LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ignōrō

ignōrō (present infinitive ignōrāre, perfect active ignōrāvī, supine ignōrātum)
Classical[ɪŋˈnoː.roː]Ecclesiastical[iɲˈɲɔː.ro]

Meaning

  1. to not know; to be unacquainted with; to be ignorant of
    De Tadiana re mecum Tadius locutus est te ita scripsisse, nihil esse iam, quod laboraretur, quoniam hereditas usu capta esset. Id mirabamur te ignorare, de tutela legitima, in qua dicitur esse puella, nihil usu capi posse.Translation by Evelyn Shirley Shuckburgh As to the business of Tadius. He tells me that you have written him word that there was no need of farther trouble, since the property is secured by prescription. I am surprised that you do not know that in the case of a statutory wardship of an unmarried girl prescription cannot be pleaded.68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 1.5.6
  2. rareto ignore, disregard

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ignōrōignōrābamignōrābōignōrāvīignōrāveram
ignōrāram
ignōrāverō
ignōrārō
2nd sg.ignōrāsignōrābāsignōrābisignōrāvistī
ignōrāstī
ignōrāverās
ignōrārās
ignōrāveris
ignōrāris
3rd sg.ignōratignōrābatignōrābitignōrāvit
ignōrāt
ignōrāverat
ignōrārat
ignōrāverit
ignōrārit
1st pl.ignōrāmusignōrābāmusignōrābimusignōrāvimus
ignōrāmus
ignōrāverāmus
ignōrārāmus
ignōrāverimus
ignōrārimus
2nd pl.ignōrātisignōrābātisignōrābitisignōrāvistis
ignōrāstis
ignōrāverātis
ignōrārātis
ignōrāveritis
ignōrāritis
3rd pl.ignōrantignōrābantignōrābuntignōrāvērunt
ignōrārunt, ignōrāvēre
ignōrāverant
ignōrārant
ignōrāverint
ignōrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ignōremignōrāremignōrāverim
ignōrārim
ignōrāvissem
ignōrāssem
2nd sg.ignōrēsignōrārēsignōrāverīs
ignōrārīs
ignōrāvissēs
ignōrāssēs
3rd sg.ignōretignōrāretignōrāverit
ignōrārit
ignōrāvisset
ignōrāsset
1st pl.ignōrēmusignōrārēmusignōrāverīmus
ignōrārīmus
ignōrāvissēmus
ignōrāssēmus
2nd pl.ignōrētisignōrārētisignōrāverītis
ignōrārītis
ignōrāvissētis
ignōrāssētis
3rd pl.ignōrentignōrārentignōrāverint
ignōrārint
ignōrāvissent
ignōrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ignōrorignōrābarignōrābor
2nd sg.ignōrāris
ignōrāre
ignōrābāris
ignōrābāre
ignōrāberis
ignōrābere
3rd sg.ignōrāturignōrābāturignōrābitur
1st pl.ignōrāmurignōrābāmurignōrābimur
2nd pl.ignōrāminīignōrābāminīignōrābiminī
3rd pl.ignōranturignōrābanturignōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ignōrerignōrārer
2nd sg.ignōrēris
ignōrēre
ignōrārēris
ignōrārēre
3rd sg.ignōrēturignōrārētur
1st pl.ignōrēmurignōrārēmur
2nd pl.ignōrēminīignōrārēminī
3rd pl.ignōrenturignōrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ignōrāignōrāre
pres. 2nd pl.ignōrāteignōrāminī
fut. 2nd sg.ignōrātōignōrātor
fut. 3rd sg.ignōrātōignōrātor
fut. 2nd pl.ignōrātōte—
fut. 3rd pl.ignōrantōignōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveignōrāreignōrārī
ignōrārier
perfect infinitiveignōrāvisse
ignōrāsse
ignōrātum esse
future infinitiveignōrātūrum esseignōrātum īrī
present participleignōrāns
ignōrante, ignōrantem, ignōrantēs, ignōrantī, ignōrantia, ignōrantibus, ignōrantis, ignōrantīs, ignōrantium
—
perfect participle—ignōrātus
ignōrāta, ignōrātā, ignōrātae, ignōrātam, ignōrātārum, ignōrātās, ignōrātī, ignōrātōrum, ignōrātōs
future participleignōrātūrus
ignōrātūra, ignōrātūrā, ignōrātūrae, ignōrātūram, ignōrātūrārum, ignōrātūrās, ignōrātūre, ignōrātūrī, ignōrātūrīs, ignōrātūrō, ignōrātūrōrum, ignōrātūrōs, ignōrātūrum
ignōrandus
ignōranda, ignōrandā, ignōrandae, ignōrandam, ignōrandārum, ignōrandās, ignōrande, ignōrandīs, ignōrandōrum, ignōrandōs
gerundignōrandī, ignōrandō, ignōrandumsupineignōrātum, ignōrātū

