verbfirst conjugation
interpellō
interpellō (present infinitive interpellāre, perfect active interpellāvī, supine interpellātum)
Classical[ɪn.tɛrˈpɛl.loː]Ecclesiastical[in.terˈpɛl.lo]
Meaning
- to interrupt by speaking, disrupt, disturb, interject
- to hinder, obstruct, impede, disturb, molest
- to annoy, importune
- to try to seduce a female, solicit
- to address, speak to, accost
- to demand payment of, dun
- to interpose
- to appeal, call on, entreat
- to intercede
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rogandō interrumpōinterpellō -āre — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 18
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interpellō | interpellābam | interpellābō | interpellāvī | interpellāveram interpellāram | interpellāverō interpellārō |
| 2nd sg. | interpellās | interpellābās | interpellābis | interpellāvistī interpellāstī | interpellāverās interpellārās | interpellāveris interpellāris |
| 3rd sg. | interpellat | interpellābat | interpellābit | interpellāvit interpellāt | interpellāverat interpellārat | interpellāverit interpellārit |
| 1st pl. | interpellāmus | interpellābāmus | interpellābimus | interpellāvimus interpellāmus | interpellāverāmus interpellārāmus | interpellāverimus interpellārimus |
| 2nd pl. | interpellātis | interpellābātis | interpellābitis | interpellāvistis interpellāstis | interpellāverātis interpellārātis | interpellāveritis interpellāritis |
| 3rd pl. | interpellant | interpellābant | interpellābunt | interpellāvērunt interpellārunt, interpellāvēre | interpellāverant interpellārant | interpellāverint interpellārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interpellem | interpellārem | interpellāverim interpellārim | interpellāvissem interpellāssem |
| 2nd sg. | interpellēs | interpellārēs | interpellāverīs interpellārīs | interpellāvissēs interpellāssēs |
| 3rd sg. | interpellet | interpellāret | interpellāverit interpellārit | interpellāvisset interpellāsset |
| 1st pl. | interpellēmus | interpellārēmus | interpellāverīmus interpellārīmus | interpellāvissēmus interpellāssēmus |
| 2nd pl. | interpellētis | interpellārētis | interpellāverītis interpellārītis | interpellāvissētis interpellāssētis |
| 3rd pl. | interpellent | interpellārent | interpellāverint interpellārint | interpellāvissent interpellāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | interpellor | interpellābar | interpellābor |
| 2nd sg. | interpellāris interpellāre | interpellābāris interpellābāre | interpellāberis interpellābere |
| 3rd sg. | interpellātur | interpellābātur | interpellābitur |
| 1st pl. | interpellāmur | interpellābāmur | interpellābimur |
| 2nd pl. | interpellāminī | interpellābāminī | interpellābiminī |
| 3rd pl. | interpellantur | interpellābantur | interpellābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | interpeller | interpellārer |
| 2nd sg. | interpellēris interpellēre | interpellārēris interpellārēre |
| 3rd sg. | interpellētur | interpellārētur |
| 1st pl. | interpellēmur | interpellārēmur |
| 2nd pl. | interpellēminī | interpellārēminī |
| 3rd pl. | interpellentur | interpellārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interpellā | interpellāre |
| pres. 2nd pl. | interpellāte | interpellāminī |
| fut. 2nd sg. | interpellātō | interpellātor |
| fut. 3rd sg. | interpellātō | interpellātor |
| fut. 2nd pl. | interpellātōte | — |
| fut. 3rd pl. | interpellantō | interpellantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interpellāre | interpellārī |
| perfect infinitive | interpellāvisse interpellāsse | interpellātum esse |
| future infinitive | interpellātūrum esse | interpellātum īrī |
| present participle | interpellāns | — |
| perfect participle | — | interpellātus interpellāta, interpellātā, interpellātae, interpellātam, interpellātārum, interpellātās, interpellātī, interpellātōrum, interpellātōs |
| future participle | interpellātūrus interpellātūra, interpellātūrā, interpellātūrae, interpellātūram, interpellātūrārum, interpellātūrās, interpellātūre, interpellātūrī, interpellātūrīs, interpellātūrō, interpellātūrōrum, interpellātūrōs, interpellātūrum | interpellandus interpellanda, interpellandā, interpellandae, interpellandam, interpellandārum, interpellandās, interpellande, interpellandīs, interpellandōrum, interpellandōs |
gerundinterpellandī, interpellandō, interpellandumsupineinterpellātum, interpellātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- interpellare aliquem (dicentem)
- to interrupt.
inter-pello, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to interrupt by speaking, to disturb, molest, etc. (syn. obloquor; class.).
