LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

impediō

impediō (present infinitive impedīre, perfect active impedīvī or impediī, supine impedītum)
Classical[ɪmˈpɛ.di.oː]Ecclesiastical[imˈpɛː.di.o]

Meaning

  1. to hinder, impede, prevent, obstruct, hamper, thwart
    Quid tandem tē impedit? Mōsne maiōrum?What, then, prevents you [from taking action]? Is it the custom of our ancestors?63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.28
  2. to embarrass

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī sē facile movēre nōn potest
encumbered
impedītus -a -um — in De Bello Gallico II, ch. 3

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.impediōimpediēbamimpediamimpedīvī
impediī
impedīveram
impedieram
impedīverō
impedierō
2nd sg.impedīsimpediēbāsimpediēsimpedīvistī
impediistī
impedīverās
impedierās
impedīveris
impedieris
3rd sg.impeditimpediēbatimpedietimpedīvit
impediit
impedīverat
impedierat
impedīverit
impedierit
1st pl.impedīmusimpediēbāmusimpediēmusimpedīvimus
impediimus
impedīverāmus
impedierāmus
impedīverimus
impedierimus
2nd pl.impedītisimpediēbātisimpediētisimpedīvistis
impediistis
impedīverātis
impedierātis
impedīveritis
impedieritis
3rd pl.impediuntimpediēbantimpedientimpedīvērunt
impedīvēre, impediērunt, impediēre
impedīverant
impedierant
impedīverint
impedierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.impediamimpedīremimpedīverim
impedierim
impedīvissem
impediissem
2nd sg.impediāsimpedīrēsimpedīverīs
impedierīs
impedīvissēs
impediissēs
3rd sg.impediatimpedīretimpedīverit
impedierit
impedīvisset
impediisset, impedīsset
1st pl.impediāmusimpedīrēmusimpedīverīmus
impedierīmus
impedīvissēmus
impediissēmus
2nd pl.impediātisimpedīrētisimpedīverītis
impedierītis
impedīvissētis
impediissētis
3rd pl.impediantimpedīrentimpedīverint
impedierint
impedīvissent
impediissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.impediorimpediēbarimpediar
2nd sg.impedīris
impedīre
impediēbāris
impediēbāre
impediēris
impediēre
3rd sg.impedīturimpediēbāturimpediētur
1st pl.impedīmurimpediēbāmurimpediēmur
2nd pl.impedīminīimpediēbāminīimpediēminī
3rd pl.impediunturimpediēbanturimpedientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impediarimpedīrer
2nd sg.impediāris
impediāre
impedīrēris
impedīrēre
3rd sg.impediāturimpedīrētur
1st pl.impediāmurimpedīrēmur
2nd pl.impediāminīimpedīrēminī
3rd pl.impedianturimpedīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.impedīimpedīre
pres. 2nd pl.impedīteimpedīminī
fut. 2nd sg.impedītōimpedītor
fut. 3rd sg.impedītōimpedītor
fut. 2nd pl.impedītōte—
fut. 3rd pl.impediuntōimpediuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimpedīreimpedīrī
perfect infinitiveimpedīvisse
impediisse
impedītum esse
future infinitiveimpedītūrum esseimpedītum īrī
present participleimpediēns—
perfect participle—impedītus
impedīta, impedītā, impedītae, impedītam, impedītārum, impedītās, impedītī, impedītōrum, impedītōs
future participleimpedītūrus
impedītūra, impedītūrā, impedītūrae, impedītūram, impedītūrārum, impedītūrās, impedītūre, impedītūrī, impedītūrīs, impedītūrō, impedītūrōrum, impedītūrōs, impedītūrum
impediendus
impediundus, impedienda, impediendā, impediendae, impediendam, impediendārum, impediendās, impediende, impediendīs, impediendōrum, impediendōs
gerundimpediendī, impediendō, impediendumsupineimpedītum, impedītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

iter impeditum
an impassable road.