ignōro, āvi, ātum, 1 (old form of
I. inf. pres. pass. ignorarier, Ter. Phorm. 5, 7, 38), v. a. and n. ignarus, not to know (a person or thing), to have no knowledge of, to be unacquainted with, to be ignorant of, to mistake, misunderstand (a person or thing—class.; cf. nescio).—Constr. with acc., with acc. and inf., or rel. clause, with de, quin, or absol.
(a). With acc.: siquidem istius regis (Anci) matrem habemus, ignoramus patrem, Cic. Rep. 2, 18: erras si id credis et me ignoras, Clinia, do not know me, mistake me, Ter. Heaut. 1, 1, 52: isti te ignorabant, id. Eun. 5, 8, 59; cf.: qui illum ignorabant, Cic. Ac. 2, 2, 4: et illum et me vehementer ignoras, id. Rab. Post. 12, 33; Just. 13, 2, 11; Liv. 26, 12: cum exercitu tirone, ignoto adhuc duci suo ignorantique ducem, id. 21, 43, 14; cf. § 18: illi iniqui jus ignorant, Plaut. Am. prol. 37: si haec ignoremus, multa nobis et magna ignoranda sint, Cic. Rep. 1, 13: istam voluptatem Epicurus ignorat? id. Fin. 2, 3, 7: quod tu quidem minime omnium ignoras, id. Or. 68, 227: ignoro causam (belli), detestor exitum, id. Phil. 8, 2, 7 fin.: Juppiter, ignoro pristina furta tua, Prop. 2, 2, 4: motus astrorum, Juv. 3, 43.—In pass., not to be known or recognized: ignoratur parens, Ter. Phorm. 2, 3, 10: fugitive, etiam nunc credis, te ignorarier? id. ib. 5, 7, 38: sciscitantes quisnam esset, nam ignorabatur, Suet. Vit. 17: ignoratus Romanos palantes repente aggreditur, unknown, undiscovered, Sall. J. 54, 9; cf.: servili habitu per tenebras ignoratus evasit, Tac. H. 4, 36; 3, 23; 74: haec omnia ignorari possunt, Quint. 3, 5, 6; Ov. Tr. 1, 5, 18: Archimedis ignoratum a Syracusanis indagavi sepulcrum, Cic. Tusc. 5, 23, 64: Cn. Octavii eloquentia, quae fuerat ante consulatum ignorata, id. Brut. 47, 176: aut ignoratae premit artis crimine turpi, Hor. A. P. 262.— Hence, to be changed, disguised: pallam illam ad phrygionem ut referas, ut reconcinnetur.... Men. Hercle; eādem ea ignorabitur, ne uxor cognoscat te habere, Plaut. Men. 2, 3, 74: non esse eam dices faxo: ita ignorabitur, id. ib. 3, 2, 3.—
(b). With acc. and inf.: quis ignorabat, Q. Pompeium fecisse foedus, eādem in causā esse Mancinum? Cic. Rep. 3, 18; Quint. prooem. § 1: neque ignoro, toto illo tempore vix tantum effici, quantum, etc., id. 1, 1, 17; 2, 4, 38; 3, 6, 78; cf.: neque illud ignoro, in iisdem fere esse et ornatum, id. 8, 6, 3.—
(g). With rel. or interrog.-clause: cum id quam vere fiat ignores, Cic. Lael. 26, 97: ignorante rege, uter eorum esset Orestes, id. ib. 7, 24: ipsa vero sapientia, si se ignorabit, sapientia sit necne, etc., id. Ac. 2, 8, 24: non ignoro, quanti ejus nomen putetis, id. N. D. 3, 31, 78: non ignorans, quanta ex dissensionibus incommoda oriri consuessent, Caes. B. G. 7, 33, 1: quid optandum foret ignorasse, Juv. 10, 103.—*
(d). With de: ignorat etiam de filio, Cic. Att. 8, 14, 3.—(ε) With quin: quis ignorat quin, etc., Cic. Fl. 27, 64; Quint. 12, 7, 8; Sulp. Sev. Dial. 1, 3, 8. —(ζ) Absol.: an vero vos soli ignoratis? vos hospites in hac urbe versamini, Cic. Mil. 12, 33; Quint. 9, 4, 119: cur ego, si nequeo ignoroque, poëta salutor? Hor. A. P. 87: ita nunc ignorans suo sibi servit patri, Plaut. Capt. prol. 50.—(η) With inf. (very rare): laetitiae causas ignorat dicere miles, Laetaturque tamen, Claud. Nupt. Hon. 186. —
II. To take no notice of, pay no attention to, ignore, disregard (rare): mille modis amor ignorandust, Plaut. Trin. 2, 1, 30: quorum ego nec benevolentiam erga me ignorare, nec auctoritatem aspernare debeam, Cic. Rosc. Am. 1, 4: haec tamen ignorat quid sidus triste minetur Saturni, Juv. 6, 569.—Hence, ignōrans, antis, P. a., not knowing, unaware, ignorant of a thing (very rare): ille, eventus belli non ignorans, Caes. B. G. 6, 42, 1.—Adv.: ignō-ranter, ignorantly: ignoranter vel simpliciter non faciunt, quod, etc., Cypr. Ep. 63.

