6, 1060), v. a. in-pello, to push, drive, or strike against a thing; to strike, reach.
I. Lit.
A. In gen. (mostly poet.): cavum conversa cuspide montem Impulit in latus, Verg. A. 1, 82: vocales impellere pollice chordas, to strike, Tib. 2, 5, 3; cf. Ov. M. 10, 145: aequora remis, id. ib. 3, 657; cf.: infidum remis marmor, Verg. G. 1, 254: impellunt animae lintea Thraciae, swell, Hor. C. 4, 12, 2: auras mugitibus, Ov. M. 3, 21; cf.: maternas aures Luctus, Verg. G. 4, 349: sensus, Lucr. 1, 303: colles canoris plausibus, Claud. Cons. Prob. et Olybr. 175: cui patuere Alpes saxa impellentia caelum, Sil. 11, 217: cum fretum non impulit Ister, does not strike, i. e. does not empty into, Luc. 5, 437: impulsum ab eo dextri pedis pollice, Suet. Calig. 57: subitus antennas impulit ignis, Juv. 12, 19.—
B. In partic., with the access. idea of motion, to drive forward, set in motion, urge on, impel (class.): biremes subjectis scutulis impulsas vectibus in interiorem partem transduxit, Caes. B. C. 3, 40, 4: (navem) triplici versu (remorum), Verg. A. 5, 119: puppim remis velisque, Sil. 1, 568: ratem (levis aura), Ov. M. 15, 697: currum, Val. Fl. 6, 6: equum calce, Sil. 7, 697; cf.: cornipedem planta, id. 2, 71: Zephyris primum impellentibus undas, Verg. G. 4, 305: fluctus (ventus), Petr. 114: aequor velis, Tac. A. 2, 23: praemissus eques postremos ac latera impulit, id. ib. 2, 17: utque impulit arma, i. e. brandished, flourished, Verg. A. 8, 3: remos, id. ib. 4, 594: sagittam nervo, to shoot, discharge, Ov. M. 11, 325: semen vehementius urinam impellit, drives down, promotes the discharge of, Plin. 24, 19, 118, § 180: praecipitantem igitur impellamus et perditum prosternamus, give a push to, Cic. Clu. 26, 70; Tac. A. 4, 22: procumbunt orni, nodosa impellitur ilex, is overthrown, thrown down, Luc. 3, 440: impulit aciem, forced to give way, broke, Liv. 9, 40, 9; cf.: hostem primo impetu impulit, id. 9, 27, 9: impulsis hostibus castra cepit, Vell. 2, 70, 1: impulit Vitellianos modica caede, Tac. H. 3, 16: quem (hostem) si inpellere maturasset, id. ib. 4, 34; 78 al.— Designating the limit: in fugam atque in latebras impellere, Cic. Rab. Perd. 8, 22: se in vulnus, Vell. 2, 70 fin.: inque meos ferrum flammasque Penates Impulit, Ov. M. 12, 552: ferrum capulo tenus, Sil. 9, 382: (Aufidus) in aequora fluctus, id. 7, 482; 14, 429: jamque diem ad metas defessis Phoebus Olympo Impellebat equis, id. 11, 270.
II. Trop.
A. To move to a thing; to impel, incite, urge; esp., to instigate, stimulate, persuade (the predom. signif. in good prose); constr. usu. with aliquem in or ad aliquid and ut; less freq. with a terminal adverb, the inf., the simple acc., or absol.
(a). Aliquem in aliquid: nisi eum di immortales in eam mentem impulissent, ut, etc., Cic. Mil. 33, 89: hic in fraudem homines impulit, id. Pis. 1, 1; id. Lael. 24, 89; and: in fraudem impulsus, id. Deiot. 12, 32: in sermonem, id. de Or. 2, 89, 363: in plurimas animum audientium species impellere, Quint. 12, 10, 43.—
(b). Aliquem ad aliquid (so most freq.): ad quam quemque artem putabat esse aptum, ad eam impellere atque hortari solebat, Cic. de Or. 1, 28, 126: ad veterum annalium memoriam comprehendendam impulsi atque incensi, id. Brut. 5, 19: facile ad credendum, id. Rep. 2, 10: aliquos ad omne facinus, id. ib. 6, 1: ad maleficium, Auct. Her. 2, 21, 34: ad injuriam faciendam, Cic. Fl. 34, 85: ad scelus, id. Rosc. Am. 14, 39: ad bellum, id. Sull. 13, 36: ad crudelitatem, Quint. 8, 3, 85: ad metum, cupiditatem, odium, conciliationem, id. 3, 8, 12 et saep.—