impĕdĭo (inp-), īvi or ĭi, ītum, 4 (in tmesi:
I. inque peditur, inque pediri, inque peditus, etc., Lucr. 6, 394; 3, 484; 4, 562; 1149), v. a. in-pes; cf. compedes; lit., to entangle the feet; hence, in gen., to entangle, ensnare, to shackle, hamper, hinder, hold fast (cf.: praepedio, implico, illigo, irretio, illaqueo).
I. Lit. (rare): impediunt teneros vincula nulla pedes, Ov. F. 1, 410; cf.: et illis crura quoque impediit, id. M. 12, 392: ipsus illic sese jam impedivit in plagas, Plaut. Mil. 4, 9, 11: in qua (silva) retentis impeditus (cervus) cornibus, Phaedr. 1, 12, 10: impedita cassibus dama, Mart. 3, 58, 28; cf.: reti impedit Pisces, ensnares, Plaut. Truc. 1, 1, 17; Veg. Vet. 1, 10.—
B. Transf., in gen., to clasp, encircle, embrace (mostly poet.): narrare parantem Impedit amplexu, Ov. M. 2, 433: nunc decet aut viridi nitidum caput impedire myrto Aut flore, Hor. C. 1, 4, 9: crines (vitta), Tib. 1, 6, 67; Ov. Am. 3, 6, 56: cornua sertis, id. M. 2, 868: remos (hederae), id. ib. 3, 664: medium crus pellibus, Hor. S. 1, 6, 27: equos frenis, to bridle, Ov. F. 2, 736: ingentem clipeum informant ... septenosque orbibus orbes Impediunt, surround, encircle each other, Verg. A. 8, 447: orbes orbibus, id. ib. 5, 585: plana novo munimenti genere (with saepire), Curt. 6, 5; cf.: Antiochus, castris positis, munitionibus insuper saltum impediebat, rendered difficult of access, Liv. 36, 16, 1.—
II. Trop.
A. To entangle, embarrass (class.): impeditum in ea (re amatoria) expedivi animum meum, Ter. Hec. 3, 1, 17; cf.: sapientis est, cum stultitia sua impeditus sit, quoquo modo possit se expedire, Cic. Rab. Post. 9, 24: ipse te impedies, ipse tua defensione implicabere, Cic. Verr. 2, 2, 18, § 44: qui me et se hisce impedivit nuptiis, Ter. Phorm. 2, 4, 2: dum alios servat, se impedivit interim, Plaut. Rud. prol. 37: tot me impediunt curae, Ter. And. 1, 5, 25: mentem dolore, Cic. Cael. 24, 60.—
B. Transf. (causa pro effectu), to hinder, detain, obstruct, check, prevent, impede (so most freq.; cf.: inhibeo, prohibeo, interdico, veto); constr. with acc., ab, in aliqua re, or the simple abl., ne, quin, quominus, the inf., or absol.; very rarely with dat.
(a). With the simple acc.: me quotidie aliud ex alio impedit: sed si me expediero, etc., Cic. Fam. 9, 19, 2: suis studiis sic impediuntur, ut, etc. ... discendi enim studio impediti, id. Off. 1, 9, 28; cf.: aetate et morbo impeditus, Cic. Verr. 2, 3, 25, § 63: religione impediri, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 12, 3: ne forte qua re impediar atque alliger, Cic. Att. 8, 16, 1.—With inanim: or abstr. objects: sinistra impedita, Caes. B. G. 1, 25, 3: mea dubitatio aut impedire profectionem meam videbatur aut certe tardare, Cic. Fam. 7, 5, 1: iter, id. Lael. 20, 75: navigationem (Corus), Caes. B. G. 5, 7, 3: magnas utilitates amicorum, Cic. Lael. 20, 75: res magnas, id. ib.; cf.: belli rationem prope jam explicatam perturbare atque impedire, id. Prov. Cons. 14, 35 fin.: quod si corporis gravioribus morbis vitae jucunditas impeditur; quanto magis animi morbis impediri necesse est? id. Fin. 1, 18, 59.—
(b). With ab or in aliqua re or the simple abl.: sibi non fuisse dubium, a re publica bene gerenda impediri, Cic. Balb. 20, 47; cf.: ab delectatione omni negotiis impedimur, id. Mur. 19, 39; so, aliquem a suo munere, id. Rep. 5, 3: aliquem ab opere, Plin. 10, 63, 83, § 180: aliquem a vero bonoque, Sall. J. 30, 2: non oportere sese a populo Romano in suo jure impediri, Caes. B. G. 1, 36, 2: quem dignitas fugā impediverat, Tac. A. 1, 39.—
(g). With ne, quin, quominus.—With ne: id in hac disputatione de fato casus quidam, ne facerem, impedivit, Cic. Fat. 1, 1; id. Sull. 33, 92.—With quin: ut nulla re impedirer, quin, si vellem, mihi esset integrum, Cic. Att. 4, 2, 6; Auct. Her. 3, 1, 1.— With quominus: nec aetas impedit, quominus agri colendi studia teneamus, Cic. de Sen. 17, 60; id. Fin. 1, 10, 33: quaerere, quae sit tanta formido, quae tot ac tantos viros impediat, quominus, etc., id. Rosc. Am. 2, 5; id. Fam. 3, 7, 3; 13, 5, 1; id. Att. 3, 22, 1; 13, 25, 2.—