Origins

Disputed. Ultimately from the root *ǵneh₃- (“to know, recognize”). It may have emerged as a denominative verb to ignārus. Perhaps the term shifted from -ā- to -ō- under the model of ignōtus. De Vaan, however, considers it unlikely that such a shift would have occurred whilst the adjective gnārus remained unchanged. Instead, De Vaan argues for a derivation from Proto-Italic *gnō-sāō (“to know”), itself a denominative to a noun *gnō-sā- (“knowledge”). De Vaan further suggests that the term may have derived more directly from a Proto-Indo-European verb *ǵnéh₃-s- (“to recognize, know”), as the possible cognate Hittite 𒅗𒉌𒌍𒍣 (ka-ni-eš-zi /⁠kane/iššzi⁠/, “to recognize, acknowledge”) may attest to a Proto-Indo-European form.

Descendants
  • Catalanenyorar
  • Spanishañorarfrom Catalan enyorar
  • Catalanignorar
  • Englishignore
  • Englishignoramus
  • Frenchignorer
  • Germanignorieren
  • Italianignorare
  • Occitanignorar
  • Portugueseignorar

Quick answers

What does ignōrō mean in Latin?
ignōrō, a verb, means “to not know; to be unacquainted with; to be ignorant of”.
What are the principal parts of ignōrō?
ignōrō, ignōrāre, ignōrāvī, ignōrātum (first conjugation).
How do you pronounce ignōrō?
In classical Latin, [ɪŋˈnoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɲˈɲɔː.ro].