ignōrō
Meaning
- to not know; to be unacquainted with; to be ignorant of
De Tadiana re mecum Tadius locutus est te ita scripsisse, nihil esse iam, quod laboraretur, quoniam hereditas usu capta esset. Id mirabamur te ignorare, de tutela legitima, in qua dicitur esse puella, nihil usu capi posse.
Translation by Evelyn Shirley Shuckburgh As to the business of Tadius. He tells me that you have written him word that there was no need of farther trouble, since the property is secured by prescription. I am surprised that you do not know that in the case of a statutory wardship of an unmarried girl prescription cannot be pleaded.68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 1.5.6 - rareto ignore, disregard
In the readers how our graded readers gloss it
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ignōrō | ignōrābam | ignōrābō | ignōrāvī | ignōrāveram ignōrāram | ignōrāverō ignōrārō |
| 2nd sg. | ignōrās | ignōrābās | ignōrābis | ignōrāvistī ignōrāstī | ignōrāverās ignōrārās | ignōrāveris ignōrāris |
| 3rd sg. | ignōrat | ignōrābat | ignōrābit | ignōrāvit ignōrāt | ignōrāverat ignōrārat | ignōrāverit ignōrārit |
| 1st pl. | ignōrāmus | ignōrābāmus | ignōrābimus | ignōrāvimus ignōrāmus | ignōrāverāmus ignōrārāmus | ignōrāverimus ignōrārimus |
| 2nd pl. | ignōrātis | ignōrābātis | ignōrābitis | ignōrāvistis ignōrāstis | ignōrāverātis ignōrārātis | ignōrāveritis ignōrāritis |
| 3rd pl. | ignōrant | ignōrābant | ignōrābunt | ignōrāvērunt ignōrārunt, ignōrāvēre | ignōrāverant ignōrārant | ignōrāverint ignōrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ignōrem | ignōrārem | ignōrāverim ignōrārim | ignōrāvissem ignōrāssem |
| 2nd sg. | ignōrēs | ignōrārēs | ignōrāverīs ignōrārīs | ignōrāvissēs ignōrāssēs |
| 3rd sg. | ignōret | ignōrāret | ignōrāverit ignōrārit | ignōrāvisset ignōrāsset |
| 1st pl. | ignōrēmus | ignōrārēmus | ignōrāverīmus ignōrārīmus | ignōrāvissēmus ignōrāssēmus |
| 2nd pl. | ignōrētis | ignōrārētis | ignōrāverītis ignōrārītis | ignōrāvissētis ignōrāssētis |
| 3rd pl. | ignōrent | ignōrārent | ignōrāverint ignōrārint | ignōrāvissent ignōrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ignōror | ignōrābar | ignōrābor |
| 2nd sg. | ignōrāris ignōrāre | ignōrābāris ignōrābāre | ignōrāberis ignōrābere |
| 3rd sg. | ignōrātur | ignōrābātur | ignōrābitur |
| 1st pl. | ignōrāmur | ignōrābāmur | ignōrābimur |
| 2nd pl. | ignōrāminī | ignōrābāminī | ignōrābiminī |
| 3rd pl. | ignōrantur | ignōrābantur | ignōrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ignōrer | ignōrārer |
| 2nd sg. | ignōrēris ignōrēre | ignōrārēris ignōrārēre |
| 3rd sg. | ignōrētur | ignōrārētur |
| 1st pl. | ignōrēmur | ignōrārēmur |
| 2nd pl. | ignōrēminī | ignōrārēminī |
| 3rd pl. | ignōrentur | ignōrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ignōrā | ignōrāre |
| pres. 2nd pl. | ignōrāte | ignōrāminī |
| fut. 2nd sg. | ignōrātō | ignōrātor |
| fut. 3rd sg. | ignōrātō | ignōrātor |
| fut. 2nd pl. | ignōrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | ignōrantō | ignōrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ignōrāre | ignōrārī ignōrārier |
| perfect infinitive | ignōrāvisse ignōrāsse | ignōrātum esse |
| future infinitive | ignōrātūrum esse | ignōrātum īrī |
| present participle | ignōrāns ignōrante, ignōrantem, ignōrantēs, ignōrantī, ignōrantia, ignōrantibus, ignōrantis, ignōrantīs, ignōrantium | — |
| perfect participle | — | ignōrātus ignōrāta, ignōrātā, ignōrātae, ignōrātam, ignōrātārum, ignōrātās, ignōrātī, ignōrātōrum, ignōrātōs |
| future participle | ignōrātūrus ignōrātūra, ignōrātūrā, ignōrātūrae, ignōrātūram, ignōrātūrārum, ignōrātūrās, ignōrātūre, ignōrātūrī, ignōrātūrīs, ignōrātūrō, ignōrātūrōrum, ignōrātūrōs, ignōrātūrum | ignōrandus ignōranda, ignōrandā, ignōrandae, ignōrandam, ignōrandārum, ignōrandās, ignōrande, ignōrandīs, ignōrandōrum, ignōrandōs |