(g). With ut: quae causa nos impulerit, ut haec tam sero litteris mandaremus, Cic. N. D. 1, 4, 7; cf. id. de Sen. 21, 77: Germanos tam facile impelli, ut in Galliam venirent, Caes. B. G. 4, 16, 1; Cic. N. D. 2, 66, 166; id. Rep. 3, 2; id. Fin. 3, 20, 65; Hor. Ep. 2, 2, 51 et saep.—
(d). With a terminal adv.: dum in dubio est animus, paulo momento huc illuc impellitur, Ter. And. 1, 5, 31: impulit huc animos, Luc. 8, 454: voluntates impellere quo velit, Cic. de Or. 1, 8, 30.—(ε) With inf.: fuerunt quos pavor nando capessere fugam impulerit, Liv. 22, 6, 7: quae mens tam dira Impulit his cingi telis? Verg. A. 2, 520; Tac. A. 6, 45; 13, 10: quendam impulit servilem ei amorem obicere, id. ib. 14, 60; Hor. C. 3, 7, 14; Stat. Th. 10, 737; Just. 3, 1, 3; 5, 1, 4; 29, 4, 5.—(ζ) With the simple acc.: ut forte legentem Aut tacitum impellat quovis sermone, to arouse, address, Hor. S. 1, 3, 65; Val. Fl. 4, 486: cum praetor lictorem impellat, Juv. 3, 128: quis modo casus impulit hos, id. 15, 120: vernacula multitudo, lasciviae sueta, impellere ceterorum rudes animos, to instigate, stimulate, Tac. A. 1, 31 Ritter. (Nipperd. implere).—In pass.: (ut) qui audiunt aut impellantur aut reflectantur, Cic. de Or. 2, 77, 312: Bellovacos impulsos ab suis principibus ab Aeduis defecisse, Caes. B. G. 2, 14, 3: vel iratum vel impulsum ab aliis, Quint. 11, 1, 71: hac fama impulsus Chremes ultro ad me venit, Ter. And. 1, 1, 72: impulsus irā ... Quibus iris impulsus, id. Hec. 3, 5, 35: furore atque amentia impulsus, Caes. B. G. 1, 40, 4: hac impulsi occasione, id. ib. 7, 1, 3: Induciomari nuntiis impulsi, id. ib. 5, 26, 2: Cassandrae impulsus furiis, Verg. A. 10, 68 et saep.: quia et initio movendus sit judex et summo impellendus, Quint. 7, 1, 10: cum simul terra, simul mari bellum impelleretur, Tac. Agr. 25; cf.: impulsum bellum, Luc. 7, 5; 7, 330.—(η) Absol.: cui (δαιμονίῳ) sempel ipse paruerit, numquam impellenti, saepe revocanti, Cic. Div. 1, 54, 122: qui nullo impellente fallebant, id. Fl. 8, 20: uno ictu frequenter impellunt (sententiae), Quint. 12, 10, 48.—
B. To overthrow, subdue, destroy (rare): praecipitantem igitur impellamus, et perditum prosternamus, Cic. Clu. 26, 70: miseri post fata Sychaei ... Solus hic (Aeneas) inflexit sensus animumque labantem Impulit, i. e. has completely subdued, Verg. A. 4, 23: impellere ruentem, to destroy completely, Tac. H. 2, 63 fin.: inpulsas Vitellii res audietis, id. ib. 3, 2: inmenso Achaicae victoriae momento ad impellendos mores, Plin. 33, 11, 53, § 149: impulsum bellum, i. e. brought near to a close, Luc. 5, 330: impellens quidquid sibi, summa petenti, obstaret, id. 1, 149: tum leviter est temptatum, ... et nunc maximo temporum nostrorum auctore prope inpulsum, Quint. 3, 4, 2 Spald. N. cr.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimpellō

Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pelh₂-der. Proto-Indo-European *-né-der. Proto-Italic *pelnōder. Latin pellō Latin impellō From in- + pellō (“push, drive”).

Descendants
  • Catalanimpel·lir
  • Englishimpelfrom Middle English impellen
  • Italianimpellere
  • Portugueseimpelir
  • Spanishempeller
  • Spanishimpeler
  • Spanishempellar
  • Galicianimpeler

Quick answers

What does impellō mean in Latin?
impellō, a verb, means “to push, drive or strike against something; assail; to drive or push forward, set in motion, urge on, impel”.
What are the principal parts of impellō?
impellō, impellere, impulī, impulsum (third conjugation).
How do you pronounce impellō?
In classical Latin, [ɪmˈpɛl.loː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpɛl.lo].
Where does impellō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin impellō.