I. To interrupt by speaking, to disturb a person speaking:
si interpellas, ego tacebo, Plaut. Men. 5, 9, 62: nihil te interpellabo, continentem orationem audire malo, Cic. Tusc. 1, 8, 16: tu vero, ut me et appelles, et interpelles, et obloquare, et colloquare, velim, id. Q. Fr. 2, 10: quasi interpellamur ab iis, Quint. 4, 5, 20; a person engaged in business: si quis te arti tuae intentum sic interpellet, Curt. 9, 4, 28. — Absol.: ministri, interpellando, . . . atrocitatem facti leniebant, Sall. J. 27, 1; Suet. Tib. 27.—B. Esp.
1. To annoy, importune:
cum a Ceballino interpellatus sum, Curt. 6, 10, 19: urbe egrediens, ne quis se interpellaret, Suet. Tib. 40; molest, disturb one, id. ib. 34. — 2. To solicit, try to seduce a female:
qui mulierem puellamve interpellaverit, Paul. Sent. 5, 4, 14 Huschke (Dig. 47, 11, 1, § 2).—3. To address, accost, speak to, i. q. alloqui: verum tu quid agis? interpella me, ut sciam, Lucil. ap. Non. 331, 1;
= interjicere, interpellantem admonere, to object, Cic. Verr. 2, 1, 28, § 71. — 4. To dun, demand payment of, Dig. 26, 7, 44; cf. Amm. 17, 3, 6. —
II. In gen., to disturb, hinder, obstruct, molest; constr. with acc., quin, quominus, ne, or inf.
(a). With acc.; of persons:
aliquem in jure suo, Caes. B. G. 1, 44; of things: partam jam victoriam, id. B. C. 3, 73: poenam, Liv. 4, 50: incrementa urbis, Just. 18, 5, 7: otium bello, Curt. 6, 6, 12: satietatem epularum ludis, id. 6, 2, 5: lex Julia non interpellat eam possessionem, does not disturb, does not abrogate it, Dig. 23, 5, 16.—Pass.: reperiebat T. Ampium conatum esse tollere pecunias ... sed interpellatum adventum Caesaris profugisse, Caes. B. C. 3, 105: haec tota res interpellata bello refrixerat, Cic. Att. 1, 19, 4: stupro interpellato motus, Liv. 3, 57.— (b). With quin: Caesar numquam interpellavit, quin, quibus vellem, uterer, Matius ad Cic. Fam. 11, 28.—
(g). With quominus:
interpellent me, quo minus honoratus sim, dum ne interpellent, quo minus, etc., Brut. ad Cic. Fam. 11, 10, 1.—(d). With ne: tribunis interregem interpellantibus, ne senatusconsultum fieret, to interpose their veto, Liv. 4, 43.—(ε) With inf.:
pransus non avide, quantum interpellet inani Ventre diem durare, Hor. S. 1, 6, 127.—(ζ) Absol.: fameque et siti interpellante, disturbing him, Suet. Ner. 48.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
interpellō āvī, ātus, āre
1 PAL-, to interrupt, break in upon: interpellando trahere tempus, S.: Interpellandi locus erat, H.: alqm ingressum in sermonem, Cs.: nihil te interpellabo: ab alqo interpellari, Cu.—To urge as an objection: quod priore actione interpellavit.—To disturb, hinder, obstruct, molest: in suo iure se, Cs.—To hinder, prevent, obstruct: alveolum, Cu.: partam iam victoriam, Cs.: poenam, L.: haec res interpellata bello refrixerat: Pransus quantum interpellet inani Ventre diem durare, H.: tribunis interregem interpellantibus, ne, etc., interpose their veto, L.
Origins
From inter- + pellō (“push, drive, hurl”) + -ō, from Proto-Indo-European *pelh₂- (“to approach”).
Descendants
- Englishinterpellate
- Frenchinterpeller
- Italianinterpellare
- Portugueseinterpelar
- Romanianinterpela
- Spanishinterpelar