noun · femininethird declension
illātiō
illātiō f (genitive illātiōnis)
Classical[ɪlˈlaː.ti.oː]Ecclesiastical[ilˈlat.t͡si.o]
Meaning
- The act of carrying or bringing in; burying, interment, burial.
- An impost, duty, tax, payment.
- A logical inference, deduction, conclusion, illation.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | illātiō | illātiōnēs |
| genitive | illātiōnis | illātiōnum |
| dative | illātiōnī | illātiōnibus |
| accusative | illātiōnem | illātiōnēs |
| ablative | illātiōne | illātiōnibus |
| vocative | illātiō | illātiōnēs |
illātĭo (inl-), ōnis, f. infero,
I. a carrying or bringing in (post-class.).
I. Lit.
A. In gen.:
mortui, i. e. burying, interment, Dig. 11, 7, 2, § 3 al.: FERRI, Inscr. ap. Marin. Fratr. Arv. 43.—B. In partic., an impost, duty:
auctae, Cassiod. Var. 2, 16.—II. Trop.
A. In gen.:
stupri, i. e. a causing, committing, Paul. Sent. 5, 4, 1. —B. In partic., a logical inference, conclusion:
vel illativum rogamentum. quod ex acceptionibus colligitur et infertur, App. Dogm. Plat. 3, pp. 34, 15.Origins
From illātus, perfect passive participle of inferō (“carry or bring into somewhere; bury; conclude”), from in + ferō (“bear, carry; suffer”).
Descendants
- Catalanil·lació
- Englishillation
- Frenchillation
- Italianillazione
- Portugueseilação
- Spanishilación