(d). With inf.: quid est igitur, quod me impediat ea quae probabilia mihi videantur sequi, quae contra, improbare? etc., Cic. Off. 2, 2, 8: me impedit pudor ab aliquo haec exquirere, id. de Or. 1, 35, 163: ne qua mora ignaros pubemque educere castris Impediat, Verg. A. 11, 21; Ov. P. 1, 1, 21.—(ε) With dat. (in analogy to impedimento esse): novitati non impedit vetus consuetudo, is no hinderance, = obstat (cf. the context), Varr. L. L. 9, § 20 Müll.: inpediat tibi, ne, etc., Schol. Juv. 14, 49.—(ξ) Absol.: omnia removentur, quae obstant et impediunt, Cic. Ac. 2, 7, 19: ut omnia quae impediant, vincat intentio, Quint. 10, 3, 28; 12, 10, 55: de rebus ipsis utere tuo judicio—nihil enim impedio, Cic. Off. 1, 1, 2; id. Rep. 1, 13: quem video, nisi rei publicae tempora impedient, Εὐπόριστον, id. Att. 7, 1, 7; cf. Quint. 12, 10, 55.—Hence, impĕdītus (inp-), a, um, P. a., hindered, embarrassed, obstructed, encumbered, burdened, impeded.
A. Of persons: neque nunc quomodo me expeditum ex impedito faciam, jam consilium placet, Plaut. Epid. 1, 1, 87: inermos armati, impeditos expediti interficiunt, encumbered with baggage, Sisenn. ap. Non. 58, 8; cf.: impeditis hostibus propter ea quae ferebant onera, Caes. B. G. 3, 19, 2: agmen, Liv. 43, 23, 1: itinere impediti, Caes. B. C. 3, 75, 3: nostri si ab illis initium transeundi (fluminis) fieret, ut impeditos aggrederentur, i. e. embarrassed with the difficulties of crossing, id. B. G. 2, 9, 1; 1, 12, 3; 2, 10, 2; 2, 23, 1 et saep.: malis domesticis impediti, Cic. Sest. 45, 97: viden me consiliis tuis miserum impeditum esse? Ter. And. 3, 5, 11.—Comp.: quod, si durior accidisset casus, impeditiores fore videbantur, Auct. B. Alex. 14 fin.—
B. Of inanim. and abstr. things: hostem impedito atque iniquo loco tenetis, difficult of passage, Caes. B. G. 6, 8, 4; cf.: silvae, id. ib. 5, 21, 3: saltus impeditos gravis armis miles timere potest, Liv. 9, 19, 16: vineae nexu traducum, Tac. H. 2, 25: navigationem impeditam (esse) propter inscientiam locorum, troublesome, Caes. B. G. 3, 9, 4: impedito animo, i. e. engaged, busy, Cic. Leg. 1, 3, 8: omnium impeditis animis, Caes. B. G. 5, 7, 5: tempora rei publicae, Cic. Pis. 1, 3: dies tristi omine infames et impediti, Gell. 4, 9, 5: disceptatio, Liv. 37, 54, 7: oratio fit longa et impedita, Quint. 8, 6, 42: bellum (with arduum), Tac. A. 4, 46: cum victoribus nihil impeditum arbitrarentur, Caes. B. G. 2, 28, 1: tu rem impeditam et perditam restituas, intricate and hopeless, Ter. And. 3, 5, 13.—Comp.: longius impeditioribus locis secuti, Caes. B. G. 3, 28 fin.; so, saltus artior et impeditior, Liv. 9, 2, 8; 7, 21, 8.—Sup.: silvae undique impeditissimae, i. e. exceedingly difficult to pass, Hirt. B. G. 8, 18, 1: itinera, Caes. B. C. 3, 77, 2: quid horum non impeditissimum? vestitus an vehiculum an comes? exceedingly embarrassing, a great encumbrance, Cic. Mil. 20, 54.

Origins

From in- (“into, in”) + pēs, pedis (“feet”) + -iō; literally, to "shackle the feet". Compare Latin impedicō, Ancient Greek ἐμποδίζω (empodízō).

Borrowings
  • Catalanimpedir
  • Englishimpede
  • Englishimpedite
  • Portugueseimpedir
  • Spanishimpedir
  • Galicianimpedir
  • Interlinguaimpedir
  • Piedmonteseimpedì
Elsewhere
  • Portugueseempecerfrom Vulgar Latin *impedīscō, *impedīscere
  • Spanishempecerfrom Vulgar Latin *impedīscō, *impedīscere
  • Galicianempecerfrom Vulgar Latin *impedīscō, *impedīscere
Italo-Romance
  • Italianimpedire
  • Sicilianmpidiri

Quick answers

What does impediō mean in Latin?
impediō, a verb, means “to hinder, impede, prevent, obstruct, hamper, thwart; to embarrass”.
What are the principal parts of impediō?
impediō, impedīre, impedīvī, impedītum (fourth conjugation).
How do you pronounce impediō?
In classical Latin, [ɪmˈpɛ.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpɛː.di.o].