siquidem istius regis (Anci) matrem habemus, ignoramus patrem, Cic. Rep. 2, 18: erras si id credis et me ignoras, Clinia, do not know me, mistake me, Ter. Heaut. 1, 1, 52: isti te ignorabant, id. Eun. 5, 8, 59; cf.: qui illum ignorabant, Cic. Ac. 2, 2, 4: et illum et me vehementer ignoras, id. Rab. Post. 12, 33; Just. 13, 2, 11; Liv. 26, 12: cum exercitu tirone, ignoto adhuc duci suo ignorantique ducem, id. 21, 43, 14; cf. § 18: illi iniqui jus ignorant, Plaut. Am. prol. 37: si haec ignoremus, multa nobis et magna ignoranda sint, Cic. Rep. 1, 13: istam voluptatem Epicurus ignorat? id. Fin. 2, 3, 7: quod tu quidem minime omnium ignoras, id. Or. 68, 227: ignoro causam (belli), detestor exitum, id. Phil. 8, 2, 7 fin.: Juppiter, ignoro pristina furta tua, Prop. 2, 2, 4: motus astrorum, Juv. 3, 43.—In pass., not to be known or recognized: ignoratur parens, Ter. Phorm. 2, 3, 10: fugitive, etiam nunc credis, te ignorarier? id. ib. 5, 7, 38: sciscitantes quisnam esset, nam ignorabatur, Suet. Vit. 17: ignoratus Romanos palantes repente aggreditur, unknown, undiscovered, Sall. J. 54, 9; cf.: servili habitu per tenebras ignoratus evasit, Tac. H. 4, 36; 3, 23; 74: haec omnia ignorari possunt, Quint. 3, 5, 6; Ov. Tr. 1, 5, 18: Archimedis ignoratum a Syracusanis indagavi sepulcrum, Cic. Tusc. 5, 23, 64: Cn. Octavii eloquentia, quae fuerat ante consulatum ignorata, id. Brut. 47, 176: aut ignoratae premit artis crimine turpi, Hor. A. P. 262.— Hence, to be changed, disguised: pallam illam ad phrygionem ut referas, ut reconcinnetur.... Men. Hercle; eādem ea ignorabitur, ne uxor cognoscat te habere, Plaut. Men. 2, 3, 74: non esse eam dices faxo: ita ignorabitur, id. ib. 3, 2, 3.—quis ignorabat, Q. Pompeium fecisse foedus, eādem in causā esse Mancinum? Cic. Rep. 3, 18; Quint. prooem. § 1: neque ignoro, toto illo tempore vix tantum effici, quantum, etc., id. 1, 1, 17; 2, 4, 38; 3, 6, 78; cf.: neque illud ignoro, in iisdem fere esse et ornatum, id. 8, 6, 3.—cum id quam vere fiat ignores, Cic. Lael. 26, 97: ignorante rege, uter eorum esset Orestes, id. ib. 7, 24: ipsa vero sapientia, si se ignorabit, sapientia sit necne, etc., id. Ac. 2, 8, 24: non ignoro, quanti ejus nomen putetis, id. N. D. 3, 31, 78: non ignorans, quanta ex dissensionibus incommoda oriri consuessent, Caes. B. G. 7, 33, 1: quid optandum foret ignorasse, Juv. 10, 103.—* ignorat etiam de filio, Cic. Att. 8, 14, 3.—(ε) With quin: quis ignorat quin, etc., Cic. Fl. 27, 64; Quint. 12, 7, 8; Sulp. Sev. Dial. 1, 3, 8. —(ζ) Absol.: an vero vos soli ignoratis? vos hospites in hac urbe versamini, Cic. Mil. 12, 33; Quint. 9, 4, 119: cur ego, si nequeo ignoroque, poëta salutor? Hor. A. P. 87: ita nunc ignorans suo sibi servit patri, Plaut. Capt. prol. 50.—(η) With inf. (very rare): laetitiae causas ignorat dicere miles, Laetaturque tamen, Claud. Nupt. Hon. 186. —mille modis amor ignorandust, Plaut. Trin. 2, 1, 30: quorum ego nec benevolentiam erga me ignorare, nec auctoritatem aspernare debeam, Cic. Rosc. Am. 1, 4: haec tamen ignorat quid sidus triste minetur Saturni, Juv. 6, 569.—Hence, ignōrans, antis, P. a., not knowing, unaware, ignorant of a thing (very rare): ille, eventus belli non ignorans, Caes. B. G. 6, 42, 1.—Adv.: ignō-ranter, ignorantly: ignoranter vel simpliciter non faciunt, quod, etc., Cypr. Ep. 63.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Disputed. Ultimately from the root *ǵneh₃- (“to know, recognize”). It may have emerged as a denominative verb to ignārus. Perhaps the term shifted from -ā- to -ō- under the model of ignōtus. De Vaan, however, considers it unlikely that such a shift would have occurred whilst the adjective gnārus remained unchanged. Instead, De Vaan argues for a derivation from Proto-Italic *gnō-sāō (“to know”), itself a denominative to a noun *gnō-sā- (“knowledge”). De Vaan further suggests that the term may have derived more directly from a Proto-Indo-European verb *ǵnéh₃-s- (“to recognize, know”), as the possible cognate Hittite 𒅗𒉌𒌍𒍣 (ka-ni-eš-zi /kane/iššzi/, “to recognize, acknowledge”) may attest to a Proto-Indo-European form.
- Catalanenyorar
- Spanishañorarfrom Catalan enyorar
- Catalanignorar
- Englishignore
- Englishignoramus
- Frenchignorer
- Germanignorieren
- Italianignorare
- Occitanignorar
- Portugueseignorar