LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

illātīvus

illātīvus (feminine illātīva, neuter illātīvum)
Classical[ɪl.laːˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[il.laˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectiveinferring, concluding, illative

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeillātīvusillātīvaillātīvum
genitiveillātīvīillātīvaeillātīvī
dativeillātīvōillātīvaeillātīvō
accusativeillātīvumillātīvamillātīvum
ablativeillātīvōillātīvāillātīvō
vocativeillātīveillātīvaillātīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeillātīvīillātīvaeillātīva
genitiveillātīvōrumillātīvārumillātīvōrum
dativeillātīvīsillātīvīsillātīvīs
accusativeillātīvōsillātīvāsillātīva
ablativeillātīvīsillātīvīsillātīvīs
vocativeillātīvīillātīvaeillātīva

illātīvus (inl-), a, um, adj. id.,
I. inferring, concluding, illative (cf. illatio, II. B.): particulae, Plin. ap. Diom. p. 410 P.— Subst.: illātīvum, an inference, conclusion: universale, particulare, Apul. Dogm. Plat. 3, p. 34, 24.

Origins

From īnferō (“to carry or bring into; bury; conclude”) + īvus.

Descendants
  • Englishillative
  • Frenchillative
  • Portugueseilativo
  • Spanishilativo

In English words that came into English from illātīvus

  • illativeillātīvus

Quick answers

What does illātīvus mean in Latin?
illātīvus, a adjective, means “inferring, concluding, illative”.
How do you pronounce illātīvus?
In classical Latin, [ɪl.laːˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [il.laˈtiː.